เมื่อภาคเรียนที่แล้ว ในชั่วโมงเรียนสังคมพื้นฐาน หน่วยหน้าที่พลเมือง นักเรียนชั้น ๑๒ (มัธยมศึกษาปีที่ ๖) กำลังเรียนเรื่องประชาธิปไตย คุณครูจั๊ก –ษัษฐารัมย์ ได้มอบหมายให้นักเรียนเขียนสรุปความเข้าใจที่มีต่อประชาธิปไตยที่เป็นอยู่ในสังคมไทย เมื่อจบชั่วโมงก็ขอให้ส่งงานชิ้นนั้นแล้วก็ส่งงานเขียนของนักเรียนทุกคน ไปร่วมประกวดเรียงความของโครงการขับเคลื่อนสุขภาวะทางสังคมผ่านการเรียนรู้และสืบเจตนารมณ์ ๑๔ ตุลา สนับสนุนโดย สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ (สสส.) โดยที่นักเรียนทุกคนไม่รู้ตัวล่วงหน้ามาก่อน

 

ผลปรากฏว่าความเรียงของ นางสาวสุธามาศ  ชยุตสาหกิจ (พอ) ได้รับรางวัลประเภทสร้างสรรค์ จากบทความเรื่อง “ประชาธิปไตยที่สมบูรณ์” ดังมีเนื้อหาต่อไปนี้

 

 

 “ประชาธิปไตยที่สมบูรณ์จริงๆ คืออะไรกันแน่  กระดาษเปื้อนหมึกที่เรียกว่ารัฐธรรมนูญ หรือกระดาษที่มีอำนาจและทำให้ปกครองประชาชนได้  การปกครองคนได้อย่างยั่งยืนนั้นต้องไม่ใช่การปกครองที่เกิดจากการกลัวเกรง กลัวอำนาจ  ประชาธิปไตยต้องเป็นประชาธิปไตยที่กินได้  ใช้ได้จริง  ประชาธิปไตยต้องประกอบด้วยอำนาจที่มาจากความสุข  ที่ไม่โดยบ่อนทำลาย  อำนาจที่มาจากการกินดีอยู่ดี  อาหารจะถูกส่งแพร่ทั่วทุกคนจะเท่าเทียมกัน  ทุกคนมีอำนาจเป็นของตนเอง  มีสิทธิและเสรีภาพ  และการปกครองที่ยั่งยืนก็จะเกิดขึ้นไม่มีใครคิดบั่นทอนอำนาจ  เพราะทุกคนไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนแปลงมัน  ทุกคนมีความสุขมีชีวิตที่ดีอยู่แล้ว  จะมีสวัสดิการยืนยันได้ว่าชีวิตของประชาชนนั้นสามารถมีอะไรรับประกัน  แลกกับการทำงานหนักและเสียภาษี   ซึ่งทุกคนมีชีวิตที่ดี  มีความสุข  มีความเท่าเทียมและมีรัฐธรรมนูญที่เคารพร่วมกัน  ก็จะไม่มีการประท้วง  ปฏิวัติ  ไม่จำเป็นต้องไปแคร์สังคมนิยม   ไม่จำเป็นต้องแบ่งแยกการปกครองอย่างเด็ดขาด  แม้ว่าจะมีชนชั้นในอดีตก็จะปฏิบัติดั่งปุถุชนทั่วไป  ไม่มีการนั่งเฉยๆ ไม่ทำอะไรแต่ได้เงิน  ไม่มีการมีอำนาจเหนือผู้อื่น  ไม่มีผู้กดขี่และไม่มีผู้ข่มเหง  ในที่สุดก็ไม่มีคณะปกครอง  ทุกคนคือผู้ปกครองโดยเคารพในสิทธิซึ่งกันและกันภายใต้กฎที่ร่างด้วยกัน คือ รัฐธรรมนูญ

 

ประชาธิปไตยประกอบด้วย  อำนาจอธิปไตย  รัฐธรรมนูญ  หากรัฐธรรมนูญ  คณะผู้ปกครองและประชาชนไม่มีประโยชน์ที่เท่าเทียมกัน  ไม่ฝ่ายใดก็ฝ่ายหนึ่งจะลุกออกมาเพื่อสู้ในสิทธิประโยชน์ของตัวเอง  หากยังมีชนชั้นที่ทำให้เกิดความไม่เท่าเทียม  สังคมประเทศก็จะอยู่ไม่ได้  แต่ไม่ใช่ว่าจะถล่มอำนาจเก่าทิ้งอย่างไร้ความปราณี  แต่ปฏิบัติกับทุกคนอย่างเป็นมนุษย์ที่เท่าเทียมกัน  รัฐธรรมนูญมีเป้าหมายให้คนทุกคนมีความเท่าเทียมกัน  และความเท่าเทียมได้นั้นต้องไม่มีชนชั้นปกครอง  ประชาธิปไตยต้องมีสภา  สภาที่แทนเสียงของประชาชนทุกคนและต้องไม่ละทิ้งเสียงส่วนน้อย   รัฐธรรมนูญต้องร่างจากประชาชนไม่ใช่ตัวแทนประชาชน  ไม่ใช่การที่คนส่วนน้อยไม่กี่คนสร้างสิ่งจอมปลอมที่เรียกว่ากฎหมายมาปกครองคนส่วนใหญ่ทั้งประเทศ  แต่คนส่วนใหญ่ทั้งหมดต้องสร้างสิ่งที่เป็นจริงมาปกครองตนเองอย่างเป็นธรรม  เพราะหากสิ่งเหล่านั้นต้องใช้มาปกครองตนเอง  โดยที่มีคนคานอำนาจกับผู้อื่น กฎหมายจะออกมาเท่าเทียม  เป็นธรรมและใช้ได้จริง  ฝ่ายค้านมีไว้เพื่อคานอำนาจ ไม่มีไว้แสวงหาอำนาจเพื่อให้สักวันฝ่ายตัวเองจะได้ขึ้นแทน  รัฐสภาไม่ใช่ศูนย์รวมอำนาจ  แต่เป็นศูนย์รวมสิ่งที่ประชาชนฝากความหวังไว้  และจะต้องเป็นไปได้จริง   รัฐบาลไม่ต้องมีอำนาจ  แต่ทำหน้าที่เป็นตัวแทนเท่านั้น  อำนาจจะกระจายไปสู่ทุกคนในประเทศ  และทุกคนในประเทศคือตัวแทนของอำนาจ  ไม่ใช่  อำนาจอยู่บนแผ่นกระดาษไม่กี่แผ่นเท่านั้น”

 

เรื่องที่เรียนรู้ในห้องเรียน จะมีความหมายก็ต่อเมื่อผู้เรียนสามารถนำความรู้ที่มีนั้นไปเชื่อมโยงเข้ากับปรากฏการณ์จริงที่เขาพบได้ในสังคม  และเกิดวิจารณญาณ เกิดปัญญาในการไตร่ตรองหาเหตุผลได้ในที่สุด

เพื่อให้การเรียนสังคมศึกษา เป็นไปเพื่อการทำความรู้จักและเข้าใจในสังคมอย่างแท้จริง ไม่ใช่เพื่อการทำคะแนนสอบ