วิเทศสัมพันธ์

ประสบการณ์ที่ข้าพเจ้าเคยได้ปฏิบัติงานในตำแหน่งนักวิเทศสัมพันธ์และการตลาด ซึ่งถือได้ว่าเป็นตำแหน่งเล็กๆ ในองค์กร คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา แต่ใครจะทราบบ้างว่าในตำแหน่งดังกล่าวมีจำนวนเจ้าหน้าที่อยู่เพียงแค่หนึ่งคน ต้องจัดการทุกอย่าง ที่เกี่ยวข้องกับงานติดต่อระหว่างประเทศ ทั้งจดหมายราชการภายในและภายนอก องค์กร จดหมายระหว่างประเทศ จัดทำเอกสารเผยแพร่แนะนำแก่นิสิตชาวต่างชาติที่สนใจเข้ามาเรียน ดูแลนิสิตชาวต่างชาติทั้งเรื่องการเรียนและการประกันชีวิต จัดการเรื่องหนังสือเดินทางให้แก่คณาจารย์และนิสิตที่จะเดินทางไปต่างประเทศ เตรียมเที่ยวบินไปและกลับต่างประเทศ จองห้องพักรับรองแขก ตลอดจนการรับแขกนอกสถานที่ประหนึ่งว่าเป็นมัคคุเทศน์ ซึ่งเมื่อข้าพเจ้าได้รับตำแหน่งนี้ขณะนั้นยังไม่เคยมีประสบการณ์เกี่ยวกับงานทางด้านนี้มาก่อน แต่ด้วยหน้าที่ก็ต้องเริ่มทำงาน และในขณะนั้นผู้ช่วยคณบดีฝ่ายวิเทศสัมพันธ์และการตลาดเพิ่งมารับตำแหน่งก่อนหน้าดิฉันเพียงไม่กี่เดือน ระบบงานก็เลยกลายเป็นมือใหม่ทั้งคู่ แต่จากการศึกษาการจัดระบบงานของนักวิเทศน์คนเก่าทำให้ทราบถึงแนวทางในการปฏิบัติ และการมีเจ้านายและลูกน้องทั้งฝ่ายอยู่เพียงสองคนนี้เองทำให้เราได้เรียนรู้สิ่งต่างๆ มากมาย ได้รู้ว่ายิ่งเราเรียนรู้อะไรมากมายเท่าไรข้าพเจ้ากลับรู้สึกว่าความรู้ของตนเองมันช่างน้อยนิดเหลือเกิน สำหรับเรื่องการทำงานแล้วมีเรื่องหนึ่งที่ข้าพเจ้าประทับใจนั่นคือการได้รับรองแขกต่างประเทศครั้งแรก โดยส่วนตัวแล้วข้าพเจ้าภาษาอังกฤษใช่ว่าจะแข็งแรง การไปรับรองคณบดี ผู้บริหาร จาก Cantho University จำนวน 3 คน พร้อมด้วยนิสิตปริญญาโทจากประเทศเวียดนามอีก 3 คน แม้ว่าจะไม่ใช่ชาวต่างชาติที่คนไทยมักเรียกว่าฝรั่งแล้วแต่เขาก็พูดคนละภาษากับเรา ดีที่ครั้งนั้น หัวหน้าข้าพเจ้าเดินทางไปด้วยกำหนดการรับรองแสนจะยาวเริ่มด้วยการเดินทางไปวัดพระแก้วแต่ด้วยความที่ข้าพเจ้าไม่ชำนาญเรื่องประวัติศาสตร์ไทยเท่าใดนักครั้งนั้นจึงเป็นการอธิบายตามภาษาไทยที่เขียนบรรยายประกอบรูปภาพที่เขามีไว้อยู่แล้วนอกจากนั้นยังใช้มนุษยสัมพันธ์ในการฝากชาวเวียดนามเหล่านั้นฟังบรรยายจากมัคคุเทศน์ส่วนตัวคนไทยที่ชาวอินเดียเขาจ้างมา งานนั้นคณะผู้บริหารและนิสิตปริญญาโทของเวียดนามจึงประทับใจและได้ทราบเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ของไทยอย่างถูกต้องจากมืออาชีพ นอกจากนั้นตอนเย็นทุกอย่างน่าจะเรียบร้อยตามแผนที่วางไว้แต่คณบดีของมหาวิทยาลัยกลับจะไปหาเพื่อน รองคณบดีหัวหน้าของข้าพเจ้าก็ต้องไปด้วยจึงกลายเป็นว่าข้าพเจ้าต้องอยู่กับชาวต่างชาติ 5 คน ข้าพเจ้าจึงให้พวกเขาเดินเล่นทั้งในห้างและต้องพาไปซื้อของที่จตุจักรซึ่งต้องคอยดูทุกคนว่าห้ามหลงเพราะถ้าหลงแล้วคงต้องเกิดเรื่องยุ่งขึ้นแน่นอน ข้าพเจ้าจึงต้องให้เดินไปพร้อมๆ กันอยู่ในละแวกเดียวกัน ผ่านไปหลายชั่วโมง คณบดีของCantho U กับหัวหน้าข้าพเจ้าก็ยังไม่มา ข้าพเจ้าต้องพาแขกไปทานข้าวเย็นด้วยงบที่มีจำกัดที่อาจารย์ให้ไว้ ทั้งกลัวทางคณะเสียหน้าถ้าเลี้ยงไม่ดีเราก็ถามแขกทุกคนว่าอยากทานอะไร ซึ่งคำตอบที่ได้รับก็คือทานอะไรก็ได้ เราก็ทำท่าทีเดินหลายร้านสรุปก็ได้ร้านอาหารที่กับข้าวเป็นชุดต่อหนึ่งคน อาหารก็น่ารับประทาน ยืนคำนวณค่าใช้จ่ายสักพัก ไม่เกินงบแน่นอนงานนั้นทุกคนจึงอิ่มอร่อยประทับใจ และไปส่งทุกคนกลับที่พักอย่างสวัสดิภาพ งานนั้นก่อนเดินทางกลับประเทศเหล่าคณะผู้บริหารกล่าวว่าประทับใจมากสำหรับการทำงานครั้งแรกสำหรับเด็กที่ไม่เคยมีประสบการณ์ด้านนี้มาก่อน ที่จะจัดการงานบริหารเวลาตามแผนที่วางไว้ ตลอดจนค่าใช้จ่ายต่างๆ ที่มีจำกัด เพราะถ้าไม่มีใบเสร็จทางราชการจะเบิกไม่ได้ จึงเป็นสิ่งที่ข้าพเจ้าประทับใจในงานตำแหน่งนี้