คำอุทาน

     คำอุทาน คือคำที่เปล่งออกมาเพื่อแสดงความรู้สึกของผู้พูด คำอุทานไม่จัดเข้ากับพวกใดพวกหนึ่งของประโยค ไม่เป็นส่วนของภาคประธานหรือภาคแสดง คำอุทานทำให้ผู้ฟังผู้อ่านรู้ว่า ผู้พูดหรือผู้เขียนมีความสำคัญอย่างไร

ดังนั้นในการพิจารณาความหมายของคำอุทานเราต้องพิจารณาในความสัมพันธ์กับประโยคนั้นๆ

คำอุทานมีความหมายตามความเคยชินของผู้พูดกับผู้ฟัง คำอุทานจะแสดงความประหลาดใจ บางคำแสดงความไม่พอใจ บางคำแสดงความขอวิงวอน ขอความสงสาร


ชนิดของอุทาน

1.คำอุทานโดยตรง

คำอุทานชนิดนี้จะอุทานตามความรู้สึกต่างๆ เช่น

เมื่อรู้สึกแปลกใจ จะเปล่งเสียงออกมาว่า โอโฮ แหม อะไรกัน

เมื่อรู้สึกสงสาร จะเปล่งเสียงออกมาว่า อนิจจา โถ

เมื่อรู้สึกตกใจ จะเปล่งเสียงออกมาว่า ว๊าย ต๊ายตาย

เมื่อรู้สึกเจ็บ จะเปล่งเสียงออกมาว่า โอ๊ย

เมื่อรู้สึกผิดหวัง จะเปล่งเสียงออกมาว่า เฮอ

เมื่อรู้สึกหวั่นไหว จะเปล่งเสียงออกมาว่า ตายละวา แย่แล้ว

ข้อสังเกต

1.คำอุทานบางคำก็มีความหมายชัด เช่นคุณพระช่วย บางคำก็ไม่มีความหมาย เช่น โว้ย

2.เมื่อถ่ายทอดคำอุทานเป็นลายลักษณ์อักษร ให้ใช้เครื่องหมายอัศเจรีย์(!)

กำกับไว้


2.คำอุทานเสริมบท

คำอุทานชนิดนี้มักไม่คำนึงถึงความหมายของคำเสริม แต่ประสงค์จะ

เพิ่มน้ำหนักแก่คำที่ถูกเสริม เช่น

รู้สึกโล่งใจ ก็อาจอุทานว่า เออ หมดเรื่องหมดราวซะที

รู้สึกดีใจ ก็อาจอุทานว่า ไชโย โห่ฮิ้ว

รู้สึกรำคาญ ก็อาจอุทานว่า ดูซิ มือไม้เปื้อนหมด

รู้สึกรังเกียจ ก็อาจอุทานว่า เมื่อไรจะไปตัดผมตัดเผ้าเสียที

คำที่ไม่ใช่คำไทย เราก็ให้มีอุทานเสริมบทได้

เรื่องเทคนงเทคนิคอะไรก็ไม่รู้

หนังอะไร ลาม่งลามกก็ไม่รู้นะ