หลังจากที่ผมเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าจากการอ่านหนังสือครั้งที่หนักที่สุดในชีวิต  เพื่อการสอบแข่งขันเข้าเรียนต่อในระดับอุดมศึกษาได้ประสบผลสำเร็จแล้ว  ผมอยากพักผ่อนทั้งกายและใจจึงคิดว่าผมควรจะบวชเณร  ดังนั้นจึงตัดสินใจบวชเณรเป็นเวลาสั้นๆ เพียง 14 วัน แต่ 14 วันนี้คือช่วงที่ผมได้เรียนรู้  เปลี่ยนแปลงความคิด  และเปลี่ยนแปลงชีวิตผมหลายอย่าง

ผมต้องนอนหัวค่ำกว่าที่เคย เพราะต้องตื่นตั้งแต่ตี 5 เพื่อทำวัตรเช้าที่โบสถ์  หลังจากนั้นก็ไปบิณฑบาตให้ได้อาหารมาเลี้ยงปากเลี้ยงท้อง  ตามปกติผมเคยตื่นแต่เช้าออกจากบ้านไปเดินตามแหล่งชุมชนต่างๆ ไม่ถึง 10 ครั้ง  แต่บัดนี้ผมต้องตื่นแต่เช้าเพื่อทำกิจวินัยของผู้บวชเรียนคือทำวัตรเช้าและออกบิณฑบาต  ผมได้สัมผัสกับอากาศยามเช้าอันสดชื่น พร้อมกันนั้นก็ได้เห็นผู้คนต่างต้องดิ้นรนทำมาหากินตามความสามารถของตน  ผมเดินผ่านตลาดเห็นแม่ค้าบางคนยังแสดงอาการง่วงนอนอยู่ บางคนก็ยิ้มแย้มดี บางคนก็มีเด็กตัวน้อยแต่งชุดนักเรียนมาช่วยงานด้วย  แต่ที่แย่ที่สุดในสายตาของผมก็คือคนที่แสดงอาการเจ็บป่วยแต่ยังไม่สามารถหยุดทำงานได้  ภาพเหล่านี้ทำให้ผมรู้สึกว่าความเหน็ดเหนื่อยของผมในช่วงเวลาที่อ่านหนังสือสำหรับสอบแข่งขันเข้าเรียนต่อในระดับอุดมศึกษานั้นกลายเป็นเรื่องเล็กน้อยอย่างที่สุด  คนที่เขาลำบากกว่าเรายังมีอีกมากมาย  ผมตั้งใจว่าจะพยายามเรียนหมอจนจบให้ได้ ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่เรื่องง่ายดายนัก และต้องเป็นหมอที่รักษาคนไข้ให้ดีที่สุดเท่าที่ผมจะทำได้เพื่อให้คนเจ็บป่วยพ้นทุกข์โดยเร็ว กลับไปทำมาหากินได้ตามปกติ ไม่ต้องทำให้คนที่เขารัก และรักเขาต้องเป็นทุกข์อีกต่อไป

กลับจากบิณฑบาตก็ฉันจังหัน อาหารที่ได้จากการบิณฑบาตนั้นไม่สามารถเลือกได้ต้องแล้วแต่ศรัทธาของญาติโยม อาหารบางอย่างเผ็ดมากผมก็ฉันไม่ได้ แต่ยังโชคดีที่พระเณรฉันอาหารรวมกัน อาหารที่บิณฑบาตมาได้ก็เอามาจัดรวมกันแล้วฉันไปด้วยกันทำให้ผมมีโอกาสเลี่ยงอาหารที่ผมไม่สามารถฉันได้  เสร็จจากการฉันแล้วผมก็ล้างบาตร ทำกิจวัตรส่วนตัว  ครั้นเวลาโดยประมาณ 11.00 น. ก็ฉันเพลอีกครั้งหนึ่ง เป็นอันสิ้นสุดการฉันในวันนั้น  ถึงเวลาบ่ายสองโมงผมก็ออกกวาดลานวัดทุกๆ วันเพราะใบไม้ร่วงหล่นลง  ผมคิดไปถึงคำสั่งสอนของพระพุทธองค์ว่า ทุกชีวิตที่เกิดมาไม่ว่า คน สัตว์ ต้นไม้ สิ่งของต่างๆ เมื่อถึงเวลาของมันแล้วล้วนแตกดับสิ้น ทุกสิ่งในโลกนี้ไม่มีสิ่งใดจีรังยั่งยืน ไม่มีสิ่งใดอยู่กับเราตลอดไป เราไม่จากมัน มันก็จากเราเป็นแน่แท้ มีสิ่งเดียวที่ล้ำค่าที่สุดของการได้เกิดมาเป็นคนคือการทำความดี

ตกเย็นผมหิวมาก จากที่เคยทานอาหารอะไรก็ได้ในตอนเย็น ครั้นบวชแล้วก็ฉันได้แต่ประเภทน้ำ แม้กระทั่งนมก็ห้ามฉัน สำหรับน้ำหวานต่างๆ นั้นต้องไม่มีกากหรือเส้นใย เช่นน้ำส้มก็ต้องเอาแต่น้ำจะเอาเนื้อส้มปนลงไปไม่ได้เพราะผิดวินัย ผมก็ได้แต่อดทน  คิดถึงคนที่ไม่มีอาหารจะกินเพราะความยากจนก็ได้แต่ทอดถอนใจเนื่องจากไม่สามารถช่วยเขาได้  พระพุทธองค์ตรัสสั่งสอนว่าสัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรม  เพราะฉะนั้นผมจึงคิดว่าเราควรทำแต่สิ่งที่ดีเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ เลิกเอารัดเอาเปรียบซึ่งกันและกัน  พอถึงเวลาประมาณหนึ่งทุ่มได้เวลาทำวัตรเย็น จากนั้นก็เข้าฝึกอบรมทำสมาธิทุกคืนๆ ละหนึ่งชั่วโมง โดยหลวงปู่จะเทศนาพระธรรมคำสอนต่างๆ เช่น  สอนให้ปล่อยวาง  ความเป็นจริงของสังขารว่าไม่เที่ยงแท้มีแต่จะแปรเปลี่ยนไปไม่อาจบังคับได้อย่างใจต้องการ เป็นต้น  เสร็จแล้วกลับกุฏิทำกิจส่วนตัว จำวัด เป็นอันสิ้นสุดกิจวัตรประจำวันในวันหนึ่งๆ ของสามเณรปรเมศวร์  ขอขจายเกียรติ