ไม่ใช่กลับบ้านจริงๆ หรอกครับ   เป็นการบันทึกความรู้สึกว่า เมื่อผมไปร่วมประชุมวิชาการ คปก. ครั้งที่ ๑๐ ที่จอมเทียน พัทยา    ระหว่าง ๓ – ๕ เม.ย. ๕๒    ผมรู้สึกคล้ายๆ ได้กลับบ้าน   คือได้กลับไปอยู่กับคนในครอบครัว   คืออยู่ในท่ามกลางนักวิจัยและนักจัดการงานวิจัย   ได้คุยภาษาเดียวกัน


       ชีวิตของผมเป็นชีวิตพเนจร ออกไปโลดแล่นอยู่หลายวงการ    ในหลายบรรยากาศผมรู้สึกโดดเดี่ยว ว้าเหว่ และแปลกแยก    เมื่อได้ “กลับบ้าน” ก็รู้สึกเป็นสุข อบอุ่น


        เรื่องที่ได้พูดคุยทุกข์สุขใน คปก. ๑๐ ทำให้ผมได้เรียนรู้    สำหรับเอาไปใช้ทำหน้าที่ประธาน กกอ., หน้าที่นายกสภา, กรรมการสภามหาวิทยาลัย, และประธานคณะกรรมการโครงการ คปก.    จึงเท่ากับผมได้ “กลับบ้าน” เพื่อกลับไปเป็นนักเรียน เรียนรู้จิปาถะ    สั่งสมเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยไว้ใช้ทำงานกำกับดูแล (governance) ทางวิชาการ 


         การได้มีโอกาสฟังการนำเสนอผลงานทางวิชาการแบบคุณภาพสูง ก็ให้ความรู้สึกคิดถึงวันคืนเก่าๆ สมัยทำงานวิจัยและสอนนักศึกษา    ชีวิตมีรสชาติคนละแบบกับที่เป็นอยู่ในปัจจุบัน    คือมีผลงานเป็นชิ้นๆ จับต้องได้   เอาเขียนเพิ่มลงใน Publication List เพิ่มความภูมิใจให้แก่ตัวเองได้ 


         เวลานี้ list ไม่ใช่ของ publication แต่เป็นของตำแหน่งกรรมการต่างๆ ยาวเหยียด จนไม่อยากลงไว้    เพราะมันยาวเกินไป    เคยมีคนพยายามจะอ่านทั้งหมดตอนแนะนำวิทยากร    ทำให้เสียเวลาโดยไม่จำเป็น


วิจารณ์ พานิช
๔ เม.ย. ๕๒