พ่อมือใหม่

ผมนึกไม่ออกว่า

จะเข็ดขี้เช็ดเยี่ยวเฌวาได้อย่างไร

จะซักผ้าอ้อมเปื้อนขี้เปื้อนเยี่ยวเฌวาได้อย่างไร

และอื่น ๆ อีกสาระพัดสาระพัน

วันที่เฌวาและแม่ยังอยู่ที่โรงพยาบาล พยาบาลเรียกทั้งพ่อแม่มือใหม่ไปอบรม

พยาบาลสอนให้อาบน้ำ สอนพับและใส่ผ้าอ้อม เป็นต้นทุนให้ผมกลับบ้านมาเป็นพ่อมือใหม่

ออกจากโรงพยาบาลถึงบ้าน ไม่มีเวลาทันได้คิดว่าจะทำได้หรือไม่ เป็นไปโดยอัตโนมัติ

ช่วงเฌวาอายุ ๑ – ๓ เดือน ผมใช้เวลาอยู่บ้านเป็นส่วนมาก

ตื่นเช้ามาซักผ้าอ้อมที่แช่ไว้ตั้งแต่เมื่อวาน ผ้าอ้อมเปื้อนเยี่ยวล้างน้ำออกครั้งนึงก่อนแช่ ผ้าอ้อมเปื้อนขี้ต้องล้างออกก่อนแช่เช่นกัน

เฌวาใช้ผ้าอ้อมวันละสิบกว่าผืน เสื้อผ้าอีกวันละ ๒ – ๓ ชุด

ซักผ้าเสร็จ พักสักครู่ก็จะพาเฌวาไปอาบน้ำ

เรื่องอาบน้ำนี่ในช่วงแรก ๆ ผมทำหน้าที่ซะเป็นส่วนใหญ่ แม่เฌวาไม่ค่อยกล้ากลัวหลุดมือ

เฌวาอาบน้ำและสระผมทุกครั้งที่อาบ มีทั้งสบู่และแชมพูเฉพาะของเฌวา ที่แม่หาซื้อไว้ตั้งแต่ก่อนคลอด

อาบน้ำให้เฌวาแรก ๆ ยังกล้า ๆ กลัว ๆ กลัวน้ำเข้าหู เข้าตา ต้องค่อย ๆ บรรจงอาบให้ พักหลังมาชำนาญขึ้นใช้เวลาน้อยลง

อาบน้ำเสร็จเช็ดตัว แต่งตัวเสร็จสรรพก็ชงนมให้กิน แล้วกล่อมนอน

ตอนเล็ก ๆ ให้นอนบนเบาะ พอโตขึ้นมาหน่อยผมให้นอนบนอกตัวเอง เวลาที่เฌวานอนอยู่บนอกนี่จะนอนได้นานกว่านอนบนเบาะ

ตื่นขึ้นมาชงนมให้กิน แล้วก็เก็บผ้าที่ซักไว้มาพับเก็บ

ผ้าอ้อมก็ต้องพับไว้ให้พร้อมสำหรับใช้งาน

 

บ่ายแก่ ๆ ก็กล่อมนอนอีกรอบ ตื่นขึ้นมาชงนมให้กิน ค่ำกล่อมนอน ชีวิตผมวน ๆ เวียน ๆ อยู่อย่างนี้หลายเดือน 

เมื่อ “เฌวา” อายุครบเดือนผมทำหน้าที่โกนผมไฟให้ แรก ๆ ก็กลัวเหมือนกัน แต่อาศัยประสบการณ์โกนหัวตัวเองตอนเป็นพระอยู่หลายปีก็พอจะใจชื้นขึ้นมาบ้าง

 

วันที่โกนผมไฟเฌวานอนหลับสนิทตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่มีร้องสักแอะ ประมาณว่าใครจะทำอะไรก็ทำไป หนูไม่สน หนูหลับ...

ผลงานการโกนผมไฟคราวนั้นน่าจะได้คะแนนดีเยี่ยม หัวเฌวายังปกติ ไม่มีแผล หัวโล่งเตียนไม่มีเส้นผม หูยังอยู่ครบทั้งสองข้าง ฝีมือยังใช้ได้อยู่...

ถึงวันนี้ผมมิใช่พ่อมือใหม่อีกต่อไปแล้ว มาจะมาอีกกี่คน รับได้ รับได้...