วันนี้อ่านหนังสือท่าน Osho แล้ว อยากมาเขียนถึงประเด็นการเรียนรู้ของเรา ในหนังสือนั้นท่าน Osho มักจะย้ำว่า การศึกษาที่เราทำๆกันอยู่ที่เน้นการจำ มีการสอบ คนเก่งคือคนที่จำเก่ง ทำอะไรซ้ำๆเก่ง ไม่ใช่คนที่คิดเก่ง เรามักจะมีคำตอบตายตัวสำหรับโจทย์ต่างๆ เราไม่ค่อยเปิดโอกาสให้มีการคิดอะไรโดยไม่มีกรอบ คำถามที่เราถามในการศึกษา มักจะเป็นคำถามที่มีคำตอบตายตัว เราไม่สนับสนุนการตอบแบบอิสระ สร้างสรรค์ เราคิดว่าการสอนสูตร สอนให้ท่องทางลัด เป็นความฉลาด ตอบได้ถูกและเร็ว ทำให้เราได้ผู้ใหญ่ คนเก่งในแบบที่คิดตามกฎ ตามกรอบ ซึ่งเมื่อทำจนชินแล้ว เผลอๆอาจจะลืมคิดโดยใช้เหตุผลเลยด้วยซ้ำ

ลองย้อนคิดดูนะคะว่า เราติดกรอบนี้บ้างหรือเปล่า

ในชีวิตจริงๆจะเห็นว่า โอกาสที่เราจะพบเจอแต่งานที่ราบรื่น สะดวกสบายไม่มีอุปสรรคนั้น แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย สิ่งที่เราพบเจอจริงๆก็คือ งานทุกงานจะมีเรื่องขัดข้อง มีปัญหาจะมากจะน้อยเท่านั้นเอง และงานที่ง่ายๆทั้งหลายที่มีคนสอนให้เราได้นั้น เราจะพบว่ามักจะไม่ใช่งานที่ท้าทาย แต่งานที่มีอุปสรรค ปัญหา ให้เราได้คิด ได้แก้ปัญหา ได้แก้ไขข้อบกพร่องนี่แหละที่ทำให้เราเก่งขึ้น เชี่ยวชาญขึ้น เพราะฉะนั้น ต้องสนุกกับงานที่มีปัญหา มีอุปสรรค มีข้อบกพร่องให้แก้ไข คิดไว้เลยว่าเราโชคดีที่ได้มีโอกาสเรียนรู้ ยิ่งผ่านพ้นปัญหาอุปสรรคได้มากเท่าไหร่ เราก็จะรู้สึกดีกับตัวเองมากขึ้นเท่านั้น เชื่อว่าหลายๆท่านคงช่วยยืนยันเรื่องนี้ได้ ใช่ไหมคะ