เมื่อตอนข้าพเจ้าอยู่ม.4 มีเหตุการณ์ที่ทำให้ข้าพเจ้าเริ่มเรียนภาษาอังกฤษ
อย่างจริงจังขึ้นมานั่นก็คือ การที่มีฝรั่ง(ชาวต่างชาติ)ย้ายเข้ามาอยู่แถวๆบ้าน
เป็นพวกที่จบไฮสคูลแล้วออกมาหาประสบการณ์ชีวิตในต่างประเทศพร้อม
ทั้งเป็นโครงการสอนศาสนาของประเทศเขาด้วย พวกเราก็เลยเป็นเพื่อนกัน
ในตอนแรกๆข้าพเจ้าเองก็ยอมรับว่าประหม่าและไม่กล้าเข้าไปพูดคุยด้วย
แต่เมื่อได้ลองเข้าไปคุยด้วยแล้ว ก็ได้ค้นพบว่าฝรั่งไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัว การพูด
อังกฤษไม่ได้ยากอย่างที่หลายๆคนคิดกัน บางคนอาจคิดว่าเราไปพูดกับเจ้า
ของภาษาแล้วนั้นเขาจะฟังเราไม่เข้าใจ เราจะพูดอะไรผิดหรือปล่าว แต่จริงๆ
แล้วนั้นผิดถนัด ฝรั่งเขาเข้าใจที่เราพูดทุกอย่าง แม้เราไม่ได้พูดถูกต้องตาม
แกรมม่าเป๊ะๆ แต่เขาก็เข้าใจ ตอนแรกๆก็ยังพูดถูกๆผิดๆ ออกเสียงไม่ถูกบ้าง
แต่พอได้คุยกับเขามากๆ ก็ค่อยๆพูดได้คล่องขึ้น จนสนทนากับเขาได้
น่าเสียดายที่เพื่อนคนนี้มาอยู่ไม่นานก็ไปที่จังหวัดอื่นต่อ ก็เข้าใจว่าเขาคง
อยากไปท่องเที่ยวให้ทั่ว จากนั้นมาก็เลยไม่ค่อยได้พูดคุยกันนัก
