ยิ้มๆ  หัวเราะดังๆ แอบเขียนบันทึกฉบับนี้ด้วยอารมณ์ที่น้อยใจนิดๆ
แต่ไม่ได้มีทัศนคติในด้านลบ แค่อยากเขียน....

วันนี้ช่วงเช้าผมได้รับหนังสือ ด่วนที่สุด เรื่องขอเชิญอาจารย์ที่ปรึกษาเข้าร่วมอบรม
"การให้คำปรึกษา สำหรับอาจารย์ที่ปรึกษา"
ผมก็ต้องรีบดำเนินการตามระเบียบของทางราชการว่าด้วยเรื่อง ด่วนที่สุด
คือ ต้องทำเนินการในทันที ผมก็เลยรีบนำหนังสือราชการฉบับนั้นไปนำเสนอผู้บริหาร
โดยให้ความเห็นว่า "เห็นควรเวียนแจ้งอาจารย์ที่ปรึกษาทุกท่านทราบ...."
ผุ้บริหารก็ให้ดำเนินการตามเสนอ ผมก็ดำเนินการไป อาจารย์ท่านไหนอยู่ผมก็เข้าไปแจ้งให้ทราบ
แล้วก็ได้ผู้เข้าร่วมมา 2 ท่าน(มีโควต้า 2 คน) ภายหลังก็มีอาจารย์ท่านนึงมาขอยกเลิกเพราะติดภาระกิจ
แล้วช่วงบ่ายก็มีหนังสือด่วนที่สุดมาอีก3-4 ฉบับ  เรียนอาจารย์ใหม่(ที่พึ่งมาทำงาน)ทุกท่าน
ซึ่งเป็นเรื่องเดียวกับที่ผมได้นำเรียนไปแล้วในช่วงเช้า
(ผมก็งงๆเหมือนกันว่าจะมาอะไรกันเยอะแยะหลายรอบ)

ประเด็นที่ผมนึกน้อยใจในหนังสือฯฉบับนี้ก็คือ "การให้คำปรึกษา สำหรับอาจารย์ที่ปรึกษา"
สำหรับอาจารย์ที่ปรึกษา ไม่ใช่สำหรับ "ผม" ไม่ใช่สำหรับเจ้าหน้าที่ตาดำๆแบบผม
ผมสนใจหัวข้อนี้มานานมากแล้ว และอยากเข้าร่วมอบรมมาตลอด แต่เป็นแค่ "เจ้าหน้าที่"
เลยไม่ได้เข้าร่วมอบรม ซึ่งจริงๆแล้ว หน้าที่ผมส่วนหนึ่งก็ต้องทำหน้าที่ให้คำปรึกษา
ซึ่งผมเองก็ไม่ได้มีความรู้ด้านนี้มากนัก อยากเข้าร่วมอบรม เพื่อจะได้เทคนิค มาพัฒนางาน
อาจจะน้อยใจ แต่ไม่ได้มีอคติ  เพราะถึงแม้ไม่ได้ไปอบรม ผมก็ต้องทำหน้าที่ของผมต่อไป
ทำด้วยใจ ไม่ได้ทำด้วยตำแหน่งหน้าที่ใดๆทั้งสิ้น.... และใจดวงนี้ก็ต้องเข้มแข็ง
ไม่ท้อถอยต่ออุปสรรคทั้งปวง.....

ยิ้มๆ ครับ....

(ถ้าคนจัดอบรมฯมาบังเอิญอ่านเข้า ผมขอเสนอให้เพิ่มเจ้าหน้าที่ที่ทำงานด้านกิจการนักศึกษาด้วยนะครับ)

เดชะบุญ ขอให้บังเอิญมาอ่านทีเถอะ........