จิตคนนั้น เหมือนจานสี ที่เปื้อนปน

  เราอาจไม่รู้ว่า เราทุกคนมีเลือดศิลปินกันทั้งนั้น ตั้งแต่เช้าจรดค่ำ แต้มแต่งใจกันทั้งวันทั้งคืน บางวันใจก็ถูกระบายจนออกมาสวยงามเช่มชื่น บางวัน ก็ใจเปรอะเปื้อนไปหมด ดูอับเฉาจัง จะโทษใครดีหนอ ที่ทำให้เรามีสภาพ ดีร้าย แบบนี้ ลองอ่านกลอนของ ผลบุญ ในหนังสือของขวัญ โลกสว่าง หน้า 23 ดูนะคะ แล้วอาจจะเข้าใจว่า ผู้ระบายสีใจให้เราคือใครกันแน่

จานสีใจ

ตื่นขึ้นมา พอลืมตา ก็เริ่มฟุ้ง

ทุกสิ่งจึง มีสีสรร น่าฝันหา

ดั่งระบาย แดงเขียวดำ ม่วงเทาทา

ปรารถนา สีใดใด แต่งป้ายกัน

  หากป้ายดี สีสดใส ใจชื่นชุ่ม

เขียวชะอุ่ม ชมพูหวาน ทองสุกสรร

ป้ายไม่ดี สีดำคล้ำ เศร้าหมองพลัน

จิตคนนั้น เหมือนจานสี ที่เปื้อนปน( ๒๔ พ.ย.)

    หากแต่ใจ ดั้งเดิม คือบริสุทธิ์

สีขาวผุด ผ่องอำไพ ไม่สับสน

เพราะรู้เท่า ทันกิเลส แจ้งในตน

จึงไม่เปรอะ เปื้อนโคลนตม เช่นดอกบัว(๒๕ พ.ย.)

   จงป้ายใจ ด้วยสีขาว สกาวจิต

ฟัง-พูด-คิด จิตสุกใส ไม่สลัว

บริสุทธิ์ หมดจด ไม่หวาดกลัว

เพราะความชั่ว ไม่กลายกล้ำ สุขล้ำทรวง(๒๓ ธ.ค.)

                                ผลบุญ

      ธรรมะแทรกอยู่ในทุกสิ่ง แม้แต่ศิลปะและตัวศิลปินเอง การมองเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดของศิลปิน หากมองให้ดี ก็จะรู้สิ่งดีๆจากธรรมชาติ เราจึงควรหัดมองให้เป็น มองด้วยสติปัญญา แล้วท่านจะเห็นสิ่งที่ไม่เคยเห็น

**************************************************************

   เป็นของฝาก ในวันที่ครึ้มฟ้าครึ้มฝน แม้อากาศจะขมุกขมัว แต่การมองสิ่งใด ด้วยใจที่บริสุทธิ์ ก็ย่อมเห็นสว่างชัดเจนดีค่ะ ก่อนจะวางพู่กัน ระบายใจครั้งต่อไป อย่าลืมเลือกสีสัน ให้สวยสดงดงาม ดูแล้วเข้ากันได้ดี ไม่มีสีเน่านะคะ