โรงพยาบาลของเรา

“โรงพยาบาลสมเด็จพระยุพราชเชียงของ ทำไมถึงไกลขนาดนี้ ” ผมคิดในใจพลางเหยียดแขนทั้ง 2 ข้าง ออกไปจนสุด สะบัดข้อมือ และหมุนศีรษะไปมา เพื่อขับไล่ความง่วงและความเมื่อยล้า เป็นเวลากว่า 6 ชั่วโมงแล้ว ที่ผมขับรถออกจากบ้านเพื่อเดินทางมายังสถานที่ทำงานแห่งใหม่ จากถนนที่มีรถยนต์ รถจักรยานยนต์ วิ่งขวักไขว่ อาคารบ้านเรือนตั้งเรียงรายตามแนวถนน ต้องหยุดรถตามสัญญาณไฟจราจรเป็นช่วงๆ ยิ่งขับรถออกมาไกล ถนนกว้างใหญ่เบื้องหน้า ช่างดูว่างเปล่า บ้านเรือนตั้งอยู่กระจัดกระจาย ทั้ง 2 ฝั่งถนนเต็มไปด้วยทุ่งนาสุดสายตา ต้นข้าวสีเขียวสดโยกตัวไปมาตามกระแสลม

ที่นี่ไกลมากจากตัวจังหวัด จะมีร้านสำหรับขายอาหารบ้างไหม ตอนเย็นจะทานอะไรแล้วถ้าภรรยาและลูกย้ายมา

อยู่ด้วยจะให้ลูกเข้าโรงเรียนที่ไหน ผมคิดไปสารพัด นึกโกรธตัวเองที่ทำงานเดิมก็ดีอยู่แล้ว จะย้ายมาลำบากทำไม ขับรถมาสักพัก ผมเห็นรั้วขนาดใหญ่ด้านขวามือ ความยาวประมาณ 200 เมตรได้ และป้ายชื่อขนาดใหญ่ที่สวยมาก “ ถึงแล้ว” ผมเผลออุทานออกมาพร้อมกับเลี้ยวขวาเข้าไปในเขตของรพ. ฝั่งซ้ายของถนนทั้งแถบเป็นสวนสุขภาพ ประมาณโดยสายตา

แล้วมีขนาดใหญ่กว่าสนามฟุตบอลซะอีก ต้นไม้ใหญ่แตกกิ่งก้านสาขาให้ร่มเงา พื้นที่ว่างปลูกแซมด้วยไม้ดอกสีสันสดใส ด้านหน้าแบ่งเป็นพื้นที่สำหรับเด็กเล่น และศาลาพักผ่อน ตรงกลางมีสระน้ำขนาดใหญ่ปลูกต้นไม้โดยรอบ ส่วนฝั่งขวาประกอบด้วยอาคารต่างๆ มากมาย ส่วนด้านหน้าของผมเป็นอาคารขนาดใหญ่ สวยงามมาก ด้านหน้าอาคารเขียนว่า ตึกอุบัติเหตุและฉุกเฉิน โดยแยกเป็นสัดส่วนมีถนนสำหรับรับ – ส่งผู้ป่วย ผมขับรถเข้าไปในเขตบ้านพักเจ้าหน้าที่ จำนวนบ้านพักไม่ต่ำกว่า 80 หลัง มีแฟลตขนาด 3 ชั้นจำนวน 2 หลัง ผมได้พบกับน้องเจ้าหน้าที่ที่คอยเป็นธุระจัดการเรื่องบ้านพักให้ ผมดีใจที่ได้ห้องพักบนแฟลตโดยไม่ต้องแชร์ห้องพักกับคนอื่น ( ที่ทำงานเดิม 1 ห้องให้พัก 2 ท่าน ทั้งที่ผมมีครอบครัวแล้ว ) ในห้องประกอบด้วยห้องนอน 2 ห้องห้องน้ำ มุมนั่งเล่น มุมซักล้างและมุมทำครัวแยกเป็นสัดเป็นส่วน ขนของจากรถเสร็จ ผมรีบขับรถเข้าไปในตัวอำเภอเพื่อหาอะไรรับประทาน สองข้างทางมีตึกรามบ้านช่องเรียงรายจนสุดแนวถนน ร้านขายของ / ขายอาหารเป็นระยะตลอดทาง โรงเรียนระดับมัธยมศึกษาและระดับประถมศึกษา และที่สำคัญ

มีเซเว่นอีเลเว่นด้วย

ภาพต่างๆยังตรึงอยู่ในความทรงจำของผม ทั้งๆที่ผมมาทำงานอยู่ที่นี่ได้ 3 เดือนแล้ว ที่นี่น่าอยู่มาก อากาศดีไม่ร้อนจนเกินไป ผู้อำนวยการเป็นกันเอง ไม่ปิดกั้น ให้โอกาส มอบหมายงานที่สำคัญๆของรพ.ให้ทำหลายงาน ผู้ร่วมงานต่างก็ให้เกียรติกัน พูดเพราะจะพูด เจ้า....เจ้า..ตลอดทำให้ประสานงานได้ง่าย บรรยากาศผ่อนคลาย ทำงานไม่เหนื่อยมากเพราะหลายคนต่างก็ช่วยกันทำงาน การทำงานเป็นระบบดีมากมุ่งเน้นไปที่การดูแลผู้ป่วยและผู้รับบริการเป็นสำคัญ นอกจากนั้นแล้วผมยังได้เป็นนักกีฬาของรพ. และในอีก 3 เดือนข้างหน้า รพ.ของเราจะได้เป็นเจ้าภาพจัดงานกีฬาประจำโซน และที่สำคัญอีกอย่างคือ ผมได้เป็นนักร้องนำ ในวงดนตรียุพราชเชียงของ กลายเป็น “ หมอนักร้อง ” ไปแล้ว