บางทีล้มบ้างเพราะทางไม่ราบรื่น

                            ความทรงจำดี ๆ ที่  กศน.ตรัง
                                                  ในฐานะที่ข้าพเจ้าเป็นบุคลากรที่มีคุณค่าของ กศน.

จากวันที่ก้าวเข้ามาใน กศน. ตั้งแต่ ปีพุทธศักราช 2547 เป็นเวลาที่ดีใจและมีความสุขมาก ที่ได้มาร่ามงานราชการ โดยมาทำงานในตำแหน่ง ครู ปอ. (ครูประกาศนียบัตรอาชีพ) ซึ่งก่อนที่จะได้ทำงานมาของ กศน. ได้ทำงานมาจากหลายแห่ง โดยที่ไม่รู้จุดหมายปรายทางของตนเอง เละยังค้นหาไม่พบว่ามีความถนัดและมีความสามารถทางด้านใด จนได้มาอยู่ในกศน. และได้ทำงานร่วมกับชาวกศน.ตรัง ทุกคนทำให้เริ่มค้นหาตัวเองพบว่า งาน กศน. เป็นงานที่ถนัดมาก และมีความผูกพันกับ กศน. หลังจากนั้น ตำแหน่ง ครู ปอ. ที่ทำอยู่ โดนยุบไป ข้าพเจ้าจึงเปลี่ยนมาเป็น ครู ศรช. (ครูศูนย์การเรีนยชุมชน)ในปีพุทธศักราช 2547 จนถึง ปัจจุบัน

             กศน. เป็นทั้งบ้านโรงเรียน และที่ทำงาน จากอดีต จนถึง ปัจจุบัน ใช้เวลาที่ทำงานมากกว่าอย่ที่บ้าน และที่สำศัญ คือ   กศน.เป็นโรงเรียนที่ช่วยสอนข้าพเจ้าได้ทุก ๆ ด้าน โดยเฉพาะในด้านเทคโนโลยี เนื่องจากข้าพเจ้าไม่มีความรู้ ความเข้าใจในเรื่องการใช้เทคโนโลยี แต่เมื่อข้าพเจ้ามีโอกาสเข้ามาทำงานใน กศน. ทำให้ข้าพเจ้าได้ฝึกทักษะการใช้เทคโนโลยีจนสมารถทำงานได้สะดวก และรวดเร็วขึ้น
              
            นอกจากนี้  งานกศน. ช่วยให้มีความรู้ความสามารถด้านอาชีพที่หลากหลายสามารถไปถ่ายทอดให้ประชาชนในชุมชน ได้มีความรู้ และความสามารถประกอบอาชีพได้ รู้จักปรับตัวเข้ากับผู้อื่น ซึ่งเป็นงานที่ข้าพเจ้าทำแล้วสุขกาย สบายใจ
              
            หลายครั้งที่เพื่อนชวนให้ลาออกจากบริษัท และประกอบธุรกิจส่วนตัว แต่ข้าพเจ้าปฏิเสธทุกครั้ง เพราะข้าพเจ้า ได้ให้ปณิธานกับตัวเองไว้ว่า ถ้ากศน.ยังอยู่ข้าพเจ้าจะทำงานรับใช้  กศน.ตลอดไป
            
            กศน.ตรัง เป็นความทรงจำที่ดี ๆ ของข้าพเจ้าทุกอย่าง  ข้าพเจ้าจะทำงานด้วยความซื่อสัตย์ สุจริต ขยัน อดทน และจะพัฒนาการทำงานของตนเองอย่างต่อเนื่อง
            สุดท้านนี้  ข้าพเจ้าขอฝากกำลังใจให้กับชาว กศน.ทุกท่านที่มีความอดทน  และมีมานะมุ่งมั่นในการทำงาน  กศน.  มาจนถึงทุกวันนี้