เขียนเตือนเพื่อนนักปฏิบัติให้ตื่น ไม่มีเจตนาเป็นอื่นใด
หลงทำ หลงดู หลงเพ่ง
หลงเก่ง หลงติดดี หลงที่หมาย
หลงกำจัด ไฟกิเลส ที่สุมกาย
หวังอยากได้ หวังสงบ หวังพบเย็น
หลงยึดติด หลงคิด หลงอยากเป็น
อยากอยู่เย็น อยากจบ สงบ-หาย
ไม่อยากทุกข์ ไม่อยากจาก ไม่อยากตาย
โอ้ไอ้ควาย มีอะไร ที่ไหนกัน
เห็นโทสะ ปฏิฆะ เห็นกันไหม
เห็นอย่างไร ให้รู้ทัน อย่าทำนิ่ง
อย่าทำเป็น กูไม่โกรธ กูเก่งจริง
กูนั้นนิ่ง ไม่ไหวติง คำด่าชม
นอบน้อมแด่ องค์สมเด็จ พระพุทธะ
ทรงตบะ มีกำลัง แกร่งกล้ายิ่ง
เห็นเพียงแต่ ความเกิดดับ ความเป็นจริง
รู้ทุกสิ่ง อย่างเท่าทัน เช่นนั้นเอง
(กราบขออโหสิกรรมทุกท่าน ถ้าท่านอ่านแล้วไม่ตื่น กลับกลายเป็นอย่างอื่น)
แหม...ใช้ยาแรงเลยนะครับพี่
ด่าขนาดนี้ ผมยังไม่ตื่นเลยครับ
เหตุปัจจัยยังไม่พร้อม
อินทรีย์ยังอ่อน
ยังขี้เกียจ
ยังง่วงนอน
ยังไม่อยากตื่น
....
ขอบคุณในความปรารถนาดี
นอกจากพี่จะชอบดูจิตแบบฮาร์ดคอร์แล้ว
ยังเป็นกวีฮาร์ดคอร์อีกนะครับ
เอวันนี้พี่เปิดเจอข้อความเอ ดีมากนะ เขียนได้ดี
เขียนลงธรรมสารบ้างซิ
จะรออ่านนะน้อง
ยังไม่อยากเขียนลงครับ เดี๋ยวคนโรงพยาบาลเราจะหาว่าผมบ้า
ขนาดอาจารย์สาโรจน์ยังเริ่มงงกับตัวผมเลย
อีกอย่างกลัวติดดี ติดเก่ง ติดเด่น ติดดัง
ขณะเขียนนี่จิตยังแวบถึงตอนเป็นนักเรียนโรงเรียนสวนกุหลาบ ผมอยู่ห้อง king ด้วยนะพี่ คิดว่าตัวเองดี ตัวเองเก่งกว่าคนอื่นมาตลอด ไม่เคยเห็นหัวคน คิดว่าตัวเองเป็นคนเก่งที่สุดในประเทศ ความคิดคนอื่นผิดหมด
กว่าจะพ้นสภาวะนั้นมาได้ นานนนน มากกกกครับ
ตอนนี้ก็ยังเป็นนะครับ
ดีที่มีกัลยาณมิตรแถวนี้ช่วยเตือน
เขียนนี่บางครั้งยังอยากให้คนมาชื่นชมเลยครับ อยากให้คนมาอ่านเยอะๆ
แต่ตอนนี้ไม่ค่อยชอบให้ชม
ชอบให้ด่า แบบแรงๆ ผมแนว hardcore ครับพี่
แพ้อย่างเดียว แพ้ความขาว สวย อวบ อึ๋ม อย่างอื่นพอรู้ แล้วมันก็ค่อยยๆ ดับครับ