น้องอ๊อบชาวกาฬสินธุ์เล่าชีวิตน้องใหม่มหาวิทยาลัยปีหนึ่งมาให้ฟังค่ะ
อ่านแล้วรู้สึกว่าอ๊อบมีครูดี และอ๊อบเองก็น่าจะเป็นครูที่ดีได้ในอนาคตนะคะ
สวัสดีครับพี่ๆมูลนิธิพูนพลังทุกคน
สวัสดีอีกครั้งนะครับ เป็นอย่างไรบ้างครับ สบายดีหรือเปล่า งานยังยุ่งอยู่เหมือนเดิมไหมครับ ก็มีเรื่องเล่ามากมายเลย จะเริ่มที่เรื่องไหนก่อนดีล่ะ เอาเรื่องเรียนก่อนละกันครับ วันนี้ก็วันที่สอง ผ่านมาสองเดือนแล้วสำหรับการเรียนในระดับอุดมศึกษา ก็ปรับตัวได้แล้วแต่ยังแบ่งเวลาไม่ค่อยจะได้ร้อยเบอร์เซ็นเท่าไหร่ จนบางครั้งก็ต้องรีบจนไม่มีเวลานอน เวลาว่างคงไม่ต้องถามหาหรอกครับไม่ค่อยจะมีเลย ก็เรียนหนักอยู่ครับ เดี๋ยวจะลองไล่ให้ดูคร่าวๆละกันนะครับ วันจันทร์เรียนตั้งแต่เช้าถึงห้าหกโมงเย็น อังคารไม่มีเรียนแต่ว่ามีกิจกรรมคือให้ไปวัด เรียกว่า กิจกรรมจิตอาสา ไปอาทิตย์ละครั้ง ประมาณสิบกว่าครั้งก็ครบ วันพุธเบาหน่อยมีเรียนแต่บ่าย พฤหัสบดี ก็เรียนตั้งแต่เช้าถึงสี่โมงกว่าๆ ส่วนวันศุกร์ก็เรียนหนักเหมือนกับวันจันทร์เลย ส่วนเรื่องงาน การบ้านก็ไม่ต้องพูดอีกนั่นแหละเยอะเหมือนกันครับ ทำส่งแทบไม่ทัน บางครั้งก็ต้องอาศัยเพื่อนบ้างจะอยู่คนเดียวโดดๆก็คงไม่ได้ก็ต้องช่วยกันและกัน ก็มีเพื่อนที่เอกเยอะอยู่ครับ เพื่อนสนิทก็ยังไม่มีครับว่า ว่าไปก็มีคนหนึ่งพักอยู่หอเดียวกันนี่แหละครับ เป็นคนภูไทโคกศรีสุพรรณ เป็นคนสกลนี่แหละครับ ภาษาฟังยากมาก แต่ก็คุยกันรู้เรื่อง มีอะไรก็ปรึกษากันอยู่เรื่อยโดยเฉพาะเวลาใกล้จะสอบก็ติวหนังสือด้วยกันก็ดีไปอีกแบบหนึ่งเรื่องไหนที่เราไม่ได้เราก็ถามเรื่องไหนที่เราได้เราก็บอกเป็นการทบทวนอีกแบบหนึ่ง สรุปว่ากำลังสนุกกับการเรียนอยู่ครับรู้สึกท้าทายมากขึ้นเรื่อยๆ เพราะยิ่งเรียนยิ่งยาก แต่ยิ่งมากเท่าไหร่ถ้าเราทำได้ความภูมิใจก็ยิ่งมากขึ้นตาม แต่ถ้าทำไม่ได้ก็ค่อยว่ากันอีกเนาะ
เสาร์ที่หนึ่งเมื่อกี้ก็เพิ่งรับน้องเอกผ่านมาสดๆร้อนๆ เหนื่อยมาก เมื่อเช้านี้ตื่นตั้งสี่โมงสายมากๆไม่เคยตื่นสายก็ได้ตื่น รับน้องสนุกมากๆเสียอย่างเดียวเหนื่อยไปนิดนึง ได้กินอะไรแปลกๆมากมาย มีทั้งขนมปังสอดไส้กะปิ อร่อยนะครับลองไปกินดู ชอบฐานพี่ปีสี่มาก เป็นซุ้มรอดข้างในจะเป็นน้ำโคลนตม เหม็นนิดๆ เขาให้เอาหลังคลานเข้าไปโคลนน่ะทั่วหมดตัวเลย เหลือแต่หน้า มีเข้าปากนิดนึง จากนั้นจะมีแผ่นพลาสติกใส่แล้วก็ให้จูบปากกัน สนุกครับ อิอิ ลองคิดดูครับ มีเขียนหน้าทาปากด้วยเข้าฐานเดียวครบทุกรสข้าวเที่ยงกินไปตั้งสองกล่องแน่ะพอถึงตอนเย็นก็บายศรีสู่ขวัญ ทานข้าวตามสายรหัส เอ่อ....ว่าไปสายรหัส “30” มีอ็อบเป็นผู้ชายคนเดียว เป็นสายรหัสที่ยิ่งใหญ่ครับ ไม่ใช่อะไรหรอกพี่ปีห้ามีน้องปีหีนึ่งอยู่สิบเอ็ดคน (น้องเยอะจริง) ก็ได้เป็นน้องเอกวิทย์เต็มตัวแล้วดีใจ เหมือนจะได้มีเวลาว่างมากขึ้นกว่าเดิม
ช่วงนี้ไม่ค่อยมีเวลาพักผ่อนเลย เรื่องออกกำลังกายยิ่งไม่ต้องถามหาเลยแต่ละวันนอนก็ตีสองขึ้น คงต้องจัดระบบเวลาใหม่ซะหน่อยแล้วละ ถ้าเป็นอย่างนี้ไปเรื่อยไม่ไหวแน่ เวลาที่รู้สึกท้อแท้ ก็จะโทรไปเล่นกับเพื่อนที่เรียนด้วยกันตอนเด็กๆ ก็ทำให้สบายใจขึ้นบ้างดีกว่าไม่มีใครให้คุยด้วย พี่รหัสก็คุยเหมือนกันแต่พี่เขาไม่ค่อยมีเวลาคุยเท่าไหร่ยังไงก็จะตั้งใจเรียนให้มากๆครับ เพราะไม่ได้มีแต่เราที่หวังยังมีพ่อแม่ที่หวังกับเรา ทางบ้านอีกด้วย จะพยายามทำเกรดให้ดีที่สุด อาจารย์บอกว่า“การที่จะเป็นครูไม่จำเป็นต้องเรียนเก่ง แต่ต้องเป็นคนที่สามารถสอนคนอื่นให้เข้าใจได้ ทำให้เขามีความสนใจที่อยากจะเรียน ต้องมีกิจกรรมเข้ามาสอดแทรก ไม่ใช่เปิดหนังสือแล้วอ่านเอา”
ก็คงมีแค่นี้ครับ ก็ขอให้พี่ๆมูลนิธิพูนพลังทุกๆคนมีแต่ความสุข ห่างไกลไข้หวัด 2009 นะครับ สวัสดีครับ
นาย วัฒนพงศ์ เตรียมกรม
