บทอาขยาน

                                 เรื่อง พระอภัยมณี  ตอน  สุดสาครเข้ามเองการะเวก  

                     บัดเดี๋ยวดังหงั่งเหง่งวังเวงเเว่ว                      สะดุ้งเเล้วเหลียวเเลชะเเง้หา

เห็นโยคีขี่รุ้งพุ่งออกมา                                                     ประคองพาขึ้นไปจนบนบรรพต

เเล้วสอนว่าอย่าไว้ใจมนุษย์                                               มันเเสนสุดลึกลำเหลือกำหนด

ถึงเถาววัลย์พันเกี่ยวที่เลี้ยวลด                                            ก็ไม่คดเหมือนหนึ่งในนำใจคน

มนษย์นี้ที่รักอยู่สองสถาน                                                 บิดามารดารักมักเป็นผล

ที่พึ่งหนึ่งพึ่งได้เเต่กายตน                                                 เกิดเป็นคนคิเห็นจึงเจรจา

เเม้นใครรักรักมั่งชังชังตอบ                                               ให้รอบคอบคิดอ่านนะหลานหนา

รู้สิ่งใดไม่สู้รู้วิชา                                                             รู้รักษาตัวรอดเป็นยอดดี

จงคิดตามไปเอาไม้เท้าเถิด                                               จะประเสริฐสมรักเป็นศักดิ์ศรี

พอเสร็จคำสำเเดงเเจ้งคดี                                                 รูปโยคีหายวับไปกับตา