กับสุนทรีย์กวีศิลป์แบบฉบับ...ตามใจฉัน..มาพร้อมกับสิ่งที่ฉันหลงใหลไม่แพ้กัน นั่นก็คือ ความงดงามของอะไรก็ตามที่เป็นสีชมพู....ชอบค่ะ..ชอบมากด้วย ขอบันทึกบทนี้เป็นการผ่อนคลายจิตใจให้ใครต่อใครอีกหลายคนค่ะ
โลกแห่งความฝัน...ฝันของเราสีชมพู
โรงเรียนปิดคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย
คิดไปเรื่อยหลับฝันไปหัวใจหนอ
เฝ้าคำนึงถึงเพื่อนรักจักเฝ้ารอ
โอ้เพื่อนหนอไม่ส่งข่าวมาสักที
นั่นเจ้าหนูไม่สิแมวแสนสงสัย...
เป็นไรไปอยากขอถามไม่ผลามผลี
ตอบเจ้าไปความคิดถึงล้นทวี
เราเคยมีกันและกันอยู่สองเรา
ดั่งผีเสื้อที่เฝ้าคอยรอคำตอบ
เพื่อนไม่ชอบรึอย่างไรให้ขานไข
จึงโบยบินทิ้งถิ่นฐานจากเมืองไทย
แล้วปิดตายประตูใจไม่ห่วงกัน...โฮ..โฮ..
ขอขอบคุณภาพจาก BLOGGANG.NET
สวัสดีค่ะ
นานมากแล้วที่ไม่ได้เข้ามาเม้นท์บล็อกของครูแป๋ม (อาจนานกว่าครึ่งปีแล้วมั๊ง)
สวัสดีครับ คุณ ครูแป๋ม
เข้ามาชมความฝันสีชมพูครับ เบลอดีครับ อิอิ
ขอบคุณครับที่เข้าไปทักทายกัน
อ้าวคุณแป๋ม ชวนจ้องภาพเบลอๆเดี๋ยวเจออะไรบรื๋อๆเข้าจะยุ่งนะ อิอิ
บทสุดท้ายเหงาๆดีครับ ^^
ปิดประตูใจหนีครูแป๋มไปทามมายยยย ;)
สวัสดีค่ะ พี่andrew
สวัสดีค่ะ คุณdid
สวัสดีค่ะ คุณเดย์
สวัสดีค่ะครูแป๋ม
หยุดตั้ง9วันคงมีเรื่องดีๆให้ทำเยอะแยะเลย
แต่หนูกลับเจอเรื่องแย่ตั้งแต่วันแรกเลย
ทำไมชีวิตหนูมีแต่เรื่องแย่ๆหนูเหนื่อยและท้อมากเลยค่ะ
หนูไม่รู้หนูจะต้องทำไง
ครูแป๋มช่วยให้คำปรึกษาหนูหน่อยนะค่ะ
หนูโดนน้าใส่ร้าย
น้าไปด่าพี่หนูว่าพี่หนูชอบด่าหนูชอบแกล้งหนู
พอพี่หนูถามว่าใครบอกน้าก็บอกว่าเป็นหนู
ทั้งๆที่หนูไม่เคยคุยเรื่องเกี่ยวกับครอบครัวหนูให้คนอื่นฟังเลย
ป้าหนูก็เลยโทรมาถามหนู(หนูอยู่โคราชกับป้าบ้านจริงหนูอยู่ต่างอำเภอ)
หนูไม่รู้ว่าเค้าต้องการอะไร
แต่น้องของน้าพักอยู่กับพวกหนูที่บ้านป้าด้วย
พอดีเค้าไม่มีที่พักป้าก็เลยให้มาอยู่ด้วยกัน
แล้วป้าก็ไม่ชอบพ่อแม่ของหน้าด้วย
เพราะเค้าชอบโกง
หนูไม่รู้หนูจะทำไงอยู่เฉยดีหรือป่าวค่ะ
หนูเหนื่อยมากเลยค่ะ
หนูเด็กไม่ดีอยากดีจ๊ะ