ทานลูก
ข้าพเจ้าเติบโตจากสังคมอีสานเป็นคนกาฬสินธุ์ ที่ซึ่งเป็นปึกแผ่นมาช้านาน มีวัฒนธรรมหลายอย่างที่ยังคงสืบมาจนถึงทุกวันนี้ อีกกรณีที่สามารถพบเห็นได้คือ การทานลูก ซึ่งการทานลูกนี้ คือการให้ลูกแท้ ๆ ของตนแก่ผู้อื่น
การทานลูกของชาวอีสานช่วงแรกอาจได้รับอิทธิพลจากเรื่องผะเวดสันดอน เพราะเป็นทานปรมีของ เวสันตรมหาราชก่อนตรัสรู้เป็นพุทธองค์ เพราะชาวอีสานเป็นผู้ถือ "พุทธํ สรณํ คจฺฉามิ" เหนือสิ่งอื่นใดต่อมาจึงมีการบังคับด้วยข้อกฏหมาย ว่าด้วยลูก หากลูกไม่ดีบิดามารดาสามรถขายกินได้ คือการขายลูกให้แก่นายเงิน ดังว่า "บัดนี้หากจักกล่าวลูก ๕ จำพวกก่อนแล ตปุตตา คือว่าลูกกับอกบ่มักเลี้ยงพ่อแม่ให้ขายเอาเงิน ๔ ฮ้อยมาซื้อกินเทิน" และการทานในกรณีสุดท้ายที่พบคือ การทานเพราะความยากจนของพ่อแม่ด้วยประการต่าง ๆ ทำให้ไม่สามารถเลี้ยงดูลูกได้ เช่นกรณีป้าที่อยู่เยื้องกับเรือนข้าพเจ้า เป็นลูกทาน ถือเอาผู้รับทานเป็นพ่อแม่ เธอก็นึกน้อยใจอยู่ตลอดว่าลูกคนเดียวไยเลี้ยงไม่ได้ พอพ่อแม่เธอมา "หาข้าว" คือการเอาสิ่งของ หรือพืชพันธุ์ เป็นต้นว่าพริก มาแลกข้าว เธอก็จะปฏิเสธและไสส่งอย่างไม่ใยดีด้วยความแค้นและระทมในอก นี่คือความเป็นจริงในสังคมอีสาน อันสะท้อนความหลากหลายทางความคิด
