แสนสงสาร"นันทา"หัวหน้าฝูง / คอยพูดจูง โยงประเด็น เห็นประจักษ์ / มองเห็นงาม ตามตัว ทั่วสำนัก / "ติดมิจฉา กับดัก" มักวกวน

 

แสนเสียดาย "นันทา ที่น่ารัก"
........................................

กรอบเส้นกั้น บางบาง หว่างสำนึก
ขาดลุ่มลึก มองซึ้ง ถึงปัญหา
ทำลายมิตร ของตัว ชั่วพริบตา
เคย"ศรัทธา" ต่อกัน พลันมลาย

"เข้าทางปืน" ของใคร ไม่พิเคราะห์
นั่งยิ้มเยาะ หัวร่อ จนงอหงาย
หัวหน้าฝูง หลงมา หาที่ตาย
แสนเสียดาย "นันทา ที่น่ารัก"

แสนสงสาร "นันทา" หัวหน้าฝูง
คอยพูดจูง โยงประเด็น เห็นประจักษ์
มองเห็นงาม ตามตัว ทั่วสำนัก
"ติดมิจฉา กับดัก" มักวกวน

"นิจจาเอ๋ย เคยเห็น ทุกเย็นเช้า"
เหลือสมอง ว่างเปล่า เจ้าสับสน   
"มัวแต่เพลิน ปลาบปลื้ม จนลืมตน
ถูกรถยนต์ แล่นทับ ดับชีวา" !!

.............................................


☺ นำบางส่วนของบทอาขยานที่ท่องอยู่ในชั้นประถมปีที่ 2
เมี่อปี พ.ศ.2493 บางส่วนมาประกอบ

"นันทา" เป็นแม่ไก่วิ่งออกไปนอกถนนถูกรถยนต์ทับทาย ครับ

☺ ฝากเป็นข้อคิดสำหรับใครบางคน...เผื่อฉุกคิดได้บ้าง ครับผม