น้องเชกอายุ6ขวบ เปิดเรียนป. 1 18พฤษภาคม2552 พอชั้นป.1คุณครูจะมีสมุดสื่อสารกับทางบ้านว่ามีการบ้านอะไรบ้างหรือให้เตรียมอะไรไปโรงเรียนบ้าง สมัยอบุบาลจะอ่านหนังสือเพียงหนึ่งหน้าเท่าที่คุณครูสั่งเท่านั้นไม่อ่านเกินเด็ดขาด
เมื่อ28พฤษภาคม2552 คุณครูให้อ่านภาษาไทยบทที่1 รถไฟ 29พฤษภาคม คุณครูให้อ่านภาษาไทยบทที่2 ดูรถไฟ เมื่ออ่านแล้วคุณแม่ต้องเซ็นชื่อและวันที่กำกับด้วย 1มิถุนายนคุณครูให้อ่านภาษาไทยบทที่3 ลูกหมา วันนี้มาแปลกเชกขออ่านเพิ่มบทที่4 ลูกหมา ตา โต แม่ก็เซ็นชื่อและเขียนเพิ่มว่าอ่านบทที่3-4 2มิถุนายนคุณครูให้อ่านภาษาไทยบทที่5 แต่วันนี้เชกบอกว่าจะขออ่านถึงบทที่9 เชกก็เริ่มอ่านบทที่5 ลูกแมว บทที่6 บ้านสีแดง บทที่7เล่น รถ ใน นา บทที่8 แม่วัว ตัว โต บที่9แม่ไก่ ไป ไหน รวม5บท 39หน้ารวมภาพประกอบ แม่นั่งฟังยังเหนื่อยเลย
ก็พยายามถามว่าทำไมต้องอ่านมากขนาดนี้ ได้คำตอบว่า วันพุธจะอ่านบทที่10 วันพฤหัสจะอ่านบทที่11 ถามต่อทำไมต้องเป็นแบบนั้น เชกบอกว่า วันพฤหัสเป็นวันที่ชอบเพราะมีการ์ตูนที่ชอบดูตอนเย็นและเชกเลขที่11 จึงอยากอ่านบทที่11ในวันพฤหัส ก็เป็นเหตุผลของเด็ก แม่ก็ต้องชื่นชมไปกับการชั่งวางแผนของน้องเชก
3มิถุนายน คุณครูให้อ่านภาษาไทยบทที่10 ไข่ไก่ ใน ก่อ หญ้า ต่อเลยจากที่แม่เขียนกลับไปว่าอ่านบทที่5-9 เย็นนี้ 4มิถุนายน เชกคงได้อ่านบทที่11 เพื่อน ของ กล้า ตามที่ตั้งใจไว้ แม่ก็ยังงงต่อไป อ่านอย่างไรเพราะบทที่12 กาฟักไข่ บทที่13 แม่แพะ กับ ลูกแพะ และบทอ่านเสริม รวมทั้งหม 119หน้าจบเล่มพอดี สงสัยต้องกลับมาวนอ่านใหม่ ต้องชื่นชมหลักสูตรโรงเรียนยอแชฟ พิจิตรและคุณครูที่สามารถสอนให้เด็กอนุบาลอ่านหนังสือออกตั้งแต่อนุบาล พอป.1เลยอ่านเองได้แล้ว 10บท มีบางตัวเท่านั้นที่ถาม
การเรียนรู้จากเด็ก เด็กๆทำอะไรยังรู้จักวางแผน ดังนั้นผู้ใหญ่ก็ต้องมีการวางแผนที่ดีจะได้ทำอะไรได้ตามที่ตนเองคาดหวังไว้
ความหวัง ของชาติ อย่าลืมเด็กๆเป็นอันขาด ให้โอกาส สร้างสรรค์
หวัดดีคับ..
กู๊ดดี้แวะมาอ่านเพื่อเป็นแบบอย่างในการวางแผนของกู๊ดดี้ต่อไปคับ..
ขอบคุณสำหรับสาระดีๆ นะคับ..
สวัสดีค่ะอาจารย์
ขอคุณนะคะสำหรับคำแนะนำ ความหวัง ของชาติ อย่าลืมเด็กๆเป็นอันขาด ให้โอกาส สร้างสรรค์
สวัสดีค่ะ
กู๊ดดี้ต้องเป็นเด็กเก่งและเด็กดีแน่นอนอ่านจากประวัติรับรู้ได้เลยว่ามีคูณแม่คุณภาพต่างจากแม่พี่เชกที่รู้สึกว่าตัวเองไม่ใช่แม่คุณภาพทำงานเยอะมีเวลาให้ลูกน้อย แต่ตอนนี้กำลังพัฒนาตนเองให้เป็นแม่คุณภ่พอยู่ค่ะ
สวัสดีค่ะ
ดีใจมากที่เจออดีตของพยาบลที่มีหัวใจที่งดงาม...
ความดีที่ทำไว้เวลาได้ระลึกถึง...ที่ไรก็มีความสุข...
มันเป็นบางอารมณ์ของความอ่อนไหวค่ะ...เราอยู่กับผู้ป่วยเด็กมะเร็ง...รักนะแต่ไม่ผูกพันธ์...มีคนเคยบอกไว้
แต่เราจะมีคนที่...เราเอาใจให้เขา....ถ้าเรารู้ว่าเขาใกล้จะถึงวาระสุดท้าย....(พยาบาลจะรู้ใหมคะ)....
ความเหงา...ของเด็กที่มันถ่ายทอดมาถึงเรา...
" ผมอยากกลับบ้าน".........
สวัสดีค่ะตอนเย็นค่ะ
ขอเป็นกำลังใจให้ทุกๆท่านทั้งน้องๆที่กำลังไม่สบายและพี่ๆพยาบาลที่ดูแล สมัยก่อนตอนอยู่CCU ตัวเองและน้องอีกคนชอบเจอเวรที่ผู้ป่วยเสียชีวิต จนน้องเค้าทนไม่ได้ทำไมต้องเป็นเวรเราตลอด จนต้องไปหาพระช่วยดูเป็นการรักษาใจ สุดท้ายน้องย้ายออกไปอยู่OPD แต่ส่วนของตัวเองคิดต่าง รู้สึกว่าผู้ป่วยรอเราให้มาส่งเค้ามากกว่า เคยมีครั้งหนึ่งผู้ป่วยเป็นพระจากLA USA หัวใจเต้น30-40มาตั้งแต่เวรดึก ผ่านมาเวรเช้าซึ้งไม่ทำอะไรแล้วรอให้ท่านเสียเท่านั้น ตัวเองมารับเวรบ่ายเป็นหัวหน้าเวร รัยเวรเสร็จก็ต้องไปดูผู้ป่วย ก็บอกทุกๆคนว่าท่านคงรอพี่มาส่ง แล้วพวกเธอปิดประตูกระจกสนิทแบบนี้ท่านจะไปได้อย่างไร พูดเล่นๆกับเวรเช้า พอเปิดประตูเข้าไปเท่านั้น กราฟหัวใจก็เริ่มยืดออกจนเป็นศูนย์ โดยส่วนตัวจะให้ความสำคัญกับผู้ป่วยระยะสุดท้ายมากๆ การที่เราไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงแค่อยู่ใกล้ๆ จับมือผู้ป่วยก็สามารถถ่ายทอดความรู้สึกได้ตั้งมากมายจริงๆ และการดูแลหลังความตายก็จะดูแลอย่างดี พูดคุยเป็นปกติเหมือนตอนมีชีวิต อาบน้ำแต่งตัวให้อย่างดี และจะไม่ชอบที่สุดถ้าเห็นใครแพ็คสำลีที่จมูกแล้วมองเห็นได้เพราะไม่สวยงามสมศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ ถ้าแพ็คสำลีที่จมูกดีๆไม่ให้มองเห็นได้ ก็ดูดีเวลาญาตินำไปรดน้ำศพ อยากถ่ายทอดเรื่องดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้ายมาก ไว้มีโอกาสจะเล่าผ่าน Blog ตอนนี้ก็ได้แลกเปลี่ยนผ่านทางการความคิดเห็นไปก่อนนะคะ
ขอตอบ2 ที่เหมือนกันเลยนะคะ เผื่อคนอื่นๆที่เข้ามาอ่านบันทึกนี้ และเข้าไปตอบในส่วนบันทึกของคุณแดงแล้ว ความเหงาที่ห้ามกันไม่ได้
สวัสดีค่ะ
สวัสดีค่ะ
เคยมีประสบการณ์ดูแลเด็กที่ใกล้เสียชีวิต
เขาจะกลังไม่อยากให้แม่ออกนอกสายตาเลย
มันเหงาๆโหวงๆ...เค้งคว้าง...
ป้าแดงมาอย่ใกล้ๆหนูหน่อย....น้ำอุ่นจ๋า....หลับให้สบายนะ
เด็กๆบางคนไม่ยอมจากไปง่าย...หายใจเฮือกๆ...รอใครนะ...
อ้อรอพีกำลังเดินทางมาจากกทม...ต่อสายให้คุยกับน้อง...
เอาโทรศัพท์แนบหู....สั่งลากัน..........
สวัสดีค่ะครูคิม
ขอขอบคุณค่ะที่คุณครูคิมได้เข้ามาแลกเปลี่ยน การเรียนระดับอนุบาลบางคนก็บอกว่าไม่เน้นเรื่องการอ่าน เน้นเรื่องการพัฒนาการกล้ามเนื้อ การเล่น แต่ตัวเองก็คิดว่าการอ่านออกเขียนได้น่าจะเป็นประโยชน์ ก็บอกลูกว่าจะได้อ่านการ์ตูนที่อยากอ่านได้เองไม่ต้องพึ่งคนอื่น และยิ่งคุณครูคิมบอกว่า เมื่อเด็กอ่านออกจะเป็นพื้นฐานการเรียนสาระอื่น ๆได้ดี ก็เลยคิดว่าตัวเองคิดถูกแล้ว เรียกให้น้องเชกมาอ่านที่คุณครูชม น้องเชกเลยเขินไปเลย
สวัสดีค่ะ
สวัสดีค่ะครูคิม
ตอนนี้น้องเชกก็เขียนได้ดี เขียนหนังสือได้ ตั้งแต่อนุบาล3 โชคดีที่แม่ได้ไปอบรมโครงการองค์กรอัจฉริยะ ของสคส.ได้รับการฝึกให้ใช้สมองวีกขวาที่ตัวเองเหมือนจะฝ่อไปแล้ว ชอบคิดตัวเลขมากกว่าเป็นพวกใช้สมองด้านซ้าย ได้เรียนรู้ว่าเราต้องใช้สมองสองด้านให้สมดุลกัน ก็เลยได้ใช้กับลูกสนันสนุนให้น้องเชกวาดรูป ทำไปเลยตามจินตนาการ ทุกรูปสวยหมด การวาดรูปไม่สำคัญว่าจะสายหรือไม่ขึ้นกับการมอง สำคัญที่ตอนวาดแล้วมีความสุขก็จงทำไป ก็มีบ้างเวลาวาดไม่ได้เชกจะหงุดหงิดก็ต้องให้หยุดวาดไว้บันทึดต่อๆไปจะนำภาพวาดของน้องเชกมาให้ชมค่ะ
สวัสดีค่ะคุณแดง
ผู้ป่วยส่วนใหญ่มักเป็นแบบนี้ คือรอญาติ และเมื่อญาติมาครบก็จะจากไปอย่างสงบ ช่วงรอญาติก็เปิดเทปสวดมนต์ไปพลางก่อน พยาบาลและญาติที่อยู่ก็ชวนกันสวดมนต์ไปก่อน ถ้าอยู่ในที่ๆมีเครื่องมือดูกราฟหัวใจแบบICU CCU กราฟเกือบเป็นเส้นตรง แต่ก็ไม่ตรงซักที ถ้าญาติมาครบที่นี้หละไปแบบสบายใจ ส่วนใหญ่เราก็ตามญาติได้ ก็มีบ้างที่ญาติไม่มีรถออกมา ก็ใช้การโทรนี่แหละค่ะดีที่สุด
ไม่น่าเชื่อว่าเด็ก ๆ ก้ทำให้ผู้ใหญ่ได้เรียนรู้อะไรมากมายอย่างนี้...เชียร์อยู่นะคะ
สวัสดีค่ะหนึ่ง มน.
ดีใจค่ะ ที่เรื่องของเด็กๆทำให้ผู้ใหญ่ได้เรียนรู้ ถ้ามีลูกแล้วเราช้าลงเฝ้าสังเกตก็จะได้เรียนรู้จากเด็กๆหลายๆเรื่อง บางมิติฟังลูกว่าก็ต้องกลับมาทวนตัวเองเช่น น้องชีทน้องสาวของน้องเชกว่า แม่ใจร้าย ทำแต่งาน ฟังเสร็จก็ต้องพยายามปรับปรุงตัวให้เวลากับลูกเพิ่มขึ้นในวันหยุด แต่วันราชการยังทำไม่ได้พยายามจะกลับบ้านก่อนหกโมงเย็นทำไม่ได้ซักที พยายามอยู่ น้องชีทเรียกร้องให้ลาออกจากงาน ถามว่าจะเอาเงินไหนเป็นค่าขนม น้องชีทบอกว่าเงินในกระป๋องไงแม่ กระป๋องใส่เศษเงินไว้ซื้อขนมเวลามีคนมาขายหน้าบ้าน บ้านพวกเราอยู่ในหมู่บ้านที่มีท้องนาติดบ้าน