"ทำไมต้องเตรียมพร้อม" วนิษา เรช เขียนไว้ในหนังสือ "อัจฉริยะ...เรียนสนุก" ว่า "...เคยได้ยินไหมคะที่ว่า การเตรียมงานสนุกกว่าวันงานจริงๆ เพราะวันงานนั้นแป็บเดียวก็จบ แต่ตอนเตรียมงานนี่สิ แสนจะสนุก เป็นช่วงเวลาที่เราได้แบ่งปัน หัวเราะ ร้องไห้ ทั้งคาดหวัง กังวล ปลอบใจ หรือทำอะไรเฉิ่มๆ สารพัด หนูดีว่าช่วงเตรียมงานนี่แหละที่เราได้รู้จักกันอย่างลึกซื้งผูกพัน มองย้อนกลับไปครั้งไหนก็อมยิ้ม มีความสุขทุกครั้ง..."

     ช่วงนี้ ผู้เขียนได้รับมอบหมายให้ต้องไปร่วมงานอบรม สัมมนา แลกเปลี่ยนเรียนรู้เยอะมาก จนมีคำถามจากเด็กๆ ว่า คุณครูไปไหนคะ? ไม่ค่อยได้อยู่โรงเรียนเลย...ฟังแล้วก็ได้แต่ยิ้มรับและตอบเสียงอ่อยๆ ว่า "ครูไปราชการ" คะ 

    ก้อเป็นเรื่องจำเป็นสำหรับ"ครู" ที่ต้องได้รับการพัฒนาทางวิชาชีพ ซึ่งก็อาจต้องส่งผลกระทบต่อนักเรียนบ้าง จริงๆ ถ้างานที่ได้รับมอบหมายให้ไปร่วมประชุมสัมมนานั้น เกิดความรู้ที่นำมาพัฒนาวิชาชีพได้ ก็น่าจะคุ้มค่า เพราะครูหนึ่งคนสามารถให้ความรู้ที่ถอดทอดสู่ศิษย์ได้อีกหลายๆ คน แต่...บางครั้ง บางงานที่ไปแล้ว ผู้เขียนก็รู้สึกว่า ผู้จัดงานนี่...ช่างคิดกำหนดการได้แบบละลายงบประมาณมาก ความรู้ที่ได้ไม่ค่อยจะคุ้มค่าเลย... (คิดมากไปหรือเปล่าเนี่ย)

    แต่บันทึกนี้ อยากเขียนเกี่ยวกับการฝึกซ้อมการประกอบและเขียนโปรแกรมควบคุมหุ่นยนต์อัตโนมัติ ระดับม.ต้น ที่โรงเรียนเราได้เป็นตัวแทนจังหวัดเลย ไปร่วมการแข่งขัน หุ่นยนต์ สพฐ.ระดับประเทศ ซึ่งจะจัดขึ้นในวันที่ 22-23 สิงหาคม 2552 ที่จะมาถึง และจะได้นำบรรยากาศมาเล่าในบันทึกต่อๆ ไป

    การฝึกซ้อมของทีมหุ่นยนต์อัตโนมัติ ระดับ ม.ต้น ของโรงเรียนเรา มีสมาชิก 3 คน เป็นนักเรียนระดับ ม.2 ทั้งหมด แต่ละคน ก็เพิ่งรู้จักหุ่นอัตโนมัติกันเมื่อต้นปีที่ผ่านมา (พร้อมๆ กับครู) แต่ด้วยความสนใจ ใส่ใจ และอยากที่จะเรียนรู้ ก็ได้พัฒนาฝีมือในทุกๆด้าน แบบค่อยเป็นค่อยไป อาศัยการเรียนรู้ร่วมกัน ระหว่างครูกับศิษย์ ครูสอนลูกศิษย์ ลูกศิษย์ก็สอนครู ด้วยการลงมือทำและพูดคุยแลกเปลี่ยนเรียนรู้ซึ่งกันและกัน

    หลังจากที่มีโอกาสได้ทดลองสนามโดยการแสดงความสามารถของหุ่นยนต์ อัตโนมัติ เนื่องในวันแม่แห่งชาติ ให้นักเรียนทั้งโรงเรียนและผู้ปกครองนักเรียนที่เข้ามาร่วมประชุมผู้ปกครองชั้นเรียนแล้ว...

     วันนี้เราก็มาฝึกซ้อมกันอีกครั้ง ซึ่งครั้งนี้ ก่อนลงมือทำ เราก็ได้นั่งคุยกันถึง ปัญหาอุปสรรคที่เจอในการแสดงครั้งก่อน เด็กๆ ช่วยกันเสนอความคิดเห็นแล้วก็ข้อคิดที่แต่ละคนได้รับ ผู้เขียนก็ถามว่าวันนี้เราจะแก้ปัญหากันอย่างไร เด็กๆ ก็ตอบมา...และเริ่มลงมือปฏิบัติกัน...

     เหตุผลที่ต้องมานั่งแลกเปลี่ยนเรียนรู้กันก่อน เพราะวันที่แสดงนั้น... ผู้เขียนไม่ได้อยู่ด้วย เด็กๆ ต้องทำงานและแก้ปัญหากันเอง...แต่เมื่อเห็นรอยยิ้ม และฟังเรื่องเล่า ผู้เขียนก็เกิดความสบายใจ...เด็กสามารถแก้ปัญหาที่เกิดขึ้นได้ดัวยตัวของเขาเอง...นี่คือสิ่งที่น่าจะเป็นเป้าหมายสูงสุดของการเรียนรู้ ผ่านกระบวนการทำงานของหุ่นยนต์ นั่นคือ "เด็กสามารถเรียนรู้ เกิดกระบวนการคิด และลงมือทำงานที่ได้รับมอบหมาย และสามารถแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้นได้ เพื่อบรรลุสู่เป้าหมายที่กำหนด...อันหมายถึง สามารถควบคุมหุ่นยนต์ให้ปฏิบัติหน้าที่ได้ถูกต้อง...

    ...ผู้เขียนเลยเก็บภาพบรรยากาศการฝึกซ้อม...อย่างตั้งใจของเด็กๆ มาฝาก...การเรียนรู้เกิดจากการลงมือปฏิบัติ และเมื่อปฏิบัติมากๆ ความชำนาญก็จะเกิดขึ้น...ปัญหาอุปสรรคระหว่างการปฏิบัติงาน...จะทำให้เราเรียนรู้ในการแก้ปัญหา อันนำไปสู่กระบวนการคิดที่เราจะสามารถนำไปปรับใช้ในอนาคตต่อไป

    ...การแข่งขัน อาจใช้เวลานิดเดียว เกมก็จบ... สิ่งที่ได้เรียนรู้สำหรับผู้ที่เข้าแข่งขัน...คือช่วงเวลาของการฝึกซ้อม...อันหมายถึง "ประสบการณ์ล้ำค่า..น่าจดจำ"..