หลังจากที่ได้ทราบว่าโรงเรียนของเราได้ผ่านเข้ารอบ 10 ทีมสุดท้ายในการแข่งขันหุ่นยนต์เล่นละคร ผู้เขียนและนักเรียน ทำงานกันอย่างหนัก คิด วางแผนการทำงานเพื่อให้หุ่นยนต์และฉากการแสดงต่างๆออกมาได้ดังที่ตั้งใจ แต่ว่าการทำงานต่างๆก็ย่อมมีปัญหาและอุปสรรคเสมอ ปัญหาเหล่านี้มันเป็นเหมือนโจทย์ปัญหาที่ต้องหาทางแก้โจทย์ให้ได้ว่า ถ้าเราทำอย่างนี้ไม่ได้เราจะต้องทำยังไงดี มีวิธีอื่นอีกไหม เหนื่อยนะครับที่จะต้องมาทำงานอย่างเดิมทุกๆวันหลังเลิกเรียนและไม่เว้นแม้กระทั่งเสาร์อาทิตย์ นักเรียนที่มาช่วยงานก็ขาดบ้าง มาสายบ้าง แต่ตรงนี้เราก็เข้าใจว่าเขาคงจะเหนื่อยและเบื่อกับการที่จะต้องมาทำอะไรแบบนี้แทนที่จะเอาเวลาไปเที่ยวเล่นกับเพื่อน มีหลายครั้งที่ผู้เขียนท้อและเหนื่อยใจ บางครั้งท้อจนอย่างจะร้องไห้ แต่ก็บอกกับตัวเองเสมอว่า ท้อได้แต่อย่าถอย ถ้าจะถอยก็ถอยเพื่อตั้งหลักก่อน วันนี้ใกล้ถึงวันที่จะทำการแข่งขันแล้ว ความเหนื่อยมันเริ่มจะหายไปแต่ความหนักใจกำลังเข้ามาแทนที่ในใจของเราว่าเราจะทำได้หรือเปล่าแต่ก็ได้แต่บอกกับตัวเองว่าเราจะทำให้ดีที่สุดใช่ไหม....
ขอขอบใจ เอก มากๆที่เป็นลูกศิษย์ที่ดีของครูคอยช่วยเหลืองานครูทุกอย่างและคำพูดของเอกบางคำมันทำให้ครูมีกำลังใจที่จะทำงานชิ้นนี้ให้เสร็จ ถ้าเอกทำเป็นคนดีอย่างนี้ไปตลอดครูเชื่อได้เลยว่าสักวันเราต้องได้ดีแน่นอน..ทำให้ได้นะคุณตำรวจ
ขอบใจ เต้ย ที่ช่วยเหลืองานครูมาด้วยดีตลอดแม้จะมาๆขาดๆบ้างแต่ในที่สุดเราก็ทำงานร่วมกันสำเร็จไปหลายงานแล้วนะ ขยันกว่านี้นะ
ขอบใจ แอ๊ก ที่ทำให้ครูยิ้มและหัวเราะได้ในเวลาที่ครูเหนื่อย ท้อแท้ ขอให้แอ๊กเป็นคนที่น่ารักสนุกสนานของเพื่อนๆและครูอย่างนี้ตลอดไป
เป็นหนึ่งกำลังใจค่ะ..
ท้อได้..แต่ไม่ถอย
ขอบคุณครับ จากความท้อความเหนื่อย ผมจะเปลี่ยนมันให้เป็นกำลังใจครับ