วิถีสุขภาพ....วิถีชุมชน..เป็นจิตวิญญาณของข้าพเจ้า

ตลอดระยะเวลากว่า 30 ปีที่ทำงานด้านสุขภาพมา ข้าพเจ้าได้เรียนรู้วิถีสุขภาพ  วิถีชุมชนมากมาย เป็นประสบการณ์ที่สั่งสมเพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆ  แม้ทุกวันนี้จะเหลืออายุราชการไม่ถึง 10 ปี แล้วก็ตาม   แต่วิถีสุขภาพ วิถีชุมชนเป็นจิตวิญญาณของข้าพเจ้าตลอดไป........

วันก่อนได้ไปร่วมงานสวดพระอภิธรรมศพ “ยายปวน  ใจสุดา” ซึ่งคุณยาย เป็นทั้งคนไข้ในชุมชนที่ข้าพเจ้ารับผิดชอบ  เป็นเพื่อนบ้าน เป็นแม่อีกคนหนึ่งก็ว่าได้เพราะ อายุรุ่นราวคราวเดียวกับแม่ข้าพเจ้า (ซึ่งได้เสียชีวิตแล้วเกือบ 20 ปี)

ทุกวันข้าพเจ้าได้เยี่ยมดูแล “ยายปวน” เหมือนลูกหลานมากกว่าการเยี่ยมตามบทบาทพยาบาลชุมชน  คุณยายเป็น ความดันโลหิตสูง  หัวใจ และท้ายที่สุดเป็นอาการแทรกซ้อนคือ อัมพฤติ  ซีกซ้ายอ่อนแรง เดินลำบาก พูดอ้อแอ้ ควบคุมกล้ามเนื้อริมฝีปากไม่ได้  คุณยาย เดินโดยใช้เครื่องช่วยเดินแบบ 4 ขา ใช้เดินภายในบ้านโดยมี  “อารีย์”  ลูกสาวดูแลเป็นเพื่อนอย่างดี และมีเพื่อนบ้านแวะเวียนมาเยี่ยมตลอด  ข้าพเจ้าเองก็แวะเวียนเป็นประจำ ส่วนมากจะเยี่ยมดูแลอย่างไม่เป็นทางการมากกว่า... ปั่นจีกรยานผ่าน ก็แวะพูดคุยด้วย ช่วยวัดความดันโลหิตให้ รับอาสารับยาแทนให้บ้าง “ยายปวน”อารมณ์ดี แม้จะพูดคุยไม่ชัด หรือว่ามีสับสนบ้างตามประสาผู้สูงวัย

วันก่อนข้าพเจ้าปั่นจักรยานผ่านหน้าบ้านจะแวะเยี่ยม “ยายปวน”  หลานชายคุณยายบอกว่า  “แม่อารีย์พายายไป ร.พ.แพร่ครับ”  ข้าพเจ้าเข้าใจว่า อารีย์ ลูกสาว ดูแลคุณยายที่บ้านอย่างดีที่สุดแล้ว แต่คงด้วยความรู้สึกที่ว่า  “ถึงมือหมอคงจะช่วยยื้อยุดคุณยายได้บ้าง” แต่ก็สุดการทัดทานความเป็นธรรมชาติไปได้ เกิด..แก่..เจ็บ..ตาย..และแล้ว  “ยายปวน”ก็จากไปด้วยอาการสงบในวัย 78 ปี

ขณะไหว้พระสวดพระอภิธรรม ข้าพเจ้าได้ตั้งจิตระลึกถึง “ยายปวน”ให้ดวงวิญญาณไปสู่สุขคติ และการมางานศพครั้งนี้ของข้าพเจ้าไม่ได้มาเพราะเป็นพยาบาลชุมชนที่รับผิดชอบชุมชนนี้เพียงอย่างเดียวแต่มาด้วยจิตวิญญาณที่เป็นลูกหลานของ “ยายปวน” ลูกหลานของหมู่บ้านชุมชนนี้ต่างหาก.....

ขอให้ดวงวิญญาณของ  “ยายปวน  ใจสุดา” สู่ภพหน้าด้วยสุขคติเทอญ....

                     เล่าโดย ป้าตุ๊ (พวงทอง  ตรีสัตย์)  เรียบเรียงโดย sha-song