ฟ้าหลังฝนในวันข้างหน้า

ขอเพียงที่พักใจ

 

ฉันเหนื่อยฉันเหนื่อยเหลือเกิน
บนทางเดินที่ไม่มีใครห่วงหา
ฉันล้มลงจนไม่อยากจะลุกขึ้นมา
หนทาง…ความฝัน วันข้างหน้า ช่างห่างไกล
ฉันเหนื่อยฉันล้าเหลือเกิน
ยิ่งเดินยิ่งพยายาม มากเท่าไหร่
ยิ่งหลงอยู่บนหนทาง ที่เดินไป
หมดเรี่ยวแรงความหวังใด ๆ จะก้าวเดิน

ฟ้าหลังฝนในวันข้างหน้า.....
รู้ไหมว่างดงามสักแค่ไหน
ยอมช้ำวันนี้แล้ววันหน้าคงภูมิใจ
เมื่อหันหลังกลับมาใหม่
พบเพียงเศษความหวั่นไหวของวันวาน

ทุกนาทีฉันยังหายใจ
มีใครบ้างไหมห่วงหาอาลัยอยู่ข้าง ๆ
เป็นตะเกียงให้เมื่อใครๆ เดินหลงทาง
ยามอ้างว้างคอยอยู่เคียงข้างใจ

ถึงตอนนี้ตะเกียงน้อยค่อย ๆ ดับ
หมดแรงขับเคลื่นไปอย่างอับเฉา
หมดคุณค่าหมดความหมายทุกย่างก้าว
ให้สูเจ้านั้นเฝ้าสู้ต่อไป

ขอเพียงนาทีนี้ที่พักใจ
ให้ก้าวเดินจากไปอย่างอาหาญ
อุปสรรคมากล้นให้พ้นผ่าน
ปฏิหารนั้นมีจริง