แต่รองเท้าที่ใช้เป็นหนังแท้ ไม่ต้องเที่ยวหาหนังปลอมหรือยางมาใส่ให้รำคาญเท้า หนามหวายเหยียบโดนยังไม่เข้าเลย ตะปูไม่เคยลองเพราะไม่มีใช้

            ความเป็นอยู่ในชนบท ย่อมหาความสะดวกสบายไม่ได้ โดยเฉพาะถิ่นที่อยู่ไกล ๆ ซึ่งหมายถึง ต้องเดินข้ามเขาไปเจ็ดลูกจึงจะได้เจอกัน รายได้นั้นไม่ต้องพูดถึง เป็นจำนวนหลักร้อยหรือหลักพันต่อปี พอซื้อเกลือหรือเสื้อผ้าเครื่องนุ่งห่มเท่านั้น

            ไฟฟ้าไม่มีใช้ตะเกียงน้ำมันมะพร้าว ไม้ขีดไฟหรือไฟแช็กก็ไม่มีใช้หินเหล็กไฟมาปั่นเอา  ส่วนอาหารการกินนั้นสะดวกดี ในน้ำมีปลาในนามีข้าว...ทำมาหากินในถิ่นของเรา กินเมื่อหิวเท่านั้น ไม่ต้องมีรายการอาหารเช้า เที่ยง เย็น ให้ยุ่งยาก           

             อาทิตย์นึงก็จะเข้าเมืองทีก็คงเป็นวันเสาร์ เอาของป่าไปขาย ชุดเดินทางมีชุดเดียวคือ ชุดทำงานที่ใช้ทำเป็นชุดนอนด้วย เป็นโสร่งเก่า ๆ เปรอะไปด้วยยางไม้ เสื้อสีอะไรก็จำไม่ได้เสียแล้ว เพราะทั้งชุดไม่เคยเจอผงซักฟอกหรือน้ำยาซักแห้งแม้แต่ครั้งเดียว จึงทนทานไม่ขาดยุ่ย เปียกก็ผึ่งลมนิดนึงก็ใส่ได้แล้ว กลิ่นก็เป็นธรรมชาติ

            แต่รองเท้าที่ใช้เป็นหนังแท้ ไม่ต้องเที่ยวหาหนังปลอมหรือยางมาใส่ให้รำคาญเท้า หนามหวายเหยียบโดนยังไม่เข้าเลย ตะปูไม่เคยลองเพราะไม่มีใช้

            สบู่นาน ๆ จะเจอกันที อาบน้ำก็ให้เปียกแล้วสีขี้ไคล ถ้าหนักเข้าก็ใช้พดมะพร้าวชุบขี้เถ้าจากเตาหุงข้าว แป๊บเดียวก็สะอาดใสเว้ง แถมเอาไปล้างจานได้ด้วย แปรงฟันก็ได้ฟันขาวสะอาดดี

            สรุปแล้วสภาพที่เป็นอยู่ชาวบ้านร้านตลาดเรียกว่า

 “บ่าวนี้...ม็องคล็อง...จังหูครับ”

สวัสดีครับ