ผมมีข้อสังเกตว่า เวลาเราทำอะไรสำเร็จหน่อยหนึ่ง   จะมีคนแนะนำหรือเสนอให้เราทำอะไรๆ เพิ่มขึ้นอีกมากมาย   ถ้าเป็นเรื่องส่วนตัว ผมก็จะมีคาถากันผู้หวังดีเหล่านั้น   มีคำตอบสำเร็จรูปว่า ผมไม่แบกโลก   เพราะไม่เก่งถึงขนาดนั้น

          แต่ในที่ประชุมหลายที่ ที่ประชุมเสนอให้ขยายวงของการทำงาน ต่อเนื่องจากความสำเร็จเล็กๆ จนขยายออกไปมากเกิน   กลายเป็นการทำงานที่ขาดโฟกัส ขาดจุดเน้น   กลายเป็นงานมั่ว

          ในที่ประชุมคณะกรรมการอำนวยการ คปก. เมื่อวันที่ ๒๓ ก.ค. ๕๒ มีคนเสนอให้ คปก. เข้าไปแก้ไขปัญหาผลงานวิจัยส่วนใหญ่ไม่ไปถึงการใช้ประโยชน์   ซึ่งเป็นข้อเสนอแนะเชิงบอกให้ คปก. แบกโลกวิจัย

          ผมในฐานะประธาน ต้องให้สติแก่ที่ประชุมว่า อย่าชวน คปก. แบกโลก    เพราะเราไม่เก่งขนาดนั้น   และไม่ใช่วิธีทำงานที่ถูกต้อง    คปก. มีหน้าที่สร้างนักวิจัยชั้นยอดให้แก่ประเทศ    ผ่านการให้ทุนทำปริญญาเอกในประเทศ และร่วมมือกับต่างประเทศ   โดยที่ คปก. สามารถรับคำแนะนำต่อการทำงานให้เชื่อมโยงโจทย์วิจัยจากผู้ใช้ผลงานวิจัยให้มากขึ้น    ร่วมมือกับฝ่ายผู้ใช้ผลงานวิจัยในการร่วมกันสร้างบัณฑิตปริญญาเอกให้มากขึ้น หรือแน่นแฟ้นขึ้น

          แต่ไม่ใช่ เรียกร้องให้ คปก. แก้ปัญหาจุดอ่อนของงานวิจัยทั้งประเทศ

          วิชานี้เรียกว่า “วิชามุ่งเป้า ไม่มั่ว”


วิจารณ์ พานิช
๒๔ ก.ค. ๕๒