ได้ขับรถออกไปเที่ยวที่บ้านทุ่งเมื่อวันอาทิตย์ที่ 16 สิงหาคม 2552 ที่ผ่านมา..เห็นท้องทุ่งนาที่เขียวขจี..ดุจปูพรม..ของต้นข้าวที่เริ่มแตกกอจากต้นกล้า...ไหวใบอ่อนลู่ลิ่วตามสายลมโชยอ่อนๆ..กลิ่นอายของท้องนาหวิวๆผ่านลมหายใจ...ทำให้หวลหาอดีตเก่าๆที่เคยออกไปปักเบ็ดยามฝนนองทุ่ง..ที่นี่ยังพอมีเสียงเขียดให้ได้ยิน..หลายสิ่งหลายอย่างของที่นี่ไม่มีทางที่จะหาซื้อได้ในห้างสรรพสินค้า...ขอโทษที่มีเงินก็หาซื้อไม่ได้..นอกจากจะเซาะหาเอาเองในวันหยุด..และเวลาที่ว่างพอ..ผมมักจะทำสิ่งไร้สาระแบบนี้เสมอในวันหยุด..เป็นความสุขที่คนในเมืองไม่รู้ว่ามันมีจริงๆในชนบท..ความมีน้ำใจ..ความไร้จริตและมารยา..ความเย็นชุ่มฉ่ำที่ผิดแผกไปจากห้องแอร์...มีไอหมอกแทนไอควัน..ที่นี่ไม่มีค่าเช่าที่ผัก..ที่นี่ไม่มีกำหนดค่าอาหารรายหัว..ที่นี่ไม่มีคนคอยบริการ....ที่นี่ต้อนรับทุกคนที่เป็นเพื่อน..........
สวัสดีครับ
ดูแล้วทำให้ผมคิดถึงบ้านเลยครับ ผมว่าสิ่งที่คุณ krujuie ทำ ไม่ได้ไร้สาระเลยครับ แต่กลับเป็นสิ่งที่ทำให้เกิดความสุขทางใจอย่างยิ่งที่ ไม่สามารถนิยามคุณค่า หรือประมาณหาค่าไม้ได้เลยครับ
ที่ขาดหายไปอีกอย่างหนึ่ง..ขี่ควายชมจันทร์...แทนที่จะขี่เก๋งไปชม..๕๕๕๖..ก็ดีนะคะ..คุณkrujuie
ผมมักจะทำสิ่งไร้สาระแบบนี้เสมอในวันหยุด
สิ่งไร้สาระ ที่มีสาระมากๆๆๆ เลยครับ