สิ่งที่ได้จากการแข่งขัน...อาจไม่ใช่รางวัลเพียงอย่างเดียว....
บันทึก4-5 สิงหาคม 2552
ผู้เขียนมีโอกาสพานักเรียนชมรม อย.น้อย โรงเรียนเชียงกลมวิทยา ซึ่งป็นตัวแทนจังหวัดเลย ไปร่วมการประกวด กิจกรรม อย.น้อย ระดับภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ที่โรงแรมโฆษะ จังหวัด ขอนแก่น ซึ่งเข้าประกวดถึง 19 ทีมจาก 19 จังหวัด ฟังจำนวนก็อาจจะหวั่นๆ แต่ปีนี้แปลกกว่าทุกปี เพราะมีการคัดเลือกผู้ชนะเลิศ จาก 6 ด้าน ไปแข่งขันระดับประเทศ ได้แก่
1. ด้านความต่อเนื่องดีเด่น (โรงเรียนภูเขียว จ.ชัยภูมิ)
2. ด้านพัฒนาการดีเด่น(โรงเรียนเทศบาล 1 บ้านโพธิ์กลาง จ.)
3. ด้านโครงงานแก้ไขปัญหาสุขภาพดีเด่น (โรงเรียนหนองเหล็กศึกษา จ.มหาสารคาม)
4. ด้านการทำกิจกรรมดีเด่นกับเครือข่ายและชุมชน(โรงเรียนตูมใหญ่วิทยา จ.บุรีรัมย์)
5. ด้านนวัตกรรมดีเด่น(โรงเรียนคำเขื่อนแก้วชนูปถัมป์ จ.ยโสธร)
6. ด้านการนำเสนอ(โรงเรียนกำแพง จ.ศรีษะเกษ)
และรางวัลพิเศษ คือ รางวัล popular vote (โรงเรียนบ้านแพง )
ถึงแม้ว่าการแข่งขันในครั้งนี้ อย.น้อยเชียงกลมวิทยา ได้รับ รางวัลรองชนะเลิศ ด้านพัฒนาการดีเด่น ระดับภาคตะวันออกเฉียงเหนือ แต่สิ่งที่ข้าพเจ้าได้เห็นมากกว่านั้น ข้าพเจ้าได้รับรู้หลายๆ อย่างซึ่งถือเป็นบทเรียนที่สำคัญ เห็นเด็กๆ แต่ละโรงเรียนที่พกเอาความสามารถมาแสดงให้เต็มที่สุดๆ ไปเลย ประทับใจจึงคิดไปว่า...จะมีสักกี่คนที่ได้มีโอกาสดีๆ อย่างนี้ สมัยเราเป็นเด็กๆ โอกาสแบบนี้มีน้อยมาก....

ปีนี้ข้าพเจ้าก็ได้เห็นลูกๆ (อย.น้อยเชียงกลมวิทยา) ซึ่งส่งต่อมาหลายรุ่น ซึ่งแต่ละรุ่นก็จะมีเอกลักษณ์แตกต่างกันออกไป ปีนี้ก็มีเรื่องราวให้น่าจดจำหลายอย่าง เริ่มตั้งแต่การถ่ายทำ Music VDO เพื่อไปตัดต่อในการรณรงค์การใช้เครื่องสำอาง ข้าพเจ้าเป็นครูก็จริง แต่ก็ไม่มีความรู้ความสามารถในด้านเทคนิคคอมพิวเคตอร์ทุกด้าน ดังนั้นพอข้าพเจ้าได้เห้นก็ต้องยอมรับในความสามารถ และการแสดงต่างๆ เด็ก ก็ช่วยกัน เคร่งเครียดในการฝึกซ้อมเพราะเป็นทีมใหม่ ยกห้องม.6 มา แต่ด้วยความที่รุ่นพี่เขาปูทางไว้แล้ว รุ่นน้องๆ จึงต้องดำเนินงานต่อมาเรื่อยๆ




ยินดี ด้วยครับ
จำได้ สมัยผมเป็น เด็ก ก็ได้ทำงาน
ดูแล สุขอนามัย ด้านอาหาร และฉลากอาหาร
โตขึ้นเลยได้เป็น เภสัชกร 555 ครับ
ขอขอบคุณคณะครูผู้ใจดีที่น่ารักทุกคนที่ทำให้พวกเรามีโอกาสที่ดีขนาดนี้ครับ
และอยากบอกอาจารย์ที่ทำการฝึกซ้อมงานการแสดงให้และทำงานทุกอย่างเพื่อพวกเราและเป็นกำลังใจให้พวกเรามาตลอด ถึงแม้พวกเราเคยทำให้ใครหลายคนรู้สึกไม่หมั่นใจแต่เราก้อทำงานช่วยกันดีนะครับ
ถึงอาจารย์ที่พวกเราเรียกว่าคุณแม่ของเรา
อย่าเครียดกับงาน
อย่าลืมดูแลตัวเอง
อย่าลืมกินอาหารไห้ตรงเวลา
อย่าลืมงานที่ต้องส่ง
อย่าลืมขนมที่พวกหนูขอ
อย่าท้อแท้กับชีวิต
อย่าคิดมากไป
อย่าใส่เสื้อสีแดง
อย่าแกล้งพวกหนู
อย่าอู้ตื่นสาย
อย่าอายทำกิน
อย่าย้ายจากไป
อย่าสนคำใคร
โปรดรับรู้ใว้ในใจพวกเราเป็นคนที่จะช่วยคุณแม่ต่อไป