ละครลิง

เมื่อ 2 เดือนก่อนหลังเลิกเรียนผมได้ยินสียงรถ โฆษณาผ่านแถวหมู่บ้าน....."อย่าลืมและอย่าพลาดนะครับ...วันนี้เชิญชมละครลิง...พบกับน้องปอยฝ้าย...น้องผักบุ้ง..พลทหารหวัง..และทีมงานอีกมากมาย ที่สนามวัดบ้านเรา  ไปพบกันให้ได้นะครับ...." กระตุ้นต่อมระลึกวัยเด็กผมเป็นอย่างมาก  ตอนเด็กๆผมไปดูละครลิงเช่นนี้ สนุกสนานมาก กลับมายังมาเล่าเรื่องที่ไปดูด้วยกันกับเพื่อนๆ อย่างเมามัน เหมือนเพิ่งดูตอนที่เล่ายังไงยังงั้น....ทั้งๆที่เราก็ไปดูด้วยกันมา ได้อารมณ์จริงๆนะครับ  ผมชักอยากย้อนอดีตมั่งก็เลยไปพบกับคณะละครลิงเย็นนั้น.....ก็มีคณะมาหลายชีวิตรวม 1 คันรถ ปิคอัพ มีหลังคา เป็นมนุษย์ 3 คน สามี-ภรรยา และผู้ช่วย หนึ่งคนแล้ว ตัวละครอีกประมาณ 7 - 8 ตัว แยกเป็นห้องๆ ข้างรถ ห้องละตัว สังเกตอยู่ห้องหนึ่งมี 2 ตัว อ้อ.. เลี้ยงลูกอ่อน....ตอนเด็กๆผมไม่ได้สนใจทีมงานเขาเลยครับ

ช่วงแรกๆคณะที่เป็นมนุษย์จะอยู่ที่หน้าประตู ซึ่งล้อมผ้าเรียบร้อยแล้ว ขายบัตร และอุปกรณ์การดูคอนเสริตครังนี้ คือ...แท่งสะท้อนแสง สีต่างๆ  เป็นกำไลสะท้อนแสงบ้าง โอ้โห....เรียกเงินเข้ากระเป๋าทีมงานได้เยอะเลย สังเกตเด็กทุกคน ต้องมี ไม่น้อยกว่าคนละอัน ถามสนนราคา อันละ 20 ครับ ค่าผ่านประตู 10 บาท  ผมไม่ได้ซื้อมาครับบังเอิญพาคนเคยเป็นเด็กไป...เขาไมอยากได้

ช่วงแสดง...ก็มีมนุษย์ไปนั่งม้านั่งแล้วพานักแสดงออกไปเต้นตามเพลงมั่ง...พากษ์แล้วให้เขาแสดงท่าโต้ตอบมั่ง...ที่สำคัญ ในมือมนุษย์มีแส้คอยตีพื้นเป็นจังหวะตลอดเวลา...นักแสดงก็ถูกกระตุกด้วยเชือกตลอดเช่นกัน....เด็กๆ....หัวเราะชอบใจนะครับ คงเหมือนผมตอนเด็กๆกระมัง  แต่...ผมดูตอนนี้ ไม่ได้รู้สึกขำ...หรือน่หัวเราะเลยครับ  ผมสงสารเจ้าปอยฝ้าย เจ้าผักบุ้งและเจ้าอะไรต่ออะไรของเขาครับ.....ผมดูไม่จบครับต้องกลับก่อนละครเลิก...อ้อ ไม่ใช่ละครเหมือนตอนผมดูเด็กๆด้วยครับ  ตอนนั้นแสดงเป็นเรื่อง...ติดตามอย่างต่อเนื่อง   แต่..ครั้งนี้จับแต่ละตัวมาเต้นมาแสดงครับ.....ขณะกลับบ้านก็ทำให้คิดว่า....การอยู่ร่วมกันในโลกนี้ถ้าจะให้ผาสุขทุกสิ่งที่ต้องได้รับความสุขร่วมกันสิครับ  นี่...มนุษย์ได้ประโยชน์เป็นรายได้....พวกเขา...ได้รับการทรมารนะครับ....มีทางออกอย่างอื่นดีกว่านี้มั๊ยครับ..... 

                                   บรรยากาศ....คอนเสริต บ้านผมครับ

                              

                                   ตัวละครถูกดึงไปแสดงบนเวทีครับ