โรงเรียนที่ดี มหาวิทยาลัยที่ดี ต้องมี “น้ำ” รดชีวิตให้นักเรียน ราดประสบการณ์ให้นักศึกษา

หากโรงเรียนมีแต่ปุ๋ย  นักเรียนนั้นจะดูดซับปุ๋ยเพื่อออกดอก ออกผล ออกแล้วลำต้นโทรม ชีวิตไม่แข็งแรง
แต่การรดน้ำให้ชีวิตนั้น  นอกจากที่จะไปละลายปุ๋ยที่เคยใส่มาก่อนหน้านี้แล้ว ยังจะสามารถย่อยสลายอินทรีย์วัตถุที่อยู่ในดิน ทำดินให้กลายเป็นดิน ทำขยะให้สามารถกลายเป็นปุ๋ย

 

ดินที่สิ่งที่ดีที่เคยผ่านมาในชีวิต
ขยะคือเรื่องผิดพลาดเรื่องเลวร้ายที่ผ่านมาในชีวิต

เมื่อนำทั้งประสบการณ์ที่ดี รวมทั้งเรื่องผิดพลาด (Sample Bias) ที่ผ่านมาประยุกต์ใช้โดยมี “น้ำ” เป็นปัจจัยในการย่อยสลายแล้ว ชีวิตของต้นไม้นั้นจะแข็งแรง มั่นคง

เมื่อออกดอก ติดผล กิ่งก้านจะไม่หัก เพราะกิ่งแข็งแรง ก้านมั่นคง
ลำต้นตรง สูงสง่า ระบบรากฝอยแผ่กระจาย รากแก้วหยั่งราก ลงลึก

น้ำแห่งชีวิตนั้นคือ “ธรรมะ”
ธรรมคุ้มครองโลก...  และธรรมทำให้งาม...
ธรรมที่ค้ำจุนโลก อันเป็นธรรมที่ค้ำจุนใจ

 


เมื่อโรงเรียนมีธรรมะ โรงเรียนจะเป็นโรงเรียนที่แท้ เป็นโรงเรียนที่สร้างความไว้วางใจให้กับพ่อแม่ในการสร้างอนาคตลูกหลาน
เมื่อมหาวิทยาลัยมีธรรมะ มหาวิทยาลัยก็จะกลายเป็น “มหาวิชชาลัย” สถานที่ที่สร้างบุคคลที่สามารถดำเนินชีวิตอยู่ด้วยความถูกต้อง อันก้าวล่วงผ่านความถูกใจ ชีวิตของเด็กย่อมสดใส เมื่อก้าวไกลด้วย “ธรรม”