ได้มีโอกาสไปทำบุญเลี้ยงอาหารเนื่องในวันคล้ายวันเกิด ที่สถานเลี้ยงเด็กอ่อน แถวธัญญบุรี ที่นี่มีเด็กอยู่ในการดูแลประมาณ 250 คน ตั้งแต่อายุ 2 ขวบถึง 5 ขวบ เด็กที่นี่มีหลากหลายที่มา ส่วนใหญ่เป็นเด็กที่ถูกทอดทิ้ง ทั้งในรพ. ตามสถานที่ต่างๆ เด็กหลายคนไม่มีที่มา (คงไม่มีที่ไปด้วย) และหลายคนมาจากพ่อแม่ ครอบครัวที่มีปัญหา แยกทาง และเด็กบางส่วนมาจากพ่อแม่ที่ต้องโทษ ถูกจำคุก จำเป็นต้องมาฝากเลี้ยงชั่วคราว (กลุ่มนี้ยังพอมีความหวัง ว่าจะมีที่ไป แต่ส่วนใหญ่อนาคตของเด็กกลุ่มนี้ยังเลือนลาง
ทำไมจึงพูดเช่นนี้ จากการได้พูดคุยกับเจ้าหน้าที่ของสถานเลี้ยงเด็ก พบว่า จากการที่สถานทีเลี้ยงเด็กไม่มีที่มาที่ไป พบว่าเด็กกลุ่มนี้ไม่มีเลข 13 หลักที่แสดงความเป็นประชาชนคนไทย เวลาป่วยไข้ไม่สบายไม่สามารถใช้สิทธิอะไรได้เลย นอกจากขอความอนุเคราะห์จากโรงพยาบาล ซึ่งยังโชคดีที่ยังมีโรงพยาบาลบางแห่งกรุณาช่วยเหลือ แต่สิทธิอื่นๆที่พึงได้ล่ะ การศึกษา และเมื่อโตขึ้นอนาคตจะเป็นอย่างไร การได้อยู่ในประเทศไทย แต่ไม่มีสิทธิอะไรเลย เพราะไม่มีเลข 13 หลัก ดูเหมือนเป็นตราบาปชั่วชีวิตเลยหรือ หรือทางการมีวิธีการอย่างไรในการให้ความช่วยเหลือต่อไป เราอาจไม่รู้ก็ได้
ไปทำบุญน่าจะเป็นสุขกลับมา น้าลูกหมีกลับรู้สึกทุกข์กลับมา มีคนเคยบอกว่าให้ปล่อยวาง แต่ก็ยังทำไม่ได้ เพราะมีความรู้สึกว่าเด็กๆกลุ่มนี้น่าสงสาร ถูกทอดทิ้ง ไม่ได้รับความต้องการจากพ่อแม่ ขาดความรัก ตั้งแต่เล็กแต่น้อย แล้วยังถูกสังคมซ้ำเติม ขาดโอกาสที่จะมีชีวิตที่ดีขึ้น รู้สึกโกรธพ่อแม่ที่ทำแบบนี้ จะรู้ไหมน่ะว่าการทิ้งลูกโดยไม่มีที่มาที่ไปมีผลกับเด็กมากมายเพียงไร
อยากให้สังคม หรือหน่วยงาน ช่วยมาดูแล ให้โอกาสเด็กๆเหล่านี้ในการเติบโต มีอนาคตที่ดี (บางคนกลัวว่าจะเป็นเด็กต่างชาติ แล้วไงล่ะ หมาแมวจรจัดยังเก็บมาเลี้ยง ให้อาหาร มารักษา หาคนเลี้ยงดู แล้วนี่ ชีวิตทั้งชีวิตจะปล่อยให้เป็นไปตามเวร ตามกรรมเชียวหรือ.....อนาถจัง
สวัสดีค่ะ น้าลูกหมี
สุขสันต์วันเกิดนะคะ อนุโมทนาสาธุ ด้วยค่ะ