ความสุขของ ยายแพรว

ลุกน้ำ อย่าลืมมาเอากระท้อนทรงเครือง และน้ำพริกมะขามที่บ้านยาย ก่อนกลับบ้านนะ

 ..เป็นเสียงที่คุ้นชิน ที่เรามักจะได้รับสายเสมอๆ  

ยายแพรว เป็นหญิงร่างเล็ก  ค่อนข้างผอม ผิวขาว หน้าตาจัดว่า เป้นคนสวย ที่เดียว

แม้อายุ อานาม จะล่วงเลยไปกว่า 60 เศษ แล้ว    ขาข้างซ้าย ถูกตัดจนถึงโคนขา

เนื่องมาจาก ภาวะแทรกซ้อน ด้วยโรคเบาหวาน เมื่อ  3 ปี ก่อน 

ถ้าเห็นยายแพรว ก็จะเห็นรถเข็นคู่ใจ  ยายแพรว มีความคล่องแคล่ว

ว่องไว ในการที่จะพา พาหนะที่เปรียบเสมือนขาทั้งสองอย่างมีความสุข  เคยถามยายแพรว

กับความช่วยเหลือที่จะจัดหาขาเทียมให้  แต่ยายแพรว ก็จะตอบอย่างภาคภูมิใจ 

ยาย มีเจ้ารถเข็นนี้  มันยิ่งกว่ามีขาของตัวเองเสียอีก  ยายแพรว อาศัยอยู่ห้องแถวที่ยายเป็นเจ้าของห้อง

เช่า ราว 5-6 ห้อง  ยายแพรว มีลุก2 คน  ลูกทั้ง  2 คน มีครอบครัว  และแยกตัวเองไปอยู่กันลำพัง

ยายแพรว อยู่คนเดียว อย่างมีความสุขอย่างไร  ท่ามกลางความพิการเช่นนี้  

เป็นคำถามที่เราอยากได้คำตอบ

เราเริ่มต้นเรียนรู้ความเป็นไปของยายแพรว อย่างค่อยเป็นค่อยไป  ความผุกพันระหว่าง

พยาบาลเจ้าของคลินิก กับผู้ป่วยในคลินิก  ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น จนเกิดเป็นความไว้วางใจ

แล้วเราก็พบว่าความจริงที่สวยงามของชีวิต มักซ่อนอยู่เบื้องหลังของความคาดหวังของสังคม 

สังคม อาจมองถึงความถุกต้อง และสิ่งที่ต้องเป็น สำหรับ  คนที่เป็นลุกกับการดุแลมารดาผู้พิการ 

คือสิ่งที่ถุกต้องสูงสุด

ความคาดหวังของสังคม อาจไม่ใช่ความจริงที่ชีวิตต้องเผชิญ 

ดุเหมือนว่า ความจริงของชีวิต เป็นเรื่องที่ยายแพรวเรียนรู้ที่จะเช้าใจ  คำว่าชีวิต ด้วยชีวิต

สิ่งที่ยายแพรวขาด  ในควมจริงของสังคม  จึงไม่ได้เป็นความขาดในหัวใจของยายแพรว

เราเพิ่งรู้ว่า แท้จริงแล้ว ...  ยายแพรวยังมีลุกสาวอีกหลายคน พวกเขา เป็นเด็กในบ้านเช่าของยายแพรว 

แววตา แห่งความรัก  ความเอื้อาทรที่ยายแพรวได้รับจากเด้กเหล่านั้น  มันมากพอที่จะทำให้ยายแพรว

มีหัวใจในวันนี้เพื่อที่จะต่อกับสุ้ชีวิตที่แท้จริงในวันพรุ่งนี้

ยายแพรว ซักผ้า หุงข้าว ทำกับข้าว ล้างห้องน้ำ  กวานขยะบ้าน ฯลฯ  และนั่งอ่านหนังสือยามว่าง

อย่างมีควมสุขท่ามกลางความเงียบสงบของชีวิต   เรา.. ซึ่งกลายมาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตยายแพรว

ไม่ได้มีโอกาสที่จะเป็นผู้ให้ยายแพรวมากนัก  เพระยายแพรว ไม่เคยแสดงความต้องการ หรือร้องขอ

แม้เราต้องการจะหยิบยื่นให้  เพราะยายแพรว ไม่ได้ขาด  เราเริ่มเรียนรู้ว่า สิ่งที่เราคิดว่าตัวเองมีมากมาย

แล้วในชีวิต  เหล่านั้น  เป็นเพียงความว่างปล่าวที่ยายแพรวไม่ต้องการ

 ... กล้วยฉาบ รสชาด หวานเค็ม กับ ข้าวตังหน้าตั้ง แสนอร่อย เป็นอาหารว่างยามบ่ายฝีมือยายแพรว

ที่เราต้องเป็นผู้รับอีกครั้ง  ยายแพรวมีแววตาแห่งความสุขทุกครั้งที่มาร่วมกิจกรรมในคลินิกเบาหวาน 

 อย่างคนที่มีความพร้อมที่จะแบ่งปันความสุขให้ผู้คนรอบข้าง 

..  มันคือความสุขของยายแพรวที่เราเพิ่งเรียนรู้ว่า เราขาด

.. ยายแพรว มีความสูขในความมีของชีวิต ท่ามกลางความขาด อย่างพอเพียง

 

 

ต้องการ