ความเชื่อที่ผิด
การรักลูก คือการเลี้ยงดูให้ลูกสุขสบาย พ่อแม่ทำทุกอย่างแทนลูก คอยตามเก็บสิ่งของที่ลูกทิ้งไว้ไม่เป็นที่เป็นทาง
ความจริงที่ถูก
ความรักลูกที่ถูกต้อง คือการเลี่ยงดูให้ลูกช่วยเหลือตนเองและพื่งพิงตัวเองได้ ซึ่งจะทำให้เด็กเป็นอิสระมีความภาคภูมิใจในตนเอง ส่วนเด็กที่เลี้ยงอย่างสุขสบาย จะไม่เรียนรู้ที่จะช่วยตนเอง และรับผิดชอบตนเอง จึงขาดความอดทน แก้ปัญหา และเผชิญปัญหาไม่ได้
ความเชื่อที่ผิด
การให้สิ่งของทุกอย่างที่ลูกต้องการ คือ การแสดงออกว่าพ่อแม่รักลูก ลูกอยากได้อะไรก็ให้ทุกอย่างหรือการให้อะไรลูกเกินความจำเป็น หรือการให้ลูกจับจ่ายใช้สอยมากเท่าที่ต้องการ
ความจริงที่ถูก
การให้ความรักทางจิตใจ เช่น การโอบกอด คำพูดชื่นชม ให้กำลังใจ จะเป็นสิ่งที่มีคุณค่า และเด็กจะรับรู้ถึงความรักของพ่อแม่มากกว่าการได้รับสิ่งของ เด็กที่พ่อแม่ให้แต่ข้างของเงินทอง จะเป็นเด็กเอาแต่ใจตัวเอง ไม่รู้จักการเป็นผู้ให้ และเด็กยังควบคุมความอยากไม่ได้ สร้างค่านิยมการใช้จ่ายฟุ่มเฟือย
ความเชื่อที่ผิด
คนที่เก่งและประสบผลสำเร็จในชีวิต คือ คนที่เรียนดี พ่อแม่จึงให้ความสำคัญ และคาดหวังลูกเรื่องการเรียนมาก ให้ลูกเอาแต่เรียนอย่างเดียว โดยไม่ต้องรับผิดชอบเรื่องอื่นๆ ไม่ว่างานบ้านหรือกิจกรรมผ่อนคลายอื่นๆ
ความจริงที่ถูก
คนที่เก่งและประสบความสำเร็จในชีวิต จะต้องมีความสามารถที่หลากหลาย ไม่ว่าจะเป็นการคิด การวางแผน การแข้ปัญหา ทั้งยังต้องมีทักษะพื้นฐาน เช่น การช่วยเหลือตนเอง และการสร้างความสัมพันธ์กับผูอื่นด้วย การที่เด็กมุ่งการเรียนอย่างเดียว จึงสูยเสียโอกาสที่จะพัฒนาทางอารมณ์และสังคมอื่นๆ ดังกล่าวและยังทำให้เป็นเด็กเคร่งเครียด ไม่สามารถปรับตัวได้เมื่อพบความผิดหวังในการเรียน การงาน
ความเชื่อที่ผิด
การให้ลูกเรียนรู้จากสื่อต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นทีวี อินเตอร์เน็ต การเล่นเกมส์คอมพิวเตอร์ต่างๆ จะทำให้เด็กใช้เวลาว่างได้ดี มีความเพลิดเพลิน ไม่รบกวนพ่อแม่ และทำให้เป็นเด็กฉลาด รู้เท่าทันโลก
ความจริงที่ถูก
สื่อต่างๆ มีทั้งสิ่งที่ดีและไม่ดี แต่เด็กไม่สามารถแยกแยะได้ว่าอะไรดีอะไรไม่ดี และเด็กยังไม่สามารถควบคุมตนเองได้ เด็กจึงมักเลือกรับแต่สื่อที่ไม่เป็นประโยชน์
ผลคือ ทำให้เป็นเด็กเจ้าสำราญ คิดแต่เรื่องไร้สาระ และยังขาดโอกาสที่จะทำกิจกรรมอื่นๆที่เป็นประโยชน์ดังนั้นจึงเป็นหน้าที่ที่พ่อแม่จะต้องเลือกสื่อที่เหมาะสมให้ลูกว่าอะไรดูได้ ดูไม่ได้
กำหนดเวลาที่เหมาะสมและให้อยู่ในสายตาพ่อแม่ที่จะชี้แนะสิ่งที่เหมาะสมกับลูก
ความเชื่อที่ผิด
เด็กที่ยังเล็ก ไม่จำเป็นต้องสอนอะไรมาก เพราะโตขึ้นเด็กจะเรียนรู้ และคิดอะไรได้ด้วยตนเอง ว่าอะไรควรไม่ควร พ่อแม่จึงปล่อยปละละเลย ไม่ว่ากล่าว หรือจัดการอะไรเมื่อลกเล็ก ทำสิ่งที่ไม่ถูกต้อง เช่น เมื่อลูกเล็กใช้คำพูดหยาบคาย
กับผู้อื่น พ่อแม่ก็หัวเราะขบขันคิดว่าเป็นเรื่องน่าเอ็นดู และยินยอมให้เด็กทำเช่นนั้นต่อไป
ความจริงที่ถูก
ช่วงวัยเด็กเล็ก เป็นเวลาของการเรียนรู้ทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่รอบตัว การเรียนรู้เหล่านี้ยังเป็นรากฐานของการเรียนรู้ในวัยต่อมา การเรียนรู้ทักษะทางอารมณ์ และสังคมที่สำคัญ
