แต่ก่อนผมเป็นคนจริงจังกับชีวิตมาก อยากทำในสิ่งที่ตัวเองทำไม่ได้ เล่นปิงปองก็อยากชนะ เล่นหมากฮอสก็อยากชนะ อยากเอาชนะไปซะทุกสิ่ง ถ้าแพ้ก็จะหงุดหงิดโกรธตัวเองว่าทำไมทำไม่ได้  เก็บเอามาคิดเล็กคิดน้อยว่าเรื่องแค่นี้ทำไมทำไม่ได้ ไม่เคยปล่อยวางเลย  ผมมีเพื่อนคนหนึ่งเป็นเพื่อนสนิทของผม เขาเป็นคนเฉื่อยๆ พูดจาเสียงยาวๆ เขาเป็นคนที่ชอบรับฟังมากกว่าที่จะพูดแข่งกับคนอื่นแล้วหัวเราะที่เพื่อนพูด ดูชีวิตเขามีความสุขไม่เครียดเหมือนผม เขาเป็นคนที่เล่นปิงปองเก่ง และเป็นที่แน่นอนอยู่แล้วว่าเก่งกว่าผม ผมชอบไปเล่นปิงปองกับเขาและก็เล่นแพ้ พอเล่นแพ้ก็หงุดหงิดและมันก็เป็นอย่างนี้ซ้ำๆเรื่อยมา


จนวันหนึ่งเป็นวันที่ผมเครียดมากซึ่งเครียดเรื่องอะไรนั้นผมจำไม่ได้ ผมนั่งมองจากหน้าต่าง มองขึ้นไปบนท้องฟ้า ผมเห็นปุยเมฆขาวลอยไป มันลอยไปเรื่อยจนลับสายตาไป ผมมองต้นไม้ที่ไหวติงด้วยแรงลม เรื่องของผมมันเป็นแค่เรื่องเล็กน้อยเท่านั้นเมื่อเทียบกับสิ่งต่างที่อยู่ในโลกที่เปลี่ยนแปลงอยู่เสมอๆถ้ามองแต่ตัวเองก็จะเห็นแต่ตัวเองที่ยืนอยู่ตรงนี้  นอกจากจะมองโลกให้กว้างแล้วผมยังนำพฤติกรรมบางส่วนของเพื่อนผมมาเป็นตัวอย่างคือรับฟังสิ่งต่างๆให้มากขึ้น ทำให้รับรู้สิ่งรอบตัวได้มากขึ้น(ยกเว้นเรื่องเรียน) เรื่องบางเรื่องที่มันทำให้เราเครียดก็ต้องปล่อยวางมันลงไปบาง ถ้าเราแบกของหนักๆวิ่งสู่จุดหมายถ้ามันมีของพลุงพลังที่เป็นอุปสรรค์ต่อการวิ่งก็ควรที่จะปลดมันที้งไปบ้างเพื่อจะได้วิ่งสะดวกและไม่หนักด้วยหลังคิดอย่างนี้ได้ผมรู้สึกว่าการดำเนินชีวิตของผมดีขึ้น เรียบง่ายขึ้น รู้สึกมีความสุขกับชีวิตที่เป็นอยู่ ถึงแม้จะมีเรื่องบางเรื่องที่ยุ่งยากเข้ามาในชีวิตก็แก้ปัญหาอย่างใจเย็น แม้จะแก้ได้บ้างแก้ไม่ได้บ้างเล่นปิงปองชนะบ้างแพ้บ้างแต่ก็ยังมีความสุขที่ได้เล่น มีความสุขได้เกิดเป็นคนคนหนึ่งที่มีชีวิตอยู่บนโลกนี้