สังขารไม่เที่ยง อนาคตที่คาดไม่ภึง

สังขารไม่เที่ยง  อนาคตที่คาดไม่ถึง   วันนี้ไปเยี่ยมบ้านผู้ป่วยรายหนึ่งข้าพเจ้ารู้จักเธอดี ของเรียกเธอว่า "ติ๋ว" นะคะ 

ติ๋วเป็นนักเรียนรุ่นน้อง  หน้าตาดี  ตอนวัยรุ่นข้าพเจ้ายังจำภาพนั้นได้    ติ๋วอยู่ในวัยน่ารัก มีเพื่อนมากมาย สนุกสนาน เป็นวัยรุ่นแนวหน้าในยุคนั้นเลยก็ว่าได้ แถมเล่นกีฬาก็เก่ง  เมื่อมีความพร้อมติ๋วก็มีครอบครัว  มีบุตรชาย 2 คน สามีได้แยกทางกัน  บุตรชาย 2 คนต่างก็แยกย้ายไปทำงานต่างจังหวัด

ติ๋วขยันขันแข็ง ทำงานทุกอย่างที่เธอสามารถจะทำได้  รับจ้างเป็นครูพละ  ขายขนม  แต่การเจ็บป่วยไม่มีใครหลีกเลี่ยงได้  เธอป่วยเป็น Parkinson  แรกๆก็พอเดินได้ ทำงานได้บ้าง พักหลังอาการเป็นมากขึ้น การช่วยเหลือตัวเองทำได้น้อยมาก  อาศัยอยู่บ้านใกล้ญาติพี่น้อง จึงมีญาติๆมาดูแลตลอด  และเพื่อนฝูงที่คบหาสมาคมสมัยเป็นนักเรียนก็แวะเวียนมาเยี่ยมเยือนติ๋วไม่ขาด

วันนี้ทางทีมดูแลผู้ป่วยที่บ้านแบบสหสาขาวิชาชีพ ประกอบไปด้วย พยาบาลเวชปฏิบัติ พยาบาลชุมชน  นักกายภาพบำบัด ได้พบว่า ติ๋วอยู่คนเดียว นอนบนเตียง Fowler ซึ่งเป็นเตียงที่เพื่อนๆทุกคนรวมน้ำใจมอบแด่   ติ๋ว  ขณะที่ไปเยี่ยมเป็นช่วงบ่าย    แสงแดดสาดส่องมาที่เตียง    ที่ติ๋วนอนพอดี  ติ๋วบอกทีมงานว่า  “ก็ร้อนเหมือนกันแต่ขยับเตียงไม่ได้..หนัก  ครั้นจะบอกตอนที่ญาติมาหาก็ไม่มีแดด ทำให้ลืมบอก..” ทางทีมงานเราไปหลายคนอยู่แล้วจึงช่วยกันจัดสภาพแวดล้อมให้เหมาะสม ให้ติ๋ว เป็นที่ชื่นชอบอย่างมาก ยิ้มตลอด แถมยังมีความตั้งใจในการทำ  กายภาพบำบัด จากการสอนของนักกายภาพเป็นอย่างดี  ก่อนกลับติ๋วแอบมีน้ำตาคลอเล็กน้อย และพึมพำน้อยใจต่อชะตาชีวิตของตนเองต่อข้าพเจ้าซึ่งเป็น คนบ้านเดียวกัน  ก็ได้ปลอบใจและให้กำลังใจในการสู้ชีวิตของติ๋วต่อไป

สังขารไม่เที่ยงจริงๆนะคะ  วันนี้คุณเดินได้ด้วยตัวเอง  จงเดิน และเดิน ต่อไป อย่าให้นักกายภาพต้องมาสอนเราเดินในวันข้างหน้าเลยค่ะ

           ออกเยี่ยมโดย   ป้าตุ๊  ป้าหยุด  น้องหนุ่ย(มะ) น้องออย  

เล่าโดย ป้าตุ๊ (พวงทอง  ตรีสัตย์)  เรียบเรียงโดย SHA-SONG