16.40 น   เย้ๆๆ  ตรวจคนไข้หมดแล้ว....

เป็นความรู้สึกเบาสบายเมื่อภารกิจของวันนี้หมดไปหนึ่งอย่าง............

 

เกิดความคิดย้อนกลับไปทบทวนตนเองว่าตลอดวันนี้  ผ่านเรื่องราวหลายๆอย่าง  เหมือนที่เป็นอยู่ทุกวัน  จะต่างกันเล็กๆน้อยๆ  และที่มากขึ้นกว่าเดิมคือการพยามระลึกรู้  รู้สึกตัวและมีสติกับปุจจุบันให้มากที่สุด  แม้จะรู้ว่าทำยาก ไม่ค่อยได้จริงๆ  แต่ก็รับรู้ว่าความไม่ได้นั้นเป็นธรรมชาตหนึ่งของเราตอนนี้....

 

เป็นธรรมชาติ  สภาวะที่เราเองต้องยอมรับมัน  เห็นมัน  เข้าใจรับรู้ เพื่อที่จะเปลี่ยนผ่านขึ้นไปให้ได้....   อาจจะไม่รวดเร็วมากนัก  แต่การฝึกฝืน  ฝึกรู้  ฝึกความเคยชิน  ความคุ้นเคยที่จะคิด  หรือไหลไปตามธรรมชาติเดิมอย่างที่เคยเป็น.............

 

วันนี้ก็เหมือนๆกับทุกวัน...  คือมีเริ่มต้นแล้วก็มีเสร็จสิ้นไป   เริ่มงานเช้า  จบเย็น  แล้วพรุ่งนี้ก็เริ่มกันใหม่  ในทุกๆเรื่องของชีวิตมักเป็นเช่นนี้   เป็นความจริงเรื่องหนึ่งที่เชื่อมโยงไปทุกๆเรื่องจากเล็กไปเรื่องใหญ่  ด้วยปัญญาอันน้อยนิด(ถ้ามีมากพอ อาจจะไม่เหนื่อยมากขนาดนี้ในการเดินทาง)

 

แล้วพรุ่งนี้ละ  พรุ่งนี้ก็จะเป็นแบบนี้  เริ่มต้นแล้วจบสิ้น  พรุ่งนี้เราก็จะได้คิดเรื่องหลายๆอย่างอีกเช่นเดิม  บางครั้งอาจจะเป็นเรื่องเดิมซ้ำๆ  แต่เวลาใหม่  วาระใหม่.....

 

การมองความเกิดดับในแต่ละวันนั้น  เหมือนกำลังจะบอกตนเองในๆว่า   แล้ววันนี้ทีผ่านๆไป  เกิดอะไรขึ้นกับภายในของเราบ้าง

    สติเราเป็นอย่างไร   ต่อเนื่อง เข้มเเข็งมากขึ้นหรือเปล่า

    ศรัทธาเราเป็นอย่างไร

    ศีลเราเป็นอย่างไร

    พลังเราเป็นอย่างไร

    ความเพียรเราเป็นอย่างไร

   สมาธิเราเป็นอย่างไร

   เรื่องราวทางโลกของเรานั้นเป็นอย่างไร  เชื่อมโยงกับธรรมเป็นหนึ่งเดียวหรือไม่  หรือเเยกส่วนอยู่

 

    จิตถามจิต   ปรุงแต่งในปรุงแต่ง......

   ถามตัวเองหลังทำงานครับ.........