ช่วงนี้ยังมีเรื่องเล่าถึงเมืองบางกอกที่ไปเยือนมาวันนั้นเป็นวันซ้อมรับปริญญาบัตรวันแรกว่าง ๆ
เราสร้างบรรยากาศสนุกร้องเพลงคาราโอเกะกันภายในบ้านพัก
และวันที่สองตรงกับจันทร์ที่ 6 กรกฎาคม 2552 เป็นอีกวันที่ยูมิและครอบครัวรวมกับมวลญาติไปร่วมงานแสดงความยินดีกับหลานเป็นบัณฑิตที่จบการศึกษามารับปริญญาบัตรวันรับจริงที่หอประชุมกรมอู่ทหารเรือริมแม่น้ำเจ้าพระยาใกล้กับวัดแจ้งนั้นเอง
จากการที่รอผู้เข้ารับปริญญาบัตรหลายชั่วโมงเลยได้มีโอกาสดูความเป็นไปต่าง ๆ ของผู้คนเช่นในห้องติดแอร์มีทีวีวงจรปิดชมการถ่ายทอดด้านหน้าประตูมีเขียนติดทำนองว่าห้ามนำอาหารเครื่องดื่มเข้าไปกินในห้องแต่ด้วยนาน ๆ เลยมีการฝืนกฎนี้กันและอีกอย่างคนเยอะหาที่ซื้อของกินยากด้วยมีคนหลุดไปซื้อมาได้ก็กินกัน
เห็นบัณฑิตออกมาแล้วจะมีตากล้องประจำเกือบทุกคนเลยละถ่ายกันจริง ๆ ถือเป็นวันของเขาละ ลองมองเหตุการณ์ล่วงหน้าว่าถ้าอยู่จนจบงานเลิกรถคงติดมากเลยจะแบ่งญาติบางส่วนกลับบ้านไปก่อนและคงเป็นดั่งที่คิดไว้คือรถติดฝนตกอีกต่างหากแต่ก็ได้ประสบการณ์ท่องเมืองกรุงเมืองรถติดเมื่อครั้งยูมิยังอยู่แถวบางกอกน้อยถนนยังโล่งมากรถยังวิ่งฉิวพอมาพบ
วันนั้นโอ้โห...รถติดจริง ๆ และยามเย็นใกล้หกโมงเศษเราก็อาลาจากเมืองกรุงล่องลงภาคใต้ตามเดิม...แง่คิดทุกสิ่งมีจุดเริ่มต้นแล้วก็จะกลับไปสู่จุดเริ่มต้นอีกครั้งหนึ่งเหมือนวิถีชีวิตเราตอนนี้มาจากภาคใต้แล้วก็ล่องลงสู่ภาคใต้นั้นเอง.
ผมมาจากต่างจังหวัดพอเข้ากรุงเทพฯกึกกักๆๆๆ
สวัสดีครับ คุณเบดูอิน
อะไรครับ...รถติดเข้าเกียร์ยากรึว่า...เมืองบางกอกนี่คึก ๆ คัก ๆ
อิ อิ อิ
ขอบคุณครับ