ข่าวคราวเพื่อนครูมุ่งมั่นทำผลงานกัน ชนิดอดหลับ งดนอน พากันวิ่งเข้าหูให้ฉันฟังแล้วสะท้านหัวอก เมื่อไหร่หนอ............... ชีวิตครู............ อยากให้เวลาย้อนกลับ กลับไปสู่อดีต เรื่องราวต่อไปนี้เป็นเรื่องจริง แต่ไม่บังอาจนำชื่อตัวละครจริงออกมาเผยแพร่ เพื่อวิญญาณนั้นได้ไปสู่สุคติ แด่เพื่อนครูผู้วายชนม์.... หลังจากทุ่มเท มุ่งมั่นทำผลงานเพื่อพัฒนาวิชาชีพ ผ่านไปได้เพียง 4 เดือน เธอถูกคุกคามด้วยโรคความเครียด............ กินไม่ได้ นอนไม่หลับ หลับตาครั้งใดก็แว่วเสียงมัจจุราช ต้องทำผลงานให้เสร็จนะ ตรงนั้นผิด แก้ใหม่ ตรงนี้............ทำไมคะแนนเด็กออกมาอย่างนี้ เอ้า.......แล้วแผนการสอนนั่น ยังไม่ได้ให้ผู้บริหารเซ็นเลย เอาไปสอนได้อย่างไร เอาอีกแล้ว...........ไม่มีเวลาทำแล้ว ผอ.สั่งงานเยอะไปหมด มีแต่งานผอ.....อ้อ ผอ.จะประเมินผลงานด้วย........ให้ตายซิ ไม่ใช่ผอ. คนเดียวนะ...รองผอ.ก็จะประเมินด้วย...........บ้า..... ทำไมไม่ทำเอง ดูซิงานอะไรก็ไม่รู้ สั่งๆๆๆ....อย่างเดียว จะเอาอย่างนั้น อย่างนี้ แล้วหนูจะเอาเวลาที่ไหนมาสรุปงานตัวเองบ้างนี่(เธอบ่นๆบ่อยมาก) ไม่ต้องบ่น ก็ไปสอบผอ.ซิ ... ไม่ต้องมาสอนหนังสือแล้ว(เสียงเพื่อนเธอเตือนสติ หละมั๊ง) เป็นขี้ข้าตั้งแต่ไม้ตีพริก ยันเรือรบ (เสียงเธอบ่นน้อยใจ ดังแว่วมา) ไ ..... ครูที่ทางการส่งมาช่วยครูโครงการคืนครูให้นักเรียนนะ เออ..ก็ดีแล้วไง ดีกับผีอะไรหละ........... เห็นแต่ห้องธุรการเพิ่มคน..........แน่นเข้าไปอีก แต่ห้องเรียนยังว่าง ไม่มีครูเข้าสอนเหมือนเดิม อิอิ..........บอกแล้วว่าให้ไปสอบเป็นผู้บริหารไง เงียบ............... พี่หนูปวดท้อง ......ไปหาหมอซิ ไปหาหมอก็ไม่เห็นทำอะไรเลย..ถามอาการแล้วจ่ายยา ...อย่างนี้หนูก็เป็นหมอได้.. พี่ไปตรวจที่ศิริราชกับหนูได้ไหม เฮ้ย..พี่ไม่ได้เป็นอะไร ...จะให้ไปทำไม เขาว่ากันว่า.............ถ้าไปถึงศิริราชแล้ว ...มักไม่ได้กลับ บ้า..พี่พูดอะไร ......ถ้าหนูเป็นอะไรที่มันร้ายๆนะ.... ก่อนตายหนูจะขอหมอกลับบ้าน โอเค..ไปก็ไป.... และจากวันนั้นถึงวันนี้.................. เมื่อคืนวานทุกคนที่รู้ข่าว ร่วมฟังพระสวด เธอนอนสงบนิ่ง ร่างนี้ไม่ต้องทุกข์ทรมานกับการทำผลงาน ผลงานครูชำนาญการพิเศษ......................ที่เธอได้รับคือ ครูชำนาญการพิเศษ ด้วยโรคมะเร็งสมอง เป็นผลงานเชิงประจักษ์ ที่ไม่ต้องมีรายงาน 5 บท ไม่ต้องมีแผนการสอน ไม่ต้องให้ผู้บริหารรับทราบ ไม่ต้องหวาดระแวงกับคำครหานินทา ว่าไปลอกเลียนใครมา ไม่ต้องมีคำแนะนำการใช้นวัตกรรม เพราะคงไม่มีใครอยากรู้แน่ๆเลย แต่เธอทำด้วยตัวเธอเอง โดยมีความเครียด งานในหน้าที่ การสั่งงานแบบคุณต้องทำให้เสร็จ มันเป็นหน้าที่ของคุณ เป็นเครื่องกระตุ้น ให้เธอทำผลงานด้วยชีวิตสำเร็จลงได้อย่างรวดเร็ว ในเวลาเพียง 4 เดือน! และฉันรู้สึกเหนื่อยล้าเหลือเกิน เพราะนี่ไม่ใช่ครูคนแรกที่ต้องเสียชีวิตเพราะการทำผลงาน เพื่อพัฒนาตนเอง และหากไม่นำพา ไม่คิดทำผลงาน โลกวิชาการต่างตำหนิ ติเตียน ว่าครูไม่พัฒนา ได้โปรดเถิด............................. อย่าเอาเวลามาเร่งรัด กำหนดวันตายให้กับเพื่อนครูอีกเลย และหวังว่าทุกคนที่กำลังตกอยู่ในภาวะเช่นนี้ จงมีสติ รับรู้ น้อมนำคำสอนของศาสดาสู่การปฏิบัติดี ปฏิบัติชอบ เพื่อความเจริญสุข แห่งตน เพื่อจะได้ไม่ต้องกล่าวคำว่า ถึงคิวข้า...ดาราจำเป็น ขอบคุณภาพหรีดจาก www.flowerclick.net/
สวัสดีค่ะ
สองวันใน G2K อ่านพบเรื่องเศร้าเยอะมากเลยค่ะ บอกตัวเองว่า ทำวันนี้ให้ดีที่สุด ถึงเวลานั้นมาถึง จะไม่ปริปากบ่นว่าสิ่งใดๆ
ขอร่วมแสดงความเสียใจกับเพื่อนครูของพี่ครูต้อยด้วยค่ะ
ขอบคุณค่ะ
เป็นเรื่องน่าเศร้าใจยิ่งนัก
ครูถูกกำหนดศักดิ์ศรีความเป็นครู
อย่างที่เราๆท่านๆทราบกันดี
มีทั้งข่าวดี และข่าวไม่ดี
ณ เวลานี้ หากตั้งสติ และหันมามองลมหายใจ
สั้นและยาว ยาว และสั้น
ผู้คนก็ยังสะกดคำว่าครูเหมือนเดิม
เว้นแต่ความคิดกับคำว่าครูที่เปลี่ยนไป
ขอบคุณค่ะ
พี่ krutoi คะ
อ่านแล้วยิ้มไม่ออก บอกไม่ถูกค่ะ...ไม่กล้าคอมเม้นท์ เพราะน้องเองก็อยู่ในสังกัดกระทรวงเดียวกันกับพี่ ๆ แม้จะทำหน้าที่ต่างกัน
ขอให้ตั้งสติให้มั่น อย่าเต้นตามเพลงของใคร ...
ขีดขั้นศักยภาพของครู ไม่ได้วัดกันที่การได้เป็น ตำแหน่งต่าง ๆ แต่ผลงานของครู ว่าครูคนใดเก่งและทุ่มเทนั้น...
เขาดูกันที่ "ลูกศิษย์" ต่างหาก
ครูเก่งแค่ไหน ดูได้ที่ศิษย์ ...
รักษาสุขภาพด้วยนะคะ พี่ต้อยเองก็เคยมีอาการของไทรอยด์เป็นพิษ ต้องระวังอย่าให้มีความเครียดนะคะ
(^___^)
สวัสดีครับ
@ อ่านแล้วขนลุก..เศร้า
@ ขอแสดงความเสียใจด้วยครับ
@ ความตั้งใจทำผลงาน(การทำงานประจำก็ดี)กับการดูแลภาวะสุขภาพ
@ "ความสมดุล" ยังคงเป็นเรื่องสำคัญพอๆ กัน
@ ขอบพระคุณครับ
จีงขอ เผยน่าน มาให้ ทราบ ทั่วกัน อะ
ขอบคุณที่เตือนสติ
สำหรับเรื่องเต้นตามเพลงนั้นไม่ต้องห่วง
เพราะพี่เลิกเต้นมานานแล้วค่ะ
สิ่งที่ทำอยู่คือมองตัวเอง
ฟังเสียงตัวเองให้มากขึ้น
ก่อนหลายปีผ่านมาไม่เคยฟังเสียงตัวเอง
ไม่เคยรู้ว่าตัวเองก็มีเสียง
เสียงที่เตือน ติดตามเรามาตลอดชีวิต
เมื่อใจเราโลดแล่นออกไปข้างนอก เราจึงไม่อาจได้ยินเสียงภายใน
และแม้ว่าเพลงชีวิตของหลายคนได้จบลง แล้ว
และนั่นคือสิ่งเตือนใจ
ขอบคุณค่ะ
มาส่งกำลังใจอีกครั้งค่ะ
ยิ้ม ๆ สู้ไว้ค่ะ ทั้งสุข ทั้งทุกข์ ทั้งชอบ ทั้งชัง...ก็เพียงตั้งอยู่แล้วก็...
ต้องจากไปเสมอค่ะ
(^___^)
บอกเล่าไว้ เพียงมิอยากให้เกิดความเศร้าซ้ำสอง ซ้ำสาม
มีโครงการสำหรับเพื่อนครูมากมายเกิดขึ้น
แต่โครงการหนึ่งที่พี่มองหาและยังหาไม่พบ คือ
โครงการคืนชีวิตแบบครู ให้กับครู
โครงการพาครูหลุดพ้นจากโลกที่เศร้าหมอง
โครงการที่นำพาชีวิตครูพ้นจากความทุกข์
อนุญาตให้ครูออกธุดงค์ปฏิบัติธรรมกันบ้างก็จะดีนะคะ
พี่จะสมัครเป็นคนแรกเลย
ขอบคุณค่ะ
เรียนท่านJJ
หลังจากรับประสบการณ์ตรงแล้ว
ตั้งใจเอามาเผยน่านค่ะ
อยากให้ทุกคนมีสุขภาพที่ดีค่ะ
ขอบคุณค่ะ
ใช่เลยนะคะน้องคนไม่มีราก
พี่อ่อนด้อยในธรรมะ
มักเผลอปล่อยให้ความรู้สึกปรุงแต่งอารมณ์
มันเพียงเราคิดไปเอง
เพียงเกิดขึ้น และไม่นานมันก็ดับไป
เฮ่อ..... เราจะไปทุกข์ใจอะไรมากมาย
ไม่เห็นมีอะไรยั่งยืนสักอย่างหนึ่ง
สมมติกันทั้งนั้น
แต่ที่แน่ๆคือลมหายใจนี้ ขณะนี้
และไม่นาน ก็จะไม่มี เช่นกัน
ขอเพียงตามให้ทันเท่านั้น นะคะ
บางครั้งตามจนเหนื่อยค่ะ
หยุดตามเมื่อไหร่ก็เห็นอยู่ใกล้ๆนี่เอง
ขอบคุณค่ะ
ไม่ใช่เพราะพี่ต้อยอ่อนด้อยในธรรมะนะคะ....
แต่ทุกคนเมื่อประสบกับเหตุการณ์สะเทือนใจ...ก็อดคิดไม่ได้ค่ะ
น้องเคยทุกข์มากมายตอนเสียแม่ไป...ไม่กิน ไม่นอน ไม่พูดกับใคร 7 วันเลยค่ะ ... ต้องเข้าโรงพยาบาลเลยค่ะ
พอไปได้เข้ากรรมฐาน เห็นพฤติกรรม เห็นจิตของตัวเองชัด ราวกับฉายหลัง เห็นแล้ว...
โอ...เรานี้ยังต้องฝึกฝนเรียนรู้อีกมากมายนักเหลือเกิน
วิทยากรที่สอนนั่งกรรมฐานท่านตอบคำถามหนึ่งที่ว่า ตอนนั่งสมาธิจะเป็นนิมิตรที่ทำให้ทุกข์ใจตลอดเวลา นั่งไม่ได้เลย จะทำอย่างไรดี
วิทยากรท่านก็สอนให้ "กำหนดรู้" แล้ว "ปล่อยวาง" อารมณ์นั้นเสีย...และบอกประโยคหนึ่งที่น้องติดใจมากคือ ...
พระพุทธองค์ท่านสอนให้เราอยู่กับปัจจุบัน และให้ฉลาดคิด ต้องคิดในสิ่งที่ทำให้จิตเบิกบาน จะได้มีแรงปฏิบัติทำความดี สิ่งที่คิดแล้วทำให้เศร้าหมอง พึงอย่าไปใส่ใจ...ค่ะ
ขอให้พี่มีจิตที่ผ่องแผ้ว ... นะคะ
(^___^)
น่าเศร้านะคะ...ขอให้สู่สุขติค่ะ
สวัสดีค่ะ เศร้างจังนะ ชีวิตเราเรา สงสารนักเรียนกับผลงานที่ทำ
ขอบคุณน้องคนไม่มีราก
ค่ำคืนนี้ขอรับคำแนะนำจากน้อง
พี่เองก็อยากไปศึกษาธรรมะ อย่างจริงจังสักที
ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าที่เราเรียนรู้ด้วยตัวเองนั้นถูกต้องเพียงไร
สภาวะจิตเป็นเรื่องที่ต้องฝึกฝน อันนี้พอทราบ
แต่หากจิตสัมผัสอารมณ์ อาวรณ์ เสียดาย
ไม่อยากให้เกิดขึ้น เราน่าจะรู้ทัน
และเราน่าจะบอกผู้ทุกข์ทรมานจิตใจนั้นได้บ้างก็ดีน๊ะคะ
และเราน่าจะรับรู้เหตุที่กำลังทำให้เราทุกข์ได้ก่อนที่มันจะเกิด
เราควรทำอย่างไร
ความพยายามต่อสู้ ให้จิตใจเราเข้มแข็ง
เพื่อเราจะได้มีโอกาสสร้างความดีต่อไปนานๆ
จนกว่า...เราจะพบ
อาจไม่ใช่เรื่องเพ้อฝัน แต่มันคือความรู้สึกที่ทุกครั้งที่เฝ้าดูตัวเอง
และหวลคิดถึง
มันจะเป็นกิเลสไหมหนอ
กิเลสที่อยากได้นั่น อยากเป็นนี่ และอยากพบ..........
มันเป็นกิเลสที่เป็นกุศลจิต เราจะเรียกสิ่งนี้ว่าอะไรคะ
น้องพรรณส้มชนิดหนึ่ง
อยากรู้จังว่าเป็นพรรณส้มชนิดไหน
แต่ที่รู้ได้ขณะนี้คือหนูเก่งมากนะคะ
ขอชื่นชมค่ะ
สวัสดียามดึกค่ะน้องPOM
เสียดายเวลานะ
เสียดายแทนเธอที่ไม่ได้เห็นความก้าวหน้าของนักเรียน
ที่ได้รับการพัฒนาแล้ว
และเธอคงมีความสุขที่ฝันของเธอสำเร็จด้วยความตั้งใจ
และความปราถนาดีที่เธอมีต่อลูกศิษย์
เพียงหวังให้ศิษย์ได้พ้นทุกข์อันเกิดจากการเรียนรู้
เธอจึงทุ่มเทเพื่อสร้างนวัตกรรมขึ้นมา
เป็นนวัตกรรมที่สร้างด้วยชีวิตค่ะ
..ชีวิตของครูคนหนึ่ง....
ขอบคุณที่ร่วมรู้สึกอาลัยให้กับเธอผู้เป็นแม่พิมพ์ของชาติ
ขอบคุณค่ะ
ส่งกำลังใจให้ครูทุกท่าน ค่ะ
รักษากำลังใจให้สูงไว้ค่ะ
หายใจลึดๆค่ะ อิๆๆ