พันธะสัญญาการเรียนรู้ : ตาส่องรู แสงผ่าน"เลนส์"

"เฮ้ยแบงค์ หันมาดิ๊"

"เฮ้ยแบงค์ หันมาดิ๊"เสียงเพื่อนแบงค์คนหนึ่งพูดขึ้น

ควับ..บ..บ แบงค์หันหน้าไปเร็วกว่าแสงนิดนึง

แล้วสายตาก็จ้องเข้ากับตาของผู้ชายคนหนึ่งที่มนุษย์โลกเรียกว่ากล้อง

ทันใดนั้น สัญชาตญาณการแอ๊บแบ๊วก็บังเกิดในตัว ตามมาด้วยเสียง "แชะ"

และแล้ว ภาพก็ได้หยุดเวลาเศษเสี้ยวนินาทีนั้น เก็บไว้ใน MMC

หลายๆคนคงชินกับการอยู่หน้ากล้อง รักที่จะยืนอยู่ในรูป

และหลายๆก็รักที่จะยืนอยู่หลังเลนส์ เก็บภาพประทับใจ

แต่สุดท้ายสิ่งที่กล้องให้เราได้ คือ ความสุข

รูปที่เราถ่ายออกมา มันเหมือนเครื่องหยุดเวลา หยุดวินาทีแห่งความสุข เวลาแห่งความทุกข์และหยุดความรู้สึกเดิมๆ ตอนนั้นให้อยู่กับเราตลอดไป

"การเดินทางเปรียบเสมือนการอ่านหนังสือ"

มีคนเคยบอกว่า "โลกของเราก็เหมือนหนังสือเล่มใหญ่ แล้วการเดินทางก็เหมือนการอ่านหนังสือ ถ้าใครไม่เดินทางแล้ว ก็เท่ากับเปิดหนังสืออ่านแค่ไม่กี่หน้า"

เราเป็นคนที่รักการเดินทาง การเดินทางมันสอนอะไรหลายๆอย่างให้กับชีวิต

นั่งรถไต่เขาไปปาย

เดิน 9.5 โลขึ้นภูกระดึง

ชับรถ 8 ชม.ไปทะเล

นั่งรถเมล์ร้อน+เหม็นที่เวียงจันทน์

เดียวดายที่เชียงคาน

นั่งรถไฟชั้นสามเรื่อยๆ

เบียดฝูงชนที่อัมพวา

ดู อะโกโก้บอย ที่พัทยา

อยู่ในดงฝรั่งรัซเซียที่เกาะล้าน

เป็นแค่ประสบการณ์บางส่วนจากหลายๆทริป ที่เราเดินทางไปแบบที่เรียกว่า "Backpacker"

สะพายกระเป๋า แล้วเราก็ออกเดิน

"ถ้าการรักษาคือสิ่งที่เราจะทำอย่างเต็มที่เพื่อคนไข้ในฐานะหมอ

การเดินทางก็คือสิ่งที่เราจะทำอย่างเต็มที่เพื่อตัวเองในฐานะมนุษย์ผู้ต่ำต้อยคนหนึ่ง"

นิ้วกลมเคยเขียนไว้ในหนังสือเรื่อง เนปาล ประมาณสะดือ ว่า

"เงินเก็บเมื่อไหร่ก็ได้ แต่ประสบการณ์บางอย่างต้องเก็บตอนมีแรง"

เราเคยบอกใครหลายคนว่า เมื่อเราเก็บตังค์ก้อนแรกในชีวิตได้ เราจะเดินทางรอบโลก

เราอยากปีนเขาที่เนปาล เราอยากนั่งรถไปทรานไซบีเรีย เราอยากดูชีวิตเรียบง่ายในธิเบต

แต่คนที่ได้ฟัง เค้าก็หัวเราะเยาะเรา แต่เราคิดว่าเราจะทำให้ได้

และจะทำให้ได้เร็วที่สุดด้วย เพราะแรงในร่างกายของเรา มันจะหมดไปเรื่อยๆตามอายุ

"ตอนวัยรุ่น อยากไป มีแรง แต่ไม่มีเงิน สรุปไม่ได้ไป

ตอนแก่ อยากไป มีเงิน แต่ไม่มีแรง สรุปไม่ได้ไป"

เราจะข้ามกรอบนี้ไปให้ได้

"เดินทางไป ถ่ายรูปไป"

"ตา เก็บความรู้สึกได้มากมาย แต่ไม่นาน

กล้อง เก็บความรู้สึกได้นาน แต่ไม่มากมาย"

มันคือเหตุผลที่ทำให้เราเริ่มถ่ายรูป จากนั้นก็เริ่มชอบและตอนนี้เรารักมันแล้ว คงเลิกยากด้วย

จากการเดินทางไปหลายๆที่ตั้งแต่เกิดมา

ทั้งกับเพื่อน ครอบครัว และคนเดียว

ตอนแรก เราก็รู้สึกสนุกสนานกับการได้อยู่หน้ากล้อง

แต่ตอนนี้เราเริ่มรักด้านหน้าและด้า่นหลังเลนส์เท่ากันแล้ว

รูปถ่าย

ยิ่งเรารักเค้า เราก็ยิ่งอยากให้เค้าสวย

เอาล่ะนะ เราจะฝึกเทคนิคถ่ายภาพแล้วน้า

เอาใจช่วยเราด้วยยยยยยย...ยยย

พันธสัญญาการเรียนรู้ : ตาส่องรู แสงผ่าน"เลนส์"

"เป้าหมายการเรียนรู้"

เพื่อใ้ห้ตัวเองสามารถถ่ายภาพอย่างมีเทคนิคหลากหลายและสวยงาม

"วัตถุประสงค์การเรียนรู้"

- สามารถปรับเปลี่ยนเทคนิคได้ในหารถ่ายภาพต่างแบบ

- สามารถถ่ายภาพได้อย่างสวยงาม

- เพื่อพัฒนาทักษะการถ่ายภาพ

"วิธีการเรียนรู้"

- อ่านหนังสือเกี่ยวกับหลักการถ่ายภาพ

- ศึกษาวิธีการและเทคนิคต่างๆตามเวปไซต์

- นำข้อมูลที่ศึกษามาปฏิบัติจริง

- ฝึกฝนและแก้ใขสิ่งทำผิดพลาด

"แหล่งการเรียนรู้"

- หนังสือเกี่ยวกับกล้องดิจิตอล D-SLR หาได้ตามร้านหนังสือทั่วไป

- เวปไซต์ในอินเตอร์เน็ต ท่องโลกกว้างจากภายในห้องนอน

"แนวทางการพิสูจน์ว่าเกิดกาีรเรียนรู้แล้ว"

- เพื่อนชมว่าถ่ายถาพสวยจัง

- รู้สึกด้วยตนเองว่า เออแฮะ เราก็ทำได้

- มีเพื่อนๆในเวปไซต์ท่องเที่ยว ชม blog ที่เราไปรีวิว ที่เราไปเที่ยวมา

- เพื่อนชวนไปถ่ายรูปให้เวลาจะทำงานที่ต้องใช้รูป

ในความเป็นจริงแล้ว รูปที่เราถ่ายออกมามันสวยทุกรูปอยู่แล้ว เพราะอะไรที่เป็นสิ่งที่มันเป็นอยู่ มันสวยงามทั้งนั้น มีแต่มนุษย์เท่านั้น ที่ใช้บรรทัดฐานในจิตใจตนเอง ว่าสิ่งนี้สวยสิ่งนั้นไม่สวย สิ่งนี้ถูกสิ่งนั้นผิด ซึ่งจริงๆแล้ว มนุษย์ก็ไม่ได้มองเห็นอะไรเลย เหมือนถูกของไว้ในห้องกระจกที่มองเห็นแต่ตัวเอง เห็นแต่ความสำคัญของตัวเองและสิ่งที่ตัวเองชอบ