จากนิสิตที่จบจากมหาวิทยาลัยบ้านนอก...แต่ก็มีคนรู้จักบ้างน่ะเนี้ย
มองหาอาชีพที่อยากทำงาน...แต่ก็ไม่ได้อย่างใจที่ทำเลย...
แต่อาชีพที่ไม่อยากทำ..ก็ต้องได้มาทำ..คือการสอน อาชีพครู
เพราะต้องเป็นอาชีพที่อดทนและใจรักมากเลย..ถ้าไม่สู้จริงคงไม่ไหว
แต่เราก็ต้องได้มาทำงานนี้ ... ช่างเป็นอาชีพที่เสียสละจริงๆ
ใครไม่เคยเป็นก็ลองมาสัมผัสอาชีพนี้ลองดูนะคะ
ว่าตอนเด็กเราเคยทำอะไรเอาไว้กับครู..กรรมมีจริงคะ
ก็ลองทำอาชีพนี้ดูไปก่อนนะ...เด๋วก็ได้รู้ว่า
ตัวเองทำได้ป่าว..มาจากบ้านนอกยิ่งต้องสู้
อาชีพนี้ต้องอาศัยความเข้าใจ
ตอนเด็กๆ เราก้ดื้อกับครูบ้าง
โดดเรียนบ้าง...ไม่ทำงานส่งบ้าง
เป็นวีรกรรมที่เราต้องทำต้องเจอเวลาเรียน
มันเป็นช่วงเวลาที่น่าจดจำ...แม้ไม่มีโอกาสจะกลับไปแบบนั้น
คิดถึงบรรยากาศชาวกระโปรงบาน...ขาสั้น
คิดถึงเพื่อนทุกคนนะ...ไม่รู้แต่งงานกันหมดยัง
สงสัยคงเหลือแต่เรามั้ง..อิอิ
แล้วมาแชร์ความรุ้สึกตอนเด็กมัธยมกันเยอะๆ นะคะ
น้ำตาลปี้บ หมา เต้งเอง น่ารักนะไว้เอามาให้ดู
อันนี้ขอบอกว่า เวรกรรมมันมีจริง 555+
เพราะโดนมาแล้ว
ลองเล่าประสบการณ์ให้ฟังบ้างสิคะว่า ที่บอกว่าเวรกรรมมีจริงนะ เจออะไรในชั้นเรียนบ้าง เผื่อจะได้แบ่งปันประสบการณ์กัน แล้วจะเข้ามาอ่านอีกนะคะ
สวัสดีคะ เข้ามาตรวจ blog ให้คะแนนนะคะ คงจะยุ่งมาก มีเวลาก็อย่าทิ้งการบันทึกไปนะคะ
อ.ปรียาภรณ์