ความกลัวทำให้เราต้องทำลายชีวิต ทั้งที่มีทางเลือกที่ดีกว่า

บันทึกนี่ เขียนขึ้นมาจากการทบทวนตัวเอง 

ถึงการกระทำที่ทำให้ ลูกแมว และ แมงป่องตายไป  

เหตุที่หนึ่ง ลูกแมว  มีอยู่ว่า

ตอนเด็กๆประมาณ มัธยมต้น  อยู่บ้านปู่ มีแมวกับหมา ลูกแมว เพิ่งเกิดได้ 3 เดือน ปกติตอนกลางคืน  ต้องเอาเข้าในบ้านก่อนปล่อยหมา แต่วันนั้น ต้องอยูู่ปิดประตูครัวคนเดียว   ก็เอาแม่แมวกับตัวอื่นๆ เข้าบ้านหมดแล้ว เหลืออีกตัวหนึ่ง ไม่ยอมเข้าไปเกาะอยู่บนขื่อโรงครัว   ก็ไม่สนใจเพราะกลัวผี  เลยวิ่งไปเปิดประตูคอกหมา ซึ่งอยู่กลางสวนหลังบ้าน ที่มืดๆ เต็มไปด้วยต้นชาพู่ และต้นกล้วย  ซึ่งก็คิดไปไกลแล้ว แล้ววิ่งกลับมาที่ประตูครัวหลังบ้าน รีบปิดประตู เพราะกลัวผี เจ้ากรรมลูกแมว ก็ลงมาที่แคร่ในโรงครัว หมาก็วิ่งจะไปกัดตัวเองก็ไม่กล้าออกไปช่วย เพราะกลัวผี เลยเห็นลูกแมวพยายามต่อสู้ และโดนหมากัด ตาย 

นี่ก็เลยเป็นภาพ พร้อมคำถามฝังใจ เรากลัวผีที่ไม่มีตัวตน  แต่ต้องแลกด้วยของสิ่งที่มีตัวตน ก็ถามตัวเองเป็นระยะๆ จนลืมเลือนไป 

 

จนกระทั่งโตเป็นหนุ่มวันทำงาน  มีโอกาสได้กลับบ้าน ก็นั่งทำความสะอาดถ้วยโถโอชาม กระเบื้องอยู่ที่ลานซักล้าง หลังบ้าน ก็ตั้งใจ มีสมาธิอย่างดี แต่ด้วยอะไรดลใจไม่รู้ หันไปมองข้างหลัง

ใจแทบหล่น เมื่อเจอแมงป่อง ขนาด 3 นิ้วกำลังเดินมาที่ตัวเอง ตกใจมาก คว้าเก้าอี้ไม้ที่รองนั่้ง ตีซะ 2 ที ตัวแบน หางขาดเลย  เสร็จแล้ว ก็ไปเอาที่โกยขยะมาตักทิ้งไปที่สวนหลังบ้าน 

เหตุต่อเนื่อง  คืนนั้นเอง นอนหลับอย่างสบาย เสียงพี่สาวหวีดร้อง

ด้วยความสลึมสลือ นึกว่าโขมยเข้าบ้าน ก็วิ่งไปดู พี่สาวก็ชี้ไปห้องน้ำ ก็เข้าไปดู เจอแมงป่องตัวเล็กกว่า ตอนเช้า นิดหน่อย ประมาณ 2 นิ้ว ยืนงงๆ อยู่ระหว่างถังน้ำ ก็ออกมากคว้าเก้าอี้ แต่นึกว่า จะไม่เหมาะ เลยคว้าไม้กวาด ใช้ด้ามตีซะแบนตัวที่สอง 

ก็เอาที่โกยขยะอีกนัั้นแหละมาตักไปทิ้งถังขยะ 

กลับมานอน พร้อมตื่นเช้ามา ก็มีคำถามกับตัวเอง 

ทำไมเราไม่ใช้ที่ตักขยะ ตักแมงป่องทั้งสอง ทิ่้งออกไปในสวนนอกรั้วหลังบ้าน

เราทำเกินกว่าเหตุหรือเปล่า ตัวแรกอาจเดินหลงเข้ามา  ตัวที่สองอาจตามหาตัวแรก 

(ประมาณว่าคูู่รักกัน) 

พิจารณาไปก็ได้คำตอบสำหรับตัวเองว่า 

1.เพราะเรามีความกลัว กลัวว่ามันจะทำร้าย เพราะเราได้รับการสอนว่าแมงป่องมีพิษ เลยต้องทำร้ายมัน เสีย มันจะได้ไม่ทำร้ายเรา 

2 เพราะขาดสติ จากข้อแรก และขาดสติ ทำให้ขาดปัญญา เพื่อหาทางออกที่ดีกว่าในเวลาอันสั้น ถ้าเราใช้ที่ตักขยะ ตัดตัวเขาทิ้งออกไป ในสวนนอกรั้วหลังบ้าน เขาก็จะไม่ตาย ก็ไปหากินนอกเขตที่มนุษย์อยู่ ก็ต่างคนต่างอยู่ 

อืม คิดดูแล้ว ก็ไม่น่าต้องคิดมาก แค่แมงป่อง 2 ตัว แต่คิด เชื่อมกับเหตุการณ์ที่เคยเจอในอดีตที่ต้องเสียลูกแมวไปเพราะความกลัว  และ ถ้าเป็นเหตุการณ์ที่เกี่ยวข้องกับชีวิตมนุษย์ล่ะ เกิดเราตัดสินใจทำอะไรหรือไม่ทำอะไร ลงไปเพราะความกลัว เราก็ต้องเสียชีวิตมนุษย์ไป เพราะความกลัว และการขาดสติของเราเหรอ

แล้วเราจะทำอย่างไร

ก็แก้ปัญหาเฉพาะหน้าโดยการแผ่เมตตาไปให้ ทั้งสามตัว 

และคิดว่า นี่คงจะเป็นจุดเริ่มต้นของการจัดการกับความกลัว ของตัวเอง และฝึกเจริญสติเพื่อใช้ปัญญาในสถานการณ์ฉุกเฉินได้   

แล้วจะค้นหามาเล่าให้ฟัง