เด็กที่ไม่เก่งนั้นมีสิ่งที่น่าค้นหาและทำให้เราสามารถทำการศึกษารายบุคคลอย่างละเอียดได้อย่างมาก

ประสบการณ์กับการเป็นครูประจำชั้นเด็กระดับประถมศึกษาปีที่ 6 ห้องท้ายๆ

ที่มักมีปัญหาด้านการเรียนและพฤติกรรม

                                        7 ปีที่ผ่านมาทำให้เรามีประสบการณ์ที่หาอ่านจากไหนไม่ได้ ได้พบการเรียนรู้และการศึกษารายบุคคลที่น่ามหัศจรรย์ว่าเราสามารถอยู่กับเด็กกลุ่มนี้ได้อย่างไร ดิฉันมีวิธีการศึกษารายกรณีที่เรียกได้ว่า ไม่มีใครเหมือนแน่นอน

                หลากหลายวิธีพิชิตใจเด็กดื้อ ซุกซน

                วิธีที่ 1 อย่าโกรธถ้านักเรียนไม่ตั้งใจเรียน รับรู้ไว้ว่าที่ไม่ตั้งใจเรียนนั้น

                            เป็นเพราะอ่านหนังสือไม่ออก เลยไม่รู้จะตั้งใจเรียนไปทำไม?

               แนวทางแก้ไข  สอนอ่านบ่อยๆในคาบโฮมรูม กลางวัน และเวลาว่าง

                       หาเอกสารคำพื้นฐานให้กลับไปอ่านบ้าน

                วิธีที่ 2 อย่าปล่อยปละละเลย ถ้าเห็นเขาแต่งกายไม่เรียบร้อย เสื้อหลุด

แนวทางแก้ไข  เตือนทุกครั้งว่า

           “นักเรียนเสื้อหลุดจากกางเกง ถ้าไม่ใส่ครูจะติดกระดุมให้หนู เหมือนอนุบาล”

           แปลกมากนักเรียนจะเผลอเสื้อหลุดถ้าเห็นดิฉันจะเอามือยัดเสื้อเข้ากางเกงเอง

           โดยอัตโนมัติ จนเกิดความเคยชิน การย้ำซ้ำๆทำให้เด็กเกิดความเคยชินและ

           ลดพฤติกรรมด้านลบลงไปบ้าง

                วิธีที่ 3 อย่าปฏิเสธว่าไม่มี ไม่ให้ เด็กเหล่านี้มักขาดในหลายๆ ด้าน เช่น การเงิน

            การเอาใจใส่ การแนะนำตักเตือน

แนวทางแก้ไข  

           บางครั้งเงินเพียงเล็กน้อยก็เป็นสายใยรัก ระหว่างครูกับศิษย์ในการเปิดใจ

                                เด็กบางคนไม่กล้าบอกปัญหากับครู แต่กลับไปยืมเงินเพื่อน นั่นเป็นสัญญาณ

           บอกเหตุว่า เด็กมีความไว้วางใจครูประจำชั้นมากแค่ไหน ดังนั้นถ้าเราต้องการ

                                 แก้ที่เหตุของปัญหา เราควรรู้ปัญหาของลูกศิษย์ก่อนเพื่อนของเขา

                วิธีที่ 4 อย่าประเมินค่าความเป็นคนที่ผลของการเรียน เพราะเด็กที่เรียนไม่เก่ง

            เขามีสิ่งที่น่าค้นหา จากประสบการณ์เด็กพวกนี้จะมีความสามารถด้านเครื่องยนต์

                                 ศิลปะ เกษตรกรรม กีฬา และทักษะชีวิตด้านอาชีพ

แนวทางแก้ไข  

สังเกตพฤติกรรมและจดบันทึกย่อยๆอย่างห่างๆ โดยที่เด็กไม่รู้ตัว

แล้วเราจะรู้ว่าเด็กพวกนี้มีความสามารถที่น่าทึ่งสุดๆ เช่น การทำเรือมอเตอร์

การทำรถไฟแช็ก เก่งกีฬาหลายประเภท ฯลฯ

                วิธีที่ 5 บางครั้งการตีนักเรียนบ่อยๆซ้ำก็ทำให้เด็กเกิดความเคยชิน เขาจะคิดว่า

            ไม่ทำ ไม่เชื่อฟัง โดนตีแล้วก็แค่เจ็บแว๊บเดียวเดี๋ยวก็หาย จนเกิดทฤษฎีที่ว่า

                                  เจ็บ....แต่ไม่เคยจำ…..

                                แนวทางแก้ไข

                                  ทุกครั้งที่เขาทำผิดให้เวลาเขาได้ทบทวนความผิดโดยการลงโทษที่สร้างสรรค์

             เช่น บำเพ็ญประโยชน์ เช่น เก็บขยะ 100 ชิ้น ขัดห้องน้ำ อดเบรกต้องมา

                                  ทำงานเสริมซ่อมคุณลักษณะอันพึงประสงค์

                วิธีที่ 6  เป็นนักวางแผนที่ดี จัดการชั้นเรียนที่ดี จัดที่นั่งที่เหมาะสมให้กับพฤติกรรม

             ของแต่ละคน เช่น นักเรียนที่ไม่ชอบทำงานควรอยู่แถวหน้า

แนวทางแก้ไข เด็กในวัยนี้ชอบการยอมรับ เด็กจะทำพฤติกรรมตามๆกัน

ควรแยกเด็กที่มีพฤติกรรมทางลบผสมปะปนไปกับเด็กที่ตั้งใจเรียนเพื่อเข้า

กับทฤษฎีที่ว่าเพื่อนช่วยเพื่อน

               

ความเข้าใจชนะได้ทุกสิ่ง ถ้าเราเปิดใจยอมรับว่า

เราทำให้ทุกคนเป็นคนดีไม่ได้ทั้งหมดแต่สามารถชี้แนะแนวทางดีๆ

ให้กับเด็กพวกนี้ได้บ้าง......

วันหนึ่งที่คุณแก่ลง เป็นครูแก่ๆ แล้วทบทวนว่าคุณเคยสอนอะไรลูกศิษย์บ้าง

คุณจะรู้ว่า

..........ครูเป็นผู้ให้ที่แท้จริง........

ความสุข...ไม่ได้อยู่ที่....ใคร..

แต่เป็นใจของเราต่างหาก