สวัสดีค่ะ  

  • วันนี้ขออนุญาตินำกลอนสุภาพ ที่เขียนโดยคุณพ่อของดิฉัน นำมาโพสต์นะคะ
  • จริงๆ แล้ว ความหมายที่ซ่อนอยู่ในกลอนบทนี้  เป็นคติสอนใจ ได้ดีที่เดียวนะคะ
  • ลองอ่านดูค่ะ

 

 

 

 

กลอนสุภาพ

โดย “ เครื่องหมาย ?  คำถามเดี่ยว”

 

ได้ของดีต้องรู้จักรักษาไว้

 

แม้นได้เพชร  เม็ดงาม  สมความฝัน

หากเพชรนั้น  ไร้เรือนแหวน  แสนอับเฉา

เพชรน้ำดี  ต้องถนอม  พร้อมขัดเงา

แล้วเอาเรือน  แหวนรับ  กลับเด่นดี

 

ต้องใจหนัก  รักษา  คุณค่าเพชร

จะสำเร็จ  สวยเลิศ  ประเสริฐศรี

หากใจเบา  เขลาขลาด  ขาดปราณี

เพชรจะดี  เด่นได้ ยังไงกัน

 

ได้ของดี  มีค่า  มหาศาล

เปรียบเหมือนร้าน  โชว์ของ  ต้องจัดสรร

ให้มีของ  รองรับ  กับผลิตภัณฑ์

ทำให้มัน  มีค่า  มากกว่าเดิม

 

เอาใจเขา  มาใส่  ใจเราบ้าง

รู้สรรสร้าง  รู้รัก  รู้จักเสริม

แม้นขาดเหลือ  เจือจุน  คุณค่าเติม

เหมือนทุนเพิ่ม  ค่าเพชร  เสร็จสมบูรณ์

 

หากไม่พิ  จารณา  หาทางแก้

ถึงเพชรแท้  ในมือ  คือเลขศูนย์

ปล่อยของดี  จมปลัก  จักอาดูร

จงเกื้อกูล  ให้ดี  มีสุข เอย