ภาพต่างๆนี้ เป็นสิ่งประดิษฐ์ของธรรมชาติ ที่ไม่ซ้ำแบบกันเลย

 

  ผู้เขียนเป็นคนที่สายตาสั้นมากๆ ต้องใส่คอนแทคเลนส์ ก็ชข่วยให้เห็นภาพชัดเจนดี เมื่อสมัยเป็นเด็ก อยู่บ้านนอก ไม่รู้ว่าสายตาตัวเองสั้นลงไปเรื่อยๆ รู้แต่ว่าต้องนั่งโต๊ะเรียนตัวหน้าสุด ตั้งใจเรียนสุดๆ เพราะนอกจากจะอ่านหนังสือที่มัวๆจากสายตาสั้นแล้ว ต้องเพ่งและจดจำข้อความบนกระดานให้ได้มากๆ เพราะมิฉะนั้น ถ้าต้องอ่านทวนใหม่อีกรอบ ก็จะใช้เวลามาก

  คงเป็นกรรมเก่าที่ติดตัวมา จนได้ไปเรียนในเมือง ก็ได้ตัดแว่นสายตาเป็นครั้งแรก ผู้เขียนดีใจและตื่นตาตื่นใจกับภาพที่เห็นมาก แจ่มชัด คมลึก จนเห็นลวดลาย โดยเฉพาะบนใบไม้ ผู้เขียนเพลิดเพลินกับ ทิวทัศน์ตรงหน้า ได้เรียนรู้ว่า ใบไม้มีหลากหลายลวดลาย สีสันอ่อนแก่ น่ามอง ยังได้เห็นสีตัดกันของธรรมชาติ ที่เป็นความแตกต่างอย่างกลมกลืน โลกนี้เรามองไปได้ไกลกว่าเคยเป็นมา มองถึงขุนเขา ดวงดาว และอีกมากมาย เป็นการรู้จักใหม่อีกครั้งด้วย

 

   ผู้เขียนจึงชอบการถ่ายภาพมาก แต่ละภาพจะเกิดเรื่องราวในใจขึ้นเสมอ  เมื่อภาพปรากฎบนจอกล้อง เพราะได้รู้ว่า ภาพต่างๆนี้ เป็นสิ่งประดิษฐ์ของธรรมชาติ ที่ไม่ซ้ำแบบกันเลย 

 

  สำหรับคนสายตาสั้น คงเข้าใจความรู้สึกชนิดนี้ได้ดี เวลาไม่มีตัวช่วยทางสายตา เหมือนอยู่อีกโลกหนึ่ง ที่มัวๆซัวๆ หาขอบเหลี่ยม และรายละเอียดไม่เจอ

ต่อมาผู้เขียนมักจะถวายเทียนในงานบุญ จุดโคมประทีปบูชาพระพุทธเจ้าเสมอ และอธิษฐานให้ได้ดวงตาที่แจ่มใส มองให้เห็นถึงแก่นแท้ของธรรมชาติ และขอให้เป็นผู้มองโลกในแง่ดีตลอดไป

เรื่องเล่าเล็กๆ กับภาพสบายตาค่ะ

ขอให้บังเกิดสุนทรีย์ภาพในใจ ของทุกท่านนะคะ