++ความน่าจะเป็น++

ความน่าจะเป็น

“…ฉันอยากไปยืนอยู่บนที่สูง ที่ที่หูของฉันจะชา ขาของฉันจะแข็งแรงเต้นของหัวใจคล้ายเครื่องจักรรถไฟใกล้ชานชาลา ช้า แต่หนักหน่วง ทิ้งเป็นช่วงแต่หมายมั่น ที่ที่สามารถทำให้นัยน์ตาของฉันแสบพร่าทว่าน้ำของตาที่ปริ่มริมขอบกลับจรรโลงภาพเบื้องหน้าให้เหมือนฝันฉันอยากมองลงไปดูโลก ไม่ต้องคลุกคลีอยู่กับมันอีกต่อไป อยากอยู่เหนือโลกสูงเกินความจำเจของชีวิตจะปีนป่ายถึง สูงกว่าตึกระฟ้า สูงกว่าระบอบประชาธิปไตยสูงกว่าแคลอรีในช็อกโกแลต สูงกว่าไอคิวของไอน์สไตน์สูงกว่าค่าครองชีพในประเทศที่พัฒนาแล้ว บนที่ที่ยังไม่พัฒนา และไม่อยากพัฒนาที่ที่ฉันจะหนาว แต่อย่างน้อยฉันก็รู้ว่าฉันหนาวโดยไม่ต้องพึ่งความเห็นใคร …ห้างสรรพสินค้าไม่ต้องลดราคาต้อนรับ ที่ที่ฉันรู้ว่าหนาวโดยไม่ต้องพึ่งภาษาที่ที่ฉันรู้ว่าหนาวเพราะกระดูกของฉันบอก หากไม่เชื่อกระดูกแล้วฉันจะยืนอยู่ด้วยสิ่งใด ณ ที่นั้นฉันจะขอยืนไปเรื่อยๆจนกว่าชีวิตจะหาไม่จนกว่าชีวิตจะไม่หา…” ความน่าจะเป็นที่ว่านี้ไม่ใช่หัวข้อเรื่องในวิชาคณิตศาสตร์ที่น่าร้องไห้แต่อย่างใดหากคือหนังสือหนึ่งเล่มที่เปลี่ยนชีวิตดิฉันไปโดยสิ้นเชิง โดยส่วนตัวดิฉันเองคิดว่าไม่ว่ารางวัลใดใหญ่เล็กหาได้สำคัญหรือส่งผลให้คุณค่าของหนังสือเล่มนั้นลดลงหรือเพิ่มขึ้นแต่อย่างใดไม่หากแต่อยู่ที่ว่าเมื่อคุณได้อ่านหนังสือเล่มนั้นแล้วคุณรู้สึกอย่างไรได้สาระประโยชน์ ความเพลิดเพลินกำลังใจหรือมันสามารถเปลี่ยนแปลงชีวิตคุณได้เพียงไรต่างหากเล่าที่ส่งผลให้หนังสือเล่มนั้นๆมีความสำคัญต่อตัวคุณ ความน่าจะเป็นเป็นงานเขียนเล่มแรกของปราบดาที่ดิฉันเปิดอ่านจำใด้ว่าหยิบมันขึ้นมาจากชั้นหนังสือในแถวของรางวัลซีไรต์ที่ศูนย์หนังสือจุฬาฯตอนปิดเทอมขึ้นม.4 หยิบมาพลิกๆดูแล้วก็เลยตัดสินใจลองซื้อดูเพราะอยากรู้ว่าที่ใครๆชอบว่ากันว่าหนังสือของปราบดาอ่านไม่รู้เรื่องนั้นจริงอย่างที่ใครเขาว่าหรือไม่พอเอากลับมาอ่านที่บ้านกลับกลายเป็นต้องย้อนกลับไปที่ร้านอีกทีเพื่อหางานเขียนเล่มอื่นๆของปราบดามาอ่านอีกอ่านอีก จนกลายเป็นสิ่งเสพติดชนิดหนึ่งไปเสีย ความน่าจะเป็นเป็นเรื่องสั้น 13 เรื่องแต่ละเรื่องอ่านแล้วให้อารมณ์ความรู้สึกที่แตกต่างกันไปแม้แต่ในเรื่องๆเดียวกันนั้นเองก็ตาม ปราบดาเป็นคนที่ช่างคิด ช่างสงสัย เหน็บแนมเก็บรายละเอียด เขาจึงมักจะตั้งคำถามไว้มากมาย ที่คนทั่วไปมักมองข้ามแต่ละคำถามคนทั่วไปมักไม่คิดจะตอบ และเขาเองก็ไม่ได้ต้องการคำตอบใดๆปราบดาใช้สำนวนภาษาที่หลากหลายซึ่งให้ความรู้สึกที่ต่างกันไปแต่ทว่าสอดคล้องกันโดยที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวยิ่ง บางตอนอ่านแล้วพาลอยากจะไปเตะคนเขียนอยู่ร่ำๆบางตอนอ่านแล้วน้ำตาจะไหลเสียให้ได้(หรือบางทีก็ไหลโดยไม่รู้ตัว)บางตอนก็ตลกร้ายแบบขำทั้งน้ำตา อย่างที่ได้กล่าวแล้วว่าค่าของหนังสืออยู่ที่คุณรู้สึกอย่างไรกับมันชอบหรือชัง รักหรือเกลียดที่กล่าวมาทั้งหมดก็เป็นเพียงความคิดเห็นของดิฉันเพียงผู้เดียว จงอย่าเชื่อเหมือนกับที่ปราบดาเคยบอกไว้ว่า“อย่าเชื่อคำที่ออกมาจากปากคนอื่นเกินไปนักเพราะมันจะไม่ตรงกับความจริง” ฉะนั้นอย่าเชื่อคำร่ำลือ สรรเสริญ ชมเชย ติฉิน นินทา กล่าวหาหรือใดๆก็ตามเกี่ยวกับหนังสือเล่มนี้จนกว่าคุณจะได้หยิบมันขึ้นมาอ่านมันด้วยตัวของคุณเอง