หลงทาง

หลงทาง

เดินคนเดียวเปลี่ยวนักหลงผลัดถิ่น
เหมือนนกขมิ้นเหลืองอ่อนจะนอนไหน
ตะวันพลบมืดค่ำแสงรำไร
สะอื้นไห้ซบหน้ากับฝ่ามือ


ดาวระดาษทั่วท้องฟ้ายิ่งพาเศร้า
ความเปลี่ยวเหงาสะท้อนดังอึงอื้อ
น้ำตาตกเกลื่อนนองร้องอืออือ
ซบฝ่ามือแนบหน้าเพรียวช่างเปลี่ยวดาย


น้ำค้างพรมลมดึกระทึกผ่าน
อุราร้าวรอนรานแหลกสลาย
ในความมืดดึกสงัดลมพัดกราย
แทบวางวายหนาวสั่นแสนพรั่นพรึง


ขวัญเอ๋ยขวัญหวั่นไหวไยอ้างว้าง
ไร้ทิศทางจุดหมายจะไปถึง
หมดแรงเรี่ยวโน้มเหนี่ยวจะเกี่ยวดึง
อับจจนซึ่งจุดหมายในปลายทาง

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บทกลอนกระต่ายใต้เงาจันทร์



ความเห็น (0)