หลงทาง


หลงทาง

   เดินคนเดียวเปลี่ยวนักผลัดหลงถิ่น

   เหมือนนกขมิ้นเหลืองอ่อนจะนอนไหน

   ตะวันพลบมืดค่ำแสงรำไร

   สะอื้นไห้ซบหน้ากับฝ่ามือ

 

 

ดาวระดาษทั่วท้องฟ้ายิ่งพาเศร้า

ความเปลี่ยวเหงาสะท้อนดังอึงอื้อ

น้ำตาตกเกลื่อนนองร้องฮือฮือ

ซบฝ่ามือแนบหน้าเพรียวช่างเดียวดาย

 

 

น้ำค้างพรมลมดึกระทึกผ่าน

อุราร้าวรอนรานแหลกสลาย

ในความมืดดึกสงัดลมพัดกราย

แทบวางวายหนาวสั่นแสนพรั่นพรึง

 

 

ขวัญเอ๋ยขวัญหวั่นไหวใยอ้างว้าง

ไร้ทิศทางจุดหมายจะไปถึง

หมดแรงเรี่ยวโน้มเหนี่ยวจะเกลี่ยวดึง

อับจนซึ่งจุดหมายในปลายทาง

คำสำคัญ (Tags): #หลงทาง
หมายเลขบันทึก: 290341เขียนเมื่อ 23 สิงหาคม 2009 16:25 น. ()แก้ไขเมื่อ 12 กุมภาพันธ์ 2012 08:56 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกันจำนวนที่อ่าน


ความเห็น (0)

ไม่มีความเห็น

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี
ClassStart Books
โครงการหนังสือจากคลาสสตาร์ท