เช้าวันอาทิตย์ที่ 12 กรกฎาคม 2552 ที่ผ่านมาได้มีโอกาสกลับไปกราบหลวงปู่เตี้ย ที่อำเภอชุมแพอีกครั้งหนึ่ง การเดินทางครั้งที่แล้ว ซึ่งเป็นครั้งแรกนั้นมัวแต่เพลินอยู่กับการเดินดูรอบ ๆ บริเวณวัดซึ่งสงบร่มรื่นมากเพราะอยู่ตีนภู จึงทำให้ได้เสวนาเรียนรู้ธรรมกับท่านเจ้าอาวาสไม่มากนัก ได้แต่กราบท่านอยู่ห่าง ๆ แล้วก็ลากลับ แต่ในครั้งนี้ได้มีโอกาสดีได้เรียนรู้เสวนาธรรมจากท่านอย่างเต็มที่กว่า 1 ชั่วโมง จึงขอนำบทเรียนบางส่วนมาถอดไว้ดังนี้ครับ
ท่านสอนว่า... จิต มันเหมือนลิง อยู่นิ่งไม่เป็น วิ่งไปโน้น มานี่ กระโดดไป กระโดดมา
ให้เราดูจิตไปเรื่อย ๆ ดูให้รู้ตามความเป็นจริง "ดูจนจิตมันอาย"
เมื่อเรารู้ตามความเป็นจริงแล้ว จิตก็หลอกเราไม่ได้ จิตมันจะอายไปเอง ...
...ฝึกภาวนาไปเรื่อย ๆ ให้เกิดตาใน (ตาปัญญา)...
บทเรียนที่ได้เรียนรู้
- การฝึกภาวนาของผมนั้น เป็นการใคร่ครวญหาเหตุและผลในสังขารธรรมทั้งหลาย โดยการพิจารณาให้เข้าใจขันธ์ 5 โดยการตามดูกายดูใจ พิจารณารูปกับนามให้เห็นว่าอยู่ภายใต้พระไตรลักษณ์นั้น ก็ยังลุ่ม ๆ ดอน ๆ ไปไม่ถึงไหนเลย จนเมื่อได้ฟังธรรมเทศนาจากท่านหลวงปู่เตี้ยที่ว่า "ดูจนจิตมันอาย" ทำให้ได้แนวทางปฏิบัติที่มีเป้าหมายชัดเจนขึ้น จากวันนั้นจนวันนี้ครบ 10 วันพอดี พบว่าจิตใจสงบเย็นกว่าแต่ก่อนอย่างเห็นได้ชัดมากครับ
ดูจนจิตมันอาย
ก็ดีนะคับ
สวัสดีครับ