การค้นหา best practice แบบ “ครูเพื่อศิษย์” นี้มีประโยชน์อย่างยิ่ง
การขับเคลื่อน r2r ให้กระจายไปในสังคมไทยควรต้องมี ต้องเดินไปตามแนวทางนั้น

การค้นหา r2r แบบ “ธรรมชาติ” (R2R in my life) ของคนทำงานทั่ว ๆ ไป จึงเป็นการเปิดศักราชใหม่ของ r2r

ถ้าหากเราเริ่มต้นแบบธรรมชาติ คนทั้งหลายก็จะยึดจะถือ จะเดินตามการทำงานแบบธรรมชาติ

ใคร ทำอะไร อยู่ที่ไหน คุณอำนวยจะต้อง “เจ๊าะแจ๊ะ” ลงไปให้ได้รู้ ให้ได้เจอ
เขาทำอะไรอยู่ ทำอะไร “คิดอะไร” ต้องเสาะ ต้องแสวงหาลงไปให้ได้รู้ก้นบึ้งของจิตใจเขา

ภารโรง สัปเหร่อ คนเข็นเปล แม่บ้าน คนทิ้งขยะ ต้องหัดไปเจ๊าะแจ๊ะกับเขาบ้าง
บางครั้งเวลาเราทำคัดแยกขยะเสร็จแล้ว โดยเฉพาะขยะมีพิษ กระบวนการ workshop ของเราจบแค่นั้น แต่ที่จริงแล้วมีมากกว่านั้น หากว่าเราจบ คือ ไม่มีนิสัย “เจ๊าะแจ๊ะ” ความรู้ของเราก็จะขาดช่วง ขาดตอน

คนเก็บขยะเขาก็ทำ r2r ของเขา
เพราะเขาก็ไม่อยากตาย ไม่อยากสัมผัสขยะเชื้อโรคเหล่านั้น เขามีวิธีการอย่างไร เขาอาจจะทำดีกว่าเราก็ได้ เพราะนั่นคือ “ชีวิตเขา” เวลาเขาตาย เขาตายจริงนะ
สิ่งที่เราทำกันนั้นก็เป็นเพียงงานวิชาการ ทำผิดแก้ไขได้ อย่างมากก็ไม่มีผลงานไปประชุมวิชาการอะไรกับเขา

ความรู้ที่แลกด้วยชีวิตนี้มีคุณค่ามาก และทุก ๆ ชีวิตในองค์กร ในหน่วยงานนั้นมีความรู้

คุณอำนวยต้องเจ๊าะแจ๊ะไปให้เจอความรู้ที่อยู่คู่กับคนทำงานเหล่านั้น

บางครั้งการเป็นนักวิชาการนาน ๆ อัตตาตัวตนก็สั่งสมมานานตามไปด้วย
โอกาสนี้เป็นช่วงเวลาที่ดีแล้ว ที่นักวิชาการจะได้ลงสัมผัสกับความรู้ที่อยู่กับ “คนหน้างาน” ที่เขาถูกมองมานานว่า “ต่ำต้อย”

กล้าเจ๊าะแจ๊ะหรือเปล่า...?
คนเก็บขยะงานของเขาสกปรกนะ...!
คนล้างห้องน้ำงานของเขาน่ารังเกลียดนะ...!
ถ้าหากลงไปคลุกคลีด้วยแล้วล้างมือไม่สะอาดนี่ป่วยได้นะ...!
แต่แปลกไหมที่เขาทั้งหลายที่ต้องทำงานทุกวันไม่เห็นจะป่วยเหมือนกับเราที่คิดไว้เลย...

พวกเรานี่ ทำอะไรนิด ทำอะไรหน่อยก็ป่วย
ไปเดินห้างก็ป่วย เข้าห้องน้ำไปจับโถส้วมก็ป่วย
คนเก็บขยะ ที่อยู่บนรถขยะ เขาไม่เห็นจะป่วยบ่อยเหมือนกับเราเลย...!

หรือว่าเขามีภูมิต้านทานความสกปรกมากกว่าเราหนอ...?
หรือว่าเขามีอุปทานน้อยกว่าเรา ไม่ กลัวเกินเหตุ over action เหมือนเรา...?

R2R แบบธรรมชาติซึ่งดำเนินการให้ครบทุกภาค ทุกส่วน ทุกระดับ ค้นหา Best practice ความคิด ความรู้ ประสบการณ์ดี ๆ ของทุกชีวีในองค์กร จึงเป็นทางออกที่สำคัญสำหรับวงการวิชาการไทย…