เมื่อราว ๒๐ นาทีที่ผ่านมา (๕ ก.ย.๒๕๕๒ ) ได้โทรหาพี่ที่เคารพเล่าว่า  เดือนร้อนแล้วเพราะทราบว่า มีคนพิการน่านไปโดนรถยนต์เฉี่ยวที่ จ.พระนครศรีอยุธยา มีการนำเสนอข่าวทาง นสพ.ไทยรัฐ ฉบับ ๖ ก.ย.สามารถดูได้ที่กรอบบ่ายวันนี้

ที่นี่สนใจคนพิการท่านนี้ทราบมาว่า ออกเดินทางจากน่านไปหลายวัน  เพื่อขอให้ทางการช่วยเหลือหลาย ๆ อย่าง  เท่าที่พวกเราทราบคนนี้เราเองก็เคยช่วย  และล่าสุดในการประชุมคณะอนุกรรมการส่งเสริมพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ จ.น่าน มีเรื่องพิจารณาคำขอกู้เงินด้วย

ผมสนใจได้บอกว่า  จังหวัดน่านเรามีชมรมส่งเสริมและพัฒนาคนพิการ จ.น่าน มีภาคีภาคส่วนที่ดูแลคนพิการโดยคนพิการที่ทำหน้าที่เข้มแข็ง   ก่อนออกเดินทางจาก จ.น่านไปเป้าหมายกรุงเทพมหานคร  ชมรมฯ หรือคนใกล้ชิดน่าที่จะมีสัญญาณอะไรให้พวกเราชาวน่านได้รับรู้กันบ้าง

สิ่งที่เกิดเห็นข่าว  ( ผมเองเพียงได้ยินคำบอกเล่า  และทราบว่ามีการนำเสนอทางหนังสือพิมพ์ ) ไม่ได้เห็นรายละเอียดหรือทราบว่า ความจริงเป็นอย่างไร  สนใจและเรียนรู้ในสังคมว่า  การที่คนเดือนร้อนแล้วคนใกล้ชิดหรือองค์กรที่ใกล้ชิดไม่รู้เป็นเรื่องที่ต้องทบทวน   ผมคิดว่า  ผู้พิการท่านนี้ท่านไม่ได้เป็นคนเก็บความรู้สึกหรือเป็นคนเงียบ  สิ่งที่เกิดขึ้นจำเป็นต้องติดตาม ตรวจสอบ ดูแลแก้ไข โถ.....น่านถึงกรุงเทพไม่ใช่ใกล้ ๆ   พวกเราชาวน่านดูแลแก้ไขกันได้อยู่  หรือว่า ท่ามาก มาดมาก จนผู้พิการท่านนี้ไม่กล้าเข้าหา สิ่งที่เกิดขึ้นจะฟังความข้างเดียว หรือฟังแต่คนพิการคนเดียวไม่ได้  ต้องใช้สติมีความรอบคอบไม่ใช่นั้น ชมรม กลุ่มองค์กร ข้าราชการ ฯลฯ ที่เคยตั้งใจดีกันจะพากันท้อแท้ ท้อถอย