ภาพองค์รวมเป็นสิ่งสวยงาม ขณะเดียวกันความหลากหลายก็สวยงาม เราจะเห็นถึงความหลากหลายในความเป็นองค์รวม อย่างเรามองภาพของคำว่า "มนุษย์" ซึ่งไม่ใช่มนุษย์เพียงคนเดียว หากแต่เป็นความหลากหลายของมนุษย์ในความเป็นมนุษย์ หรือเรามองมนุษย์เพียงคนเดียว ก็มีความหลากหลายของหลายๆสิ่งที่ก่อรูปเป็นมนุษย์ จากข้อความนี้ เราอาจมองได้ใน ๒ ลักษณะคือ
๑) ลักษณะขององค์รวม
๒) ลักษณะของการแบ่งแยก
เราเรียก "องค์รวม" ว่าการสังเคราะห์ เรียกการแบ่งแยกว่า การวิเคราะห์
เฉพาะการแบ่งแยกในสังคมมนุษย์ การมองโลกและชีวิต หากมิได้มีเพียงโลกและชีวิตมนุษย์นี้เท่านั้น มนุษย์ก็จะแบ่งแยกมนุษย์ออกจากโลกอื่นเช่น มนุษย์ต่างดาว กับมนุษย์โลก แต่เมื่อมีเพียงโลกเดียว มนุษย์ก็จะแบ่งแยกเป็นอื่น อาจแบ่งแยกเป็นชาติพันธุ์ อาณาเขต สีผิว ฯลฯ เช่น คนเอเชีย คนยุโรป เมื่อมีเพียงทวีปเดียว ก็จะแบ่งแยกตัวเองเป็นประเทศ (มองประเทศไทย) เมื่อมีประเทศเดียว ก็จะแบ่งแยกเป็นภาคของประเทศ เมื่อมีภาคประเทศเดียว ก็แบ่งแยกเป็นจังหวัด เมื่อมีจังหวัดเดียว ก็แบ่งแยกเป็นคนละอำเภอ เมื่อมีอำเภอเดียว ก็จะแบ่งแยกเป็นคนละตำบล หมู่บ้าน ครวบครัว ท้ายที่สุดคือ "ตัวฉัน"
ในงานวิชาการสังคมวิทยา มีการแบ่งแยกรายละเอียดไปต่างๆ ในงานวิทยาศาสตร์ก็มีการแบ่งแยกย่อยเพื่อหาที่สุดของความจริง "มนุษย์จึงหนีไม่พ้นการแบ่งแยก" และมองตัวมนุษย์เองว่าดีที่สุดกว่ามนุษย์อื่น ความเหลื่อมล้ำนี้ ส่งผลต่อระบบความคิดและพฤติกรรมข้างเคียง เช่น เมื่อคิดว่าประเทศตนดีกว่า ประเทศอื่นก็ต้องด้อยกว่า เมื่อคิดว่าคนภาคตนดีกว่า คนภาคอื่นก็ด้อยกว่า นี้คือลักษณะของการแบ่งแยก
ส่วนลักษณะของความเป็นองค์รวม อาจมองเช่นกับ "แบบ" ในมุมมองของเพลโต หรืออาจมองสภาวะที่เหมือนกันของชีวิตก็ได้เช่น "ตาย" ทุกคนต้องตาย
